S-0011/2002- Sarmacja contra Rogowski

[Piotr Brysik]

Orzeczenie Sądu Najwyższego


Wyrok Sądu Najwyższego Księstwa Sarmacji w sprawie S-0011/2002 - Księstwo Sarmacji contra Przemysław Rogowski


W imieniu Księcia Sarmacji Sąd postanawia:
1. uznać Przemysława Rogowskiego winnym niumyślnego popełnienia czynu oszustwa z art.1 pkt 7 ustawy Sejmu nr 2 - Prawo Karne
2. wymierzyć Przemysławowi Rogowskiemu grzywnę w wysokości 30 libertów.



UZASADNIENIE


Zarzucany skazanemu czyn oszustwa, polegającego na sfałszowaniu na wniosku apelacyjnym podpisów J. Stadnickiego oraz R. Mikołajskiego, niewątpliwie posiada znamiona czynu zabronionego określonego w art.1 pkt 7 prawa karnego. Umieszczenie nazwisk osób nie wyrażających na to zgody, na urzędowym wniosku, należy uznać za próbę wprowadzenia w błąd wymiaru sprawiedliwości. Fakt, że podpisy w/w osób zostały umieszczone bez ich zgody jest wystarczająco udokumentowany dowodami przedstawionymi przez wnioskodawcę. Również oskarżony przyznał, że nie zasięgał zdania tych osób.

Sąd uznając P.Rogowskiego winnym, przyjął jego wyjaśnienia. Dlatego uznał, że oskarżonemu nie można przypisać winy umyślnej.

Jednakże złożone wyjaśnienia nie stanowią podstawy całkowitego zwolnienia p. Rogowskiego od odpowiedzialności. Oskarżony bronił się, twierdząc, że chciał J. Stadnickiego oraz R. Mikołajskiego powołać jako świadków w sprawie i uznał, że rubryka "Składający apelację" będzie ku temu najodpowiedniejsza. Sąd nie podważa prawdziwości słów oskarżonego. Wierzy mu, gdy mówi, że zarzucany czyn popełnił nieświadomie. Jednak owa nieświadomość nie może skutkować bezkarnością. Brak w formularzu apelacyjnym rubryki "świadkowie" jest całkowicie uzasadniony zarówno specyfiką prowadzenia postępowań sądowych w v-państwie jak i faktem, że w każdym procesie sądowym to nie świadkowie jako osoby są dla procesu kluczowi. Sens powoływania świadków tkwi w ich zeznaniach, które w przepisach prawa zwyczajowo określa się jako "dowód z zeznań świadków". A skoro jest to dowód, to rubryka "Dowody" w zupełności wystarcza. A że formularz apelacyjny takiej rubryki nie zawiera, wynika z faktu iż apelacja dotyczy zawsze sprawy już przez sąd rozpatrywanej, tak więc Sąd dowody w sprawie zna. W związku z tym nie ma potrzeby powoływać w apelacji ponownie tych samych dowodów a gdyby pojawiły się nowe to należy wskazywać je jako "Powód zakwestionowania decyzji Sądu". Sąd uznał, że obywatelom nie wolno zasłaniać się niewiedzą w sprawach obowiązującego prawa i stwierdza, że zwyczajowa zasada "Ignorantia iuris nocet" musi mieć zastosowanie również w Księstwie Sarmacji. Sąd stwierdził, że każdy obywatel przy zachowaniu "należytej staranności" jest w stanie poprawnie wypełnić formularz. Tym bardziej ,że zawsze można zwrócić się do Sądu o wyjaśnienie wątpliwości i urzędową interpretację.

Dlatego Sąd uznał, że oskarżony takiej staranności nie zachował i popełnił czyn zabroniony, choć mógł go uniknąć i w związku z tym można przypisać mu winę nieumyślną. Wszyscy obywatele muszą być świadomi, że każde naruszenie przepisów prawa, nawet nieświadome czy wynikające z niewiedzy, będzie podstawą wszczęcia postępowania i ukarania, a okoliczności dodatkowe mogą jedynie wpływać na wysokość i charakter orzeczonej kary. Sąd musi brać również pod uwagę dobro osób, których podpisy zostały sfałszowane. Obywatele nie mogą odpowiadać za czyny innych, nawet te popełnione nieumyślnie.
Ponadto, zdaniem Sądu przestępstwa tego typu muszą być w V-państwach konsekwentnie ścigane, ze względu na fakt względnej łatwości ich dokonywania.

Sąd wymierzając karę jako okoliczności łagodzące uznał fakt, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów. Wymierzona kara jest tylko nieznacznie wyższa od tej, jaką Sąd może wymierzyć za składanie nieuzasadnionych czy niedbałych wniosków. Wnioskowana przez stronę oskarżającą kara, byłaby zdaniem Sądu niewspółmiernie wysoka, jeśli weźmie się pod uwagę argumenty przytoczone powyżej.
Sąd brał pod uwagę możliwość zasądzenia odszkodowań dla osób, których nazwiska zostały użyte bez ich wiedzy, lecz odrzucił taką ewentualność ze względu na brak udokumentowanych szkód wyrządzonych czynem skazanego.

Równocześnie Sąd zapowiada, że od tej chwili każdy wniosek wpływający do Sądu będzie przechodził szczegółową procedurę weryfikacji pod kątem ustalenia rzeczywistych wnioskodawców.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Sąd orzekł jak w sentencji.

Strony mają prawo wniesienia apelacji od wyroku w terminie 7 dni. Po tym czasie wyrok staje się prawomocny i powinien być wykonany niezwłocznie.

18 listopada 2002 r.
Wojciech "Hagakure" Ratymirski sędzia SN


--------------------------------------------------------------------------------
Michał Sobczak