Jest zwierzęciem, którego bezpośrednim przodkiem był niedźwiedź jaskiniowy. Zachował wszystkie cechy fizyczne i przystosowawcze poprzednika. Osiąga wielkość do 2 metrów, samice są nieco mniejsze.
Jego głównym pożywieniem są rośliny i małe zwierzęta. Większość życia spędza w jaskiniach, w przeciwieństwie do krewniaka - niedźwiedzia brunatnego. Jest to gatunek unikalny i występujący tylko na terenie Parku Narodowego.
Niedźwiedź jest pustelnikiem. Przed zimą i mrozem chroni się zapadając w sen zimowy. Czas snu jest zależny od czasu zalegania pokrywy śnieżnej uniemożliwiającej znalezienie pożywienia. Zwierzę przygotowuje starannie gawrę jesienią. Często powiększa ubiegłoroczne miejsce zimowania, korzystając ze swoich długich pazurów, usuwa kamienie, zwykle wyścieła je gałązkami i mchem. Wejście do niego jest zatkane gałęziami, ziemią lub śniegiem. W czasie snu tętno niedźwiedzia spada z 40 do 8 uderzeń na minutę. Spowolnieniu ulega także oddech, a temperatura ciała obniża się o ok. 1 - 2 st. C. Jednak w tym stanie niedźwiedź nie pozostaje mniej czujny. W przypadku zbliżającego się do gawry niebezpieczeństwa zwierzę nie rusza się, ale jest gotowe w każdej chwili odeprzeć atak. Kiedy przeszkodzi mu się w śnie zimowym, poszukuje innego, bardziej prowizorycznego miejsca znacznie oddalonego od pierwotnego.

Przypomina lwa swą jednolitą, przeważnie szaroczerwonawą sierścią. Samice i samce nie różnią się zabarwieniem, ale młode noszą szatę całkiem odmienną, a mianowicie na ciele ich występują czarne plamki ułożone w podłużne szeregi. Długość jej ciała wynosi 1,2 metra, a wysokość 60 cm, długość ogona to 70 cm.
Większą część dnia spędza śpiąc na drzewach, w zaroślach lub w wysokiej trawie, wieczorem i nocą wychodzi na łowy. Odwagę wykazuje dopiero wtedy, gdy jest doprowadzona do ostateczności, poza tym ucieka zarówno przed psami jak i ludźmi. Zazwyczaj porywa się tylko na mniej silna zdobycz i poluje przede wszystkim na zwierzęta bezbronne. Wychodzi na łowy dopiero nocą, stosuje metodę wszystkich kotów, zachodzi zwierzę znienacka i gdy się przybliży, chwyta skacząc na nie jednym susem. Jeśli chwyci swą ofiarę rozszarpuje jej gardło i najpierw wylizuje krew. Małe zwierzęta pożera całe, z większych zjada tylko cześć a resztę przykrywa liśćmi.

Przypomina postacią bardzo dużego, chudego, lecz silnego psa o zwisającym ogonie. Długość ciała wynosi około 1,15 metra, zaś puszystego ogona 45 cm, wysokość w kłębie 85 cm, ciężar 35- 50 kilogramów. W sierści wilka włosy szarożółte mieszają się z czarnymi i srebrnymi. Oczy osadzone ukośnie, uszy sterczą do góry. Zamieszkuje ustronne ciche okolice, mroczne lasy, trzęsawiska. Gdy sprawy rozrodu i wychowu młodych nie stoją na przeszkodzie, rzadko pozostaje dłuższy czas w jednym miejscu, przemieszcza się w dość dużym promieniu, opuszcza daną okolicę na kilka dni lub tygodni aby znów powrócić. W czasie wiosny i lata żyje samotnie, jesienią i w zimie w licznych gromadach. Wilk jeśli już raz wejdzie w skład stada, to zaczyna wykonywać wszystko wspólnie, pomaga innym osobnikom, w razie potrzeby przywołuje wyciem. Podczas wypraw łowieckich w ciągu jednej nocy potrafi przemierzyć 70 kilometrów. Żywi się większą zwierzyną dziką, zarówno ssakami jak i ptakami, nie gardzi owadami jak i różną roślinnością. Podczas łowów jest przebiegły i zuchwały. Z największą ostrożnością podkrada się do ofiary i zgrabnym susem skacze jej do gardła, aby zwalić z nóg, Godzinami czatuje na zwierzynę, bez względu na to czy jest to jeleń czy suseł. Po tropie idzie z niezawodną pewnością. W czasie wspólnych łowów postępuje w porozumieniu z resztą stada, kiedy jedna cześć stada ściga zdobycz, a druga stara się ją odciąć i zagrodzić drogę. Okres riu przypada na czas od końca grudnia aż po marzec. Ciąża trwa 64 dni. Małe rodzą się ślepe i całkowicie zależne od matki. Młode rosną do trzeciego roku życia i staja się wtedy zdolne do rozmnażania.

Różni się znacznie od pozostałych kotów. Występują u niego pędzelki na uszach i bokobrody, krótsze w lecie zaś zimą tworzące rodzaj grzywy. Tułów jest osadzony na długich nogach Ogon bardzo krótki. Nasz Ryś Ferski jest ślicznym, mocnym zwierzęciem, o gęstym futrze barwy czerwonoszarej, pokrytym niezbyt wyraźnymi cętkami. Długość ciała może osiągnąć 1,25 m., a wysokość w kłębię 75 cm. Wiedzie żywot samotny, przez dłuższy czas na tym samym obszarze. Ze zmysłów najlepiej rozwinięty jest słuch, a wzrok mu prawie dorównuje. Na miejsca legowiska wybiera sobie rozpadliny skalane, większe jamy czy nory lisie. Przeważnie jest raczej trwożliwy. Głos ma donośny, skrzeczący o wysokim tonie. Zdobyczą rysia może być każde zwierzę, mało, która istota poczynając od małych ssaków a na sarnach kończąc może czuć się przy nim bezpieczna. Jednym susem rzuca się na ofiarę i zazwyczaj rzadko się zdarza, aby musiał atakować drugi raz. Ofiara jest przytrzymana mocno zębami, a chwile po tym jest już martwa. Teraz ryś rozpoczyna rytuał. Ofiara zostaje dokładnie obwąchana, obejrzana i podrzucana łapą. Do jedzenia zabiera się dopiero po tych ceremoniach. Ciąża u rysi trwa 10 tygodni, samica rodzi 2-3 młodych, które początkowo są białe i na świat przychodzą całkowicie ślepe.