Dziennik rozkazów KSZ

Rozdział I
ZASADY OGÓLNE

§ 1.

1. Celem utrzymywania karności oraz porządku w wojsku przełożeni mają prawo karania podwładnych na zasadach określonych niniejszym rozporządzeniem.
2. Prawo bezpośredniego nakładania kar w określonym zakresie nazywa się władzą dyscyplinarną, a kary wymierzone tą drogą — karami dyscyplinarnymi.
3. Kiedy stopień czynu karalnego przekracza możliwość ukarania winnego w drodze dyscyplinarnej, bezpośredni przełożony ma obowiązek powiadomić organy władzy publicznej właściwe dla wszczęcia postępowania karnego.

§ 2.

1. Przełożony, któremu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przysługuje prawo wymierzania kar dyscyplinarnych jest wobec podwładnych przełożonym dyscyplinarnym.
2. W stosunku do podwładnych, którzy zajmują określone stanowisko, władza dyscyplinarna przechodzi zawsze na przełożonego, pod którego rozkazami aktualnie się znajdują.

§ 3.

Dyscyplinarnie karze się:

1. przewinienia przeciw karności, porządkowi wojskowemu i publicznemu oraz przepisom służbowym, niesankcjonowane postanowieniami obowiązujących przepisów prawa,
2. przestępstwa pospolite i wojskowe.

§ 4.

1. Władzy dyscyplinarnej przełożonych wojskowych podlegają:
   1. żołnierze KSZ pozostający w czynnej służbie wojskowej,
   2. żołnierze rezerwy zmobilizowani lub powołani na ćwiczenia (szkolenia),
   3. jeńcy i zakładnicy wojenni,
   4. wszelkie osoby podległe KSZ niebędące żołnierzami.
2. Władza dyscyplinarna przełożonych wojskowych obowiązuje wobec osób, o których mowa w ust. 1, jedynie w czasie trwania relacji służbowych.
3. Władzy dyscyplinarnej wojska podlegają także żołnierze KSZ w stanie spoczynku za przestępstwa popełnione w mundurze lub na terytorium baz i obiektów KSZ.

§ 5.

1. Władza dyscyplinarna nie jest przywiązana do stopnia, ale do stanowiska służbowego i musi być wykonywana przez danego przełożonego osobiście.
2. W razie oddania (z jakichkolwiek powodów) funkcji zastępcy, władza przechodzi na zastępcę, o ile jest on oficerem.
3. Władza dyscyplinarna nie przechodzi na podoficerów.

§ 6.

1. W razie popełnienia przez żołnierza lub inną osobę, o której mowa w § 4 czynu karalnego, przełożeni nieposiadający władzy dyscyplinarnej nad winnym mają obowiązek:
   1. w wypadku, gdy przełożony lub starszy jest niższy stanowiskiem od bezpośredniego przełożonego winowajcy — zameldować o popełnieniu przestępstwa drogą służbową,
   2. w pozostałych przypadkach — osobiście powiadomić bezpośredniego przełożonego winnego.
2. W razie nagłej konieczności przywrócenia porządku publicznego lub przyłapania na gorącym uczynku każdy oficer lub podoficer jest obowiązany ująć winnego i doprowadzić do aresztu na własną odpowiedzialność. O takim przypadku doprowadzający jest obowiązany zameldować bezpośredniemu przełożonemu aresztowanego drogą służbową.

§ 7.

Z pominięciem bezpośrednich (niższych) przełożonych mają prawo karać wyżsi przełożeni w następujących wypadkach:

1. jeżeli czyn karalny był popełniony przeciw nim bądź w ich obecności,
2. jeżeli o popełnieniu danego czynu poinformowano bezpośrednio wyższego przełożonego,
3. jeżeli bezpośredni przełożony z jakichkolwiek powodów zaniechał ukarania podwładnego,
4. jeżeli bezpośredni przełożony przekazał sprawę wyższemu przełożonemu.

§ 8.

1. Przełożonemu dyscyplinarnemu przysługuje prawo zawieszenia podwładnego w czynnościach służbowych w wypadku podejrzenia popełnienia przez podwładnego czynu karalnego.
2. Prawo to przysługuje:
   1. dowódcy kompanii (równorzędnemu) — wobec szeregowych i podoficerów do stopnia sierżanta (równorzędnego),
   2. dowódcy pułku (równorzędnemu) — wobec chorążych i oficerów do stopnia kapitana (równorzędnego),
   3. dowódcy dywizji (równorzędnemu) — wobec oficerów sztabowych do funkcji dowódcy batalionu,
   4. Hetmanowi Wielkiemu — wobec wszystkich żołnierzy.
3. Zawieszenie powinno zostać uchylone w wypadku braku podstaw do ukarania żołnierza lub w wypadku korzystnego dla niego wyniku postępowania wyjaśniającego.

§ 9.

