Historia Świątyni Taurona w Bergii

Bergia była i wciąż pozostaje prawdziwą skarbnicą starożytnych kultur Scholandii. Znaczną rolę w rozwoju tej historycznej krainy odegrali również Rzymianie z Inselii pochodzenia greckiego. Czytamy w wykładzie pt. "Historia Bergii", opublikowanym na KUS: "Specyfiką Bergii była jej zależność od kultur narodów ościennych, przede wszystkim chodzi tu o kulturę elficką, ale również na Bergię oddziałały Germanowie ze Scholii i Delty, Rzymianie z Inselii i Arden (za pośrednictwem Germanów) oraz Celtowie z Dolii i Faerie. Z połączenia tych kultur z kulturą rdzennych mieszkańców Bergii powstała ciekawa mieszanka, która w zasadzie nigdy nie stała się kulturą intergralną. Wielka wartość kultury bergijskiej polega jednak na tym, że jej izolowane doliny ukrywają aż do dnia dzisiejszego prawdziwe skanseny starożytnych kultur Scholandii, które pozostały w zasadzie w takim samym stanie jak w starożytności. Bergię można więc uznać za centrum badań etnograficznych dla całej Scholandii".

Rzymianie, którzy w VI w. wraz ze scholijskimi Germanami przybyli do Bergii zachowali swoje starożytne zwyczaje, włącznie z religią. Wiemy, że pierwsi Rzymianie inselijscy pochodzili z Krety, byli więc bardziej Grekami, niż Rzymianami. W okresie późniejszym oni w znacznej liczbie przenieśli się do Arden, a szczególnie do Internetii, gdzie wybudowali Świątynię Neptuna, którego Kreteńczycy czcili najbardziej jako swojego boskiego opiekuna (o tym można więcej przeczytać na stronie Muzeum Morza w Internetii). Zawsze jednak Kreteńczycy zachowywali swoje pradawne religie, które pochodziły z okresu świetności Krety w XXI-XVII ww. p.n.e., kiedy Kreta rządziła w zasadzie na całym obszarze Morza Śródziemnego, tworząc tzw. "thalassokracje" (władza nad morzami).

Kultura Krety starożytnej powstała z połączenia kultury rodzimej z wpływami egipskimi i małoazjatyckimi, a także greckimi (nieco później). Podstawową formą kultyczną w tamtych czasach był taniec z bykami, z czego można wnioskować, że byk był uznawany za wcielenie bóstwa. Kolejną wskazówką na istnienie takich kultów może być grecki mit o Minotaurosie (gr. "byk Minosa"). W imieniu bóstwa, któremu była poświęcona Świątynia, odkryta w Bergii również zawiera ten sam źródłosłów "tauros" - gr. "byk", "bawół", wół", "cielę". Wyraz "Tauron" prawdopodobnie składa się z dwóch wyrazów: "tauros" - "byk" oraz "on" - "będący", czyli - "Ten, Który jest Bykiem". Takie właśnie jest znaczenie tego imienia. Według poglądów starożytnych mieszkańców Wschodu byk był symbolem potęgi i życia. Często wiązano również z bykiem symbolikę płodności i mocy natury. A zatem wyraz "Tauron" może oznaczać też abstrakcyjnie "Potężny", albo "Mocny".

Kreteńczycy w Bergii nie mieli dostępu do morza, dlatego też kult Posejdona (rzym. Neptuna) zanikł, a na jego miejscu rozkwitł starożytny kult Taurona. Górzysta Bergia nie dawała możliwości do rozwoju rolnictwa, dlatego też hodowla bydła stawała się coraz bardziej przeważającym czynnikiem produkcji na tych terenach. Dla hodowców postawą egzystencji było zapewnienie przeżycia i płodności trzód. Byk stał się więc symbolem życia i dobrobytu w bergijskich dolinach. Z tego też powodu kult Taurona był szeroko rozwinięty aż do końca istnienia państw Scholandii starożytnej, albowiem mało kto docierał do zagubionych gdzieś w górach dolin, gdzie mieszkali wyznawcy Taurona. Dlatego też obecnie w licznych wioskach można spotkać się jeszcze z przejawami kultu Taurona w postaci zwyczajów i zachowań społecznych.

Prof. Dr Jerzy Golowanow
Kierownik Instytutu Kultury Elfickiej