V A SK/1/06- Accursius, skarga na d.a. PAMP

[Andrzej Opalski]

Sąd Krajowy Księstwa Sarmacji
Wydział V Administracyjny


Wniosek – Odwołanie od decyzji od moderacji


Wnioskodawca: Accursius baron Księstwa Sarmacji
ID wniskodawcy: A2496
Adres e-mail wnioskodawcy: [email protected]
Miejsce zamieszkania wnioskodawcy: Fer, Prowincja Gellonia


Uczestnik postępowania: Paweł Szermiński
ID uczestnika: A5451
Adres e-mail uczestnika: [email protected]

Wniosek, co do istoty sprawy:
Uchylenie w całości decyzji o moderacji nałożonej przez Prezesa Państwowej Administracji Miejsc Publicznych w dniu 28 kwietnia 2006r. na Liście Dyskusyjnej Księstwa Sarmacji.
Podstawa prawna: art.3 ust.3 ustawy sejmu nr 34 (z późn.zm) z dnia 16 marca 2005r. – O moderacji, art.1 ust.2 Dekretu Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 253 (z późn.zm) z dnia 30 października 2005r. – Kodeks Postępowania Sądowego.
Pozostałe wnioski: Wnoszę o rozpoznanie sprawy pod moją nieobecność z uwagi na wyjazd urlopowy.

Zaskarżonej decyzji o nałożeniu moderacji zarzucam naruszenie prawa materialnego, w postaci:
1.art.10 pkt.3 i 8 ustawy Rady Książęcej nr 8 z dnia 3 stycznia 2004 – Kodeks Wykroczeń poprzez wadliwą subsumcję prawną powołanych norm do nieustalonego de facto przez PPAMP stanu faktycznego,
oraz przepisów dotyczących postępowania odwoławczego w postaci:
2.art.2 ust.4 pkt.2 ustawy Sejmu nr 34 (z późn.zm) - O moderacji z dnia 16 marca 2005 r. – poprzez nie właściwe powołanie i nie wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa materialnego.
3. art.2 ust.2 ustawy wskazanej w pkt.2 poprzez nie wskazanie zgody sędziego Sądu Najwyższego na nałożenie moderacji.
4.art.1 ust.1 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 25 listopada 2004r. poprzez naruszenie zasady wolnego państwa prawa.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją o nałożeniu moderacji z dnia 28 kwietnia 2006r. Prezes Państwowej Administracji Miejsc Publicznych, dalej PPAMP nałożył na moją osobę moderację na okres 5 dni.
Dowód:

---- Wiadomość Oryginalna ----
Od: Paweł Szermiński <[email protected]>

Witaj Sarmacjo!

Na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 Ustawy Sejmu nr 34
o moderacji z dnia 16 marca 2005 r. w związku
z Ustawa Rady Książęcej nr 8 — Kodeks Wykroczeń:
Art. 10 pkt 3 i 8,
za uprzednią zgodą sędziego Sądu Najwyższego
- hrabiego Figiela,

podjąłem decyzję o ustanowieniu moderacji:
barona "Accursius" Opalskiego posługującego
się adresem [email protected]
w związku z uporczywością - na okres dni 5.

Od powyższej decyzji przysługuje odwołanie do
Sądu Krajowego.
--
Pozdrawiam zebranych,
Paweł "Szmrek upadły hrabia" Szermiński,
Prezes Państwowej Administracji Miejsc Publicznych
http://pamp.art.only.pl/
GG: 416319, Skóra XXXL, Komóra 604 229 239

Przedmiotową decyzję PPAMP oparł na treści art.10 pkt.3 ustawy Rady Książęcej nr 8 z dnia 3 stycznia 2004 – Kodeks Wykroczeń, dalej kw,
http://www.sarmacja.org/dziennik/akt,33.html
zgodnie z którym „Zabronione jest publiczne żebranie w sposób natarczywy”
oraz na treści art.10 pkt.8 kw, który stanowi, iż „Zabronione jest publiczne używanie wyrazów wulgarnych w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która sobie tego nie życzy oraz w miejscach Księstwa Sarmacji, o których mowa w art. 2 pkt 1-4”.