1. Przed wymierzeniem kary należy obiektywnie ustalić stan faktyczny przewinienia i towarzyszące mu okoliczności. Po takim ustaleniu należy wymierzyć winnemu karę w drodze raportu karnego.
2. W wypadku trudności związanych ze stawiennictwem winnego bądź w sprawach zawiłych należy dać mu możliwość wytłumaczenia się w drodze protokołu.
3. W sprawach szczególnych można wykraczającego natychmiast pozbawić wolności, a wynik dochodzenia wraz z orzeczeniem o karze przedstawić mu w ciągu 48 godzin od aresztowania.
4. Karę dyscyplinarną wolno wymierzyć tylko w granicach przysługującej władzy dyscyplinarnej. Uwzględnić przy tym należy stopień czynu, jego szkodliwość i negatywne następstwa. Dotychczasowy nienaganny przebieg służby może zostać potraktowany jako okoliczność łagodząca.

§ 10.

1. Ukaranemu przysługuje możliwość odwołania na piśmie od postanowienia władzy niższej.
2. W tym wypadku moc obowiązującą ma postanowienie władzy wyższej aż do Hetmana Wielkiego włącznie.

§ 11.

1. Wykonanie kary zawiesza się za poręczeniem ze strony Hetmana Wielkiego bądź wyższego przełożonego.
2. W wypadku złamania zasad poręczenia kara podlega wykonaniu.

§ 12.

Karę zasądzoną i wykonaną skreśla się z ewidencji po 3 miesiącach od daty wykonania, jeżeli ukarany w ciągu tego okresu nie dopuścił się popełnienia czynu karalnego.

§ 13.

Jeżeli osoba, o której mowa w § 4 popełniła czyn karalny poza terenem obiektów wojskowych należy sprawę niezwłocznie powiadomić organy władzy publicznej właściwe dla wszczęcia postępowania karnego.

Rozdział II
RODZAJE KAR DYSCYPLINARNYCH

§ 14.

1. Kary dyscyplinarne dzielą się na porządkowe, aresztu i degradacji. Mogą być one orzekane łącznie lub osobno.
2. Do kar porządkowych zalicza się:
   1. naganę,
   2. naganę z ostrzeżeniem,
   3. prace porządkowe poza kolejnością (tylko szeregowi).
3. Do kar aresztu zalicza się:
   1. areszt zwykły do 18 dni,
   2. areszt obostrzony do 12 dni,
   3. zakaz opuszczania koszar do 28 dni,
   4. służba w batalionie karnym do 6 tygodni.
4. Do kar degradacji zalicza się:
   1. degradację o do stopnia bezpośrednio poprzedzającego,
   2. degradację do najniższego stopnia w danym korpusie,
   3. pozbawienie stopnia wojskowego.

§ 15.

Kary oficerom wymierza się z podaniem do wiadomości tylko korpusowi oficerskiemu danego pododdziału, pozostałym — z podaniem do wiadomości całemu pododdziałowi.

Rozdział III
ZAKRES WŁADZY DYSCYPLINARNEJ

§ 16.

1. Dowódcom kompanii (równorzędnym) przysługuje następujący zakres władzy dyscyplinarnej:
   1. wobec szeregowych:
      • kary porządkowe,
      • areszt zwykły do 7 dni,
      • areszt obostrzony do 5 dni,
      • zakaz opuszczania koszar do 14 dni,
   2. wobec podoficerów:
      • kary porządkowe,
      • areszt zwykły do 5 dni,
      • areszt obostrzony do 3 dni,
      • zakaz opuszczania koszar do 10 dni.
2. Dowódcom batalionów (równorzędnym) wobec szeregowców i podoficerów przysługuje podwójny zakres władzy dowódcy kompanii.

§ 17.

Dowódcom pułków (równorzędnym):

1. wobec szeregowych:
   1. kary porządkowe,
   2. areszt do najwyższego wymiaru,
   3. służba w batalionie karnym do 3 tygodni,
   4. degradacja do stopnia bezpośrednio niższego,
2. wobec podoficerów:
   1. kary porządkowe,
   2. areszt do najwyższego wymiaru,
   3. degradacja do stopnia bezpośrednio niższego,
3. wobec oficerów:
   1. kary porządkowe,
   2. areszt do 7 dni,
   3. zakaz opuszczania koszar do 14 dni.

§ 18.

Dowódcom dywizji (równorzędnym):

1. wobec szeregowych:
   1. kary porządkowe,
   2. areszt do najwyższego wymiaru,
   3. służba w batalionie karnym do 6 tygodni,
   4. kary degradacji,
2. wobec podoficerów:
   1. kary porządkowe,
   2. areszt do najwyższego wymiaru,
   3. służba w batalionie karnym do 5 tygodni,
   4. kary degradacji,
3. wobec oficerów:
   1. kary porządkowe,
   2. areszt do 14 dni,
   3. zakaz opuszczania koszar.

§ 19.

Dowódcy Okręgu Wojskowego (równorzędni) mają prawo stosować wszystkie kary do najwyższego wymiaru wobec żołnierzy, podoficerów i oficerów do stopnia majora włącznie.

§ 20.

Hetman Wielki ma prawo stosować kary do najwyższego wymiaru wobec wszystkich żołnierzy, podoficerów i oficerów KSZ.