Nr inwentaryzacyjny: 3/KRE/2/0308
Kategoria: Zabytek architektoniczny
Kategoria specjalna:
Prowincja: Gellonia i Starosarmacja
Miejscowosc: Krez
Autor opisu: Matwiej Skarbnikow
Ostatnia modyfikacja: 2008-03-19
Latarnia jest jedyną budowlą w dzielnicy Wastok której powstanie datuje się na okres przed przybyciem rosyjskojęzycznych imigrantów. Jej projekt został stworzony przez słynnego architekta Jana z Krezu, który na przełomie XV i XVI wieku przyczynił się również znacząco do rozbudowy fortyfikacji wojennych w całej Sarmacji.
Latarnia od samego początku swego istnienia nosi imię małżonki wielkiego wodza Elmera I, wywodzącej się z plemienia Galonów. Tak jak latarnia oczekuje na powrót tych którzy opuścili dom i udali się w daleką podróż, tak Eda czekała na swego męża powracającego zwycięsko z licznych wypraw wojennych.
W historia latarni nie odnajdujemy żadnych wiekopomnych wydarzeń aż do roku 1922, kiedy to pełniący służbę latarnik - Gniewko Sienkiewicz - uraczył się zbyt dużą ilością gellońskiego piwa "Mnich" i gdy przyszedł zmierzch nie był już w stanie zapalić świateł pokazujących statkom drogę do portu.
I tak oto w mroźną zimową noc - 11 grudnia - na brzegu wyspy rozbił się statek z Kronsztadzkimi uchodźcami, rozpoczynając nowy etap historii niewielkiej wysepki położonej w Zatoce Krezańskiej.
Gniewko Sienkiewicz został osądzony przez Cech Latarników, wtrącony do Lochów a następnie powieszony na szubienicy zbudowanej własnoręcznie przez nowych mieszkańców wyspy. Szubienica stoi po dziś dzień na Pl. Nadziei będąc przestrogą dla osób pełniących odpowiedzialne społecznie funkcje.