Nr inwentaryzacyjny:
Kategoria: Zabytek architektoniczny
Kategoria specjalna:
Prowincja: Gellonia i Starosarmacja
Miejscowosc: Grodzisk
Autor opisu: Krzysztof Szymański
Ostatnia modyfikacja: 2008-11-25
Pałac, w którym na dzień dzisiejszy znajduje się siedziba Ministerstwa Dziedzictwa Narodowego, został wybudowany ok. 1850 roku. Nieszczęśliwa historia budynku zaczyna się bardzo wcześnie, ponieważ główny architekt został zamordowany na terenie budowy w tajemniczych okolicznościach. Jak na owe czasy, była to budowa i inwestycja bardzo śmiała. Podejrzewano zatem, że to któreś z obcych mocarstw zapragnęło i u siebie wybudować podobny gmach, dlatego skradli architektowi wszystkie plany, przy okazji pozbawiając go życia. Ponieważ nikt nie znalazł w żadnym państwie zbliżonej budowli, uznano, że najprawdopodobniej była to próba unimożliwienia budowy z zazdrości, lub też po prostu po zdobyciu planów okazało się, iż złodziei nie stać na takie przedsięwzięcie.
Prawdopodbnie, budowlę ukończono z lekkimi zmianami w stosunku do oryginalnych planów, ponieważ nikt nie zapamiętał z nich dokładnie wszystkich szczegółów. Jednak już po kilkunastu latach (kiedy to budynek służył jako pierwsza szkoła wyższa), nieodnalezieni sprawcy, próbowali wysadzić całą konstrukcję w powietrze. Szczęśliwie, dzięki doskonałej ochronie, udało się zapobiec ukończenia planów płosząc przestęców. Mimo wszystko, wschodnia ściana została w dużej mierze uszkodzona, a dokładne badania uszkodzeń i wytrzymałości budynku pochłonęły kilka lat i wiele tysięcy libertów.
Po odbudowie jeszcze bardziej wzmocniono ochronę budynku i przekształcono wnętrze na nowoczesne biura Ministerstwa. Księstwo Sarmacji po dziś dzień cieszy się z posiadania owego monumetu, którego zazdroszczą jej wszyscy sąsiedzi. Budynek, choć położony w centrum, jak żaden inny obiekt rządowy otoczony jest zielenią. Znani z dbałości o szczegóły pracownicy resortu zadbali również o wystrój wnętrza — jak przystało na Ministerstwo Dziedzictwa Narodowego, na ścianach wiszą cenne, rodzime obrazy, stoją rzeźby znanych osobistości sarmackich, a na korytarzach płynie muzyka sarmackich kompozytorów.