Nr inwentaryzacyjny:
Kategoria: Zabytek architektoniczny
Kategoria specjalna:
Prowincja: Gellonia i Starosarmacja
Miejscowosc: Santa Ana
Autor opisu: Anna sd de Luna y Euskadi
Ostatnia modyfikacja: 2008-10-16
Pogańska świątynia kultu księżyca. Jedyna, która zdołała się uchronić przed rekonkwistą oraz działalnością świętego Oficjum. W przeciwieństwie do słońca świecący światłem odbitym księżyc prawie zawsze utożsamiany był z pierwiastkiem żeńskim, nie tylko ze względu na jego cykl miesięczny, ale także, dlatego, że zmienia swe kształty jak kobieta w ciąży. Od zawsze był też symbolem ciemnej, zakrytej strony życia, tak jak ziemianie widzą tylko jedną jego stronę. W licznych baśniach, przypowieściach i książkach jego milcząca obecność towarzyszyła czarownicom, diabłom, mordercom i wilkołakom, a teoria o złym wpływie pełni na psychikę ludzi do dzisiaj uważana jest za prawdziwą. Ten jasny towarzysz gwiazd był szafarzem deszczu i utożsamiał wodę, gdyż kojarzył się i przypływami i odpływami. Traktowany był też jako opiekun zakochanych i świadek ich romantycznych spotkań, patron marzeń i snów, często przyrównywany do niebiańskiej latarni, oświetlającej mroki nocy, nazywany pasterzem gwiazd i budzicielem. Księżyc traktowano także jako tymczasową siedzibę zmarłych i przystanek dla błądzących dusz w ich dalekiej wędrówce w zaświaty.... W mitach starożytnych najbliższe ziemi ciało niebieskie było siostrą, żoną lub kochanką słońca i przypisywano jemu poszczególnie boginie.