Wysoki Sądzie!

W świetle art.2 ust.4 ustawy Sejmu nr 34 o moderacji z dnia 16 marca 2005 r. „decyzja o moderacji zawiera:
1.oznaczenie osoby, o której mowa w art. 1,
2.podstawę prawną zastosowania moderacji,
3.wskazanie przepisów prawa, z którymi wypowiedzi wywoływały podejrzenie niezgodności — jeżeli dotyczy,
4.usunięte wypowiedzi — jeżeli dotyczy,
5.oznaczenie osoby, która podjęła decyzję o moderacji,
6.oznaczenie osoby, która wyraziła zgodę na podjęcie decyzji o moderacji.

Powołany przepis nie wskazuje expressis verbis uzasadnienia decyzji o moderacji. W związku z powyższym stosując zasady wykładni lingwistycznej powołanej normy należałoby uznać, iż sarmackie prawo o moderacji wymogu uzasadnienia decyzji o moderacji nie przewiduje. Jednakże literalne, stricte gramatyczne rozumienie powołanej normy jest nie do przyjęcia w świetle zasady państwa prawa, wskazanej w treści art.1 ust.1 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 25 listopada 2004r.
[url] http://www.sarmacja.org/dziennik/akt,1.html[/url]
Z zasady państwa prawa wynika immanentnie wynika obowiązek uzasadniania przez organy władzy publicznej podejmowanych przez nich decyzji, zwłaszcza tych, które wkraczają w zakres praw i swobód obywatelskich. Przyjęcie innego stanowiska, zakładającego brak obowiązku uzasadnienia decyzji o moderacji nakładanej przez PPAMP oznaczałoby niczym nieuzasadnione uprzywilejowanie tego organu w stosunku do pozostałych organów władzy Księstwa Sarmacji, w tym organów konstytucyjnych. Chcę podkreślić z całą mocą, iż brak uzasadnienia decyzji administracyjnej o charakterze punitywnym, za jaką należy uznać decyzję o nałożeniu moderacji, pogłębia naturalną nierówność pozycji obywatela w stosunku publiczno-prawnym między obywatelem a organem administracyjnym. Wszak wymóg uzasadnienia, choćby skróconego ustawodawca przewidział również dla orzeczeń sądowych, najsprawiedliwiej rozstrzygających o legalności/nielegalności działań wszelkich podmiotów prawa w obszarze państwowości wirtualnej.
Niestety, w zaskarżonej decyzji uzasadnienia brak. Nie jest to pierwszy przypadek w historii sarmackiego wymiaru sprawiedliwości, gdy organ administracyjny, kierując się oportunizmem procesowym nie uzasadnia powziętych decyzji, skazując podmiot objęty działaniem zindywidualizowanej normy na domysły co do podstaw powziętej decyzji, ograniczając tym samym jego konstytucyjne wolności i prawa. Zaskarżona decyzja PPAMP nie jest pierwszą, która w tak prymitywny sposób usiłuje uzasadniać wymogiem praworządności oczywistą wadliwość zajętego stanowiska i nieposzanowanie prawa.
Mając na uwadze powyższe, należy w mojej ocenie chcąc uniknąć zarzutu nie konstytucyjności zaskarżonej decyzji, jak i podstaw prawnych na których została wydana trzeba racjonalnie przyjąć, iż powinna być ona uzasadniona, winna zawierać uzasadnienie.

Pomimo oczywistej ułomności zaskarżonego aktu władczego działania Księstwa Sarmacji, postawiłem ustosunkować się do podstaw prawnych decyzji o nałożeniu moderacji.

W świetle art.2 ust.4 pkt.2 ustawy Sejmu nr 34 o moderacji z dnia 16 marca 2005 r. decyzja o moderacji zawiera podstawę prawną zastosowania moderacji.
Wskazanie podstawy prawnej w akcie prawa publicznego, ukierunkowanym na ograniczenie konstytucyjnych wolności obywatela Księstwa Sarmacji nie polega jedynie na prostym wskazaniu przepisów prawa w oparciu o którą ów akt został wydany. Koniecznym jest dokonanie pełnej subsumpcji zastosowanej normy do ustalonego stanu faktycznego. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy: podmiot na który została zastosowana moderacji powinien z decyzji o moderacji móc wyprowadzić następujące informacje:
1. Jakie przepisy prawa zostały zastosowane;
2. W jaki sposób podmiot objęty działaniem normy wypełnił jej elementy wskazane zarówno w dyspozycji, jak i w hipotezie.
PPAMP w decyzji o moderacji, powołał art.10 pkt.3 i 8 kw. Z analizy pierwszego przepisu wynika, iż zabronione jest publiczne żebranie w sposób natarczywy.
Wysoki Sądzie !
Oświadczam, iż nie jestem zbyt zamożnym szlachcicem Księstwa Sarmacji. Posiadam jedynie ok.100 lt oszczędności oraz 2 dworki szlacheckie i domy. Mój stan majątkowy nie zmusza mnie zatem do żebrania, ani w sposób publiczny, ani w sposób prywatny, a tym bardziej natarczywy. Nie jestem w stanie racjonalnie wyjaśnić dlaczego PPAMP oparł zaskarżoną decyzję na treści ww. przepisu.

W świetle art.10 pkt.8 zabronione jest publiczne używanie wyrazów wulgarnych w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która sobie tego nie życzy oraz w miejscach Księstwa Sarmacji, o których mowa w art. 2 pkt 1-4.
Zaskarżona decyzja nie wskazuje jakich wyrazów wulgarnych użyłem w miejscach o których mowa w art. 2 pkt 1-4 kw. Nie wskazuje również, kiedy owo zachowanie mogło mieć miejsce. Nie pozwala zatem na sformułowanie jakiegokolwiek podejrzenia nielegalności moich wypowiedz. PPAMP stojąc na stanowisku nie uzasadniania własnych decyzji również i w tym wypadku ogranicza się jedynie do prostego powołania art.10 pkt.8 kw. I znów nie jestem w stanie racjonalnie wytłumaczyć przesłanek powziętej decyzji.

Ponadto w świetle art.2 ust.2 ustawy o moderacji „moderator podejmuje decyzję o moderacji za uprzednią zgodą sędziego Sądu Najwyższego lub prokuratora Prokuratury Generalnej. Powołany przepis nie precyzuje formy wyrażenia zgody na wydanie decyzji o moderacji. Nie sposób jednak uznać, iż sędzia Sądu Najwyższego lub prokurator Prokuratury Generalnej może taką zgodę wyrazić w formie ustnej, w sposób niejawny dla publiczności. Wyrażenie zgody jest warunkiem sine qua non zastosowania tego środka zapobiegawczego. Zgoda o której mowa w art.2 ust.2 ustawy o moderacji powinna być zatem wyrażona w sposób jawny, w formie pisemnej, tak aby brak było wątpliwości zarówno co do faktu jej wydania jak i przesłanek w oparciu o które została wyrażona.

Odnosząc się do jedynej przesłanki wskazanej w treści decyzji, wydanej w związku z moją „uporczywością” zarzucam zaskarżonej decyzji naruszenie art.2 ust.2 pkt.4 ustawy o moderacji przez to, że nie została precyzyjnie określona podstawa prawna zastosowanego środka zapobiegawczego. Nie jest moją rzeczą, jako podmiotu pokrzywdzonego bezprawnym działaniem władzy Księstwa Sarmacji domyślać się o jaką „uporczywość” PPAMP miał na myśli, czego ona dotyczyła i jakie przepisy prawa zakazują obywatelowi owej niedookreślonej uporczywości.

Wysoki Sądzie !

Kończąc niniejsze wystąpienie wnioskuję jak na wstępie. Jednocześnie poruczam Wysokiemu Sądowi pieczę nad prawem, które PPAMP tak nieudolnie usiłuje stosować.

[Michał Paweł Sobczak]

Grodzisk, dnia 10 sierpnia 2006 r.

Postanowienie


Prezes Sądu Krajowego, Michał P. Sobczak, po dokonaniu w dniu 10 VIII 2006 r., wstępnej kontroli skargi administracyjnej na decyzję administracyjną Prezesa Państwowej Administracji Miejsc Publicznych, postanawia:

I. PRZYJĄĆ sprawę do rozpoznania na rozprawie w Wydziale V Administracyjnym w trybie art. 3 ust. 3 ustawy o moderacji,
II. Do rozpoznania sprawy wyznaczyć Sędziego SK Michała P. Sobczaka.

Zarządzenie:
- Wpis do rep. "A", poz. 1.
- Odnotować,
- Doręczyć stronom

[Michał Paweł Sobczak]

Grodzisk, dnia 11 sierpnia 2006 r.

Postanowienie


Sąd Krajowy Księstwa Sarmacji, Wydział V Administracyjny w składzie:
1) Sędzia SK Michał P. Sobczak- przewodniczący;
po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2006 r.,
na posiedzeniu niejawnym,
bez udziału stron
sprawy ze skargi administracyjnej barona Accuriusa
na decyzję administracyjną Państwowej Administracji Miejsc Publicznych
o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci moderacji na Liście Dyskusyjnej Księstwa Sarmacji wobec skarżącego,
(sygn. akt V A SK/1/06)
p o s t a n a w i a:

I. Postępowanie UMORZYĆ z uwagi na wygaśnięcie okresu obowiązywania decyzji administracyjnej.

Zarządzenie:
- Odnotować,
- Doręczyć.


Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.

U z a s a d n i e n i e

W dniu 28 kwietnia 2006 r., skarżący wniósł do Sądu Krajowego skargę administracyjną na decyzję administracyjną Państwowej Administracji Miejsc Publicznych o zasotosowaniu wobec niego środka zapobiegawczego w postaci moderacji na okres pięciu dni, zarzucając tejże obrazę przepisów prawa materialnego, a to Kodeksu Wykroczeń, ustawy o moderacji oraz Konstytucji Księstwa Sarmacji.

Decyzję administracyjną, o której mowa wyżej, wydano dnia 28 kwietnia, zatem okres jej obowiązywania wygasł w dniu 3 maja 2006 r. Z tym dniem orzekanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Sąd zauważył, co następuje:
Art. 3 pkt. 3 Ustawy z dnia 16 marca 2005 r., o moderacji (Dz. Pr. poz. 40), zobowiązuje sąd administracyjny do rozpoznania wniosku o zniesienie moderacji (skargi administracyjnej) w terminie trzech dni od jego otrzymania. Niezwykle istotnym w interpretacji tego przepisu jest druga część punktu 3. art. 3 ustawy, który nakłada na sąd termin, w którym to terminie sąd musi rozpoznać sprawę, w przeciwnym zaś wypadku nastąpić ma zniesienie moderacji. Brzmienie tego przepisu sugeruje, że celem skargi administracyjnej na decyzję o moderacji jest nie tylko stwierdzenie zgodności z prawem wypowiedzi, za użycie których została zastosowana moderacja, a także, przede wszystkim doprowadzenie do uchylenia decyzji w przypadku uznania przez sąd zgodności wypowiedzi z prawem. Taka wykładania przepisu art. 3 ust. 3 ustawy o moderacji nakazuje w takim przypadku odmawiać rozpoznaia, bądź pozostawić bez rozpoznania skargę z uwagi na to, że decyzja została uchylona z mocy samego prawa, po ziszczeniu się warunku w postaci przekroczenia przez sąd terminu na rozpoznanie wniosku