Nr inwentaryzacyjny:
Kategoria: Zabytek architektoniczny
Kategoria specjalna:
Prowincja: Królestwo Baridasu
Miejscowosc: Almera
Autor opisu:
Ostatnia modyfikacja: 2008-06-01
Od najdawniejszych czasów właśnie od rzemiosła zaczynało się gospodarowanie wszędzie tam, gdzie powstawały bądź odradzały się skupiska ludności. Rzemiosło rozwijało się już w okresie wczesnoalmerskim, kiedy to zaczęły się wyodrębniać grupy ludzi zajmujących się wyrobem produktów, dający im osobny zawód. Do najstarszych rzemiosł należały kowalstwo i hutnictwo. W Almerze szczególnym poważaniem cieszyła się profesja bimbrownika.
Skupieni w Almerze rzemieślnicy zakładali warsztaty, których pracą kierował mistrz. On też był właścicielem narzędzi i surowców do produkcji, w której uczestniczyli czeladnicy, uczniowie i sezonowi robotnicy najemni. W celu ochrony własnych interesów oraz organizowania samopomocy wśród czeladników poszczególne grupy zawodowe łączyły się w cechy. Ustanawiały one swoje własne prawa, czyli statuty cechowe, regulujące zasady ich działania. Kiedy upowszechnił się system nakładczy, cechy organizowały i kontrolowały dostawę surowców oraz ustalały ceny wytwarzanych produktów. Nieprzestrzeganie statutu groziło usunięciem z cechu i uniemożliwieniem wykonywania zawodu. Obok podstawowej działalności gospodarczej cechy pełniły szereg funkcji społecznych i kulturotwórczych. Wskutek procesów historycznych cechy przekształciły się w związki przymusowe rzemieślników tego samego lub pokrewnego zawodu. Organizacje cechowe przetrwały w nie zmienionych warunkach organizacyjnych aż do ostatnich stuleci, kiedy to nastąpił zastój, a następnie upadek rzemiosła spowodowany rozwojem przemysłu i załamaniem się monopolu rzemiosła.
Obecny budynek nie jest zabytkiem średniowiecznym — pochodzi z końca wieku XVII. Stojąca tu wcześniej kamienica (pochodząca z XV w.) zawaliła się z powodu błędów w konstrukcji. Tradycyjna nazwa tego miejsca zachowała się do dziś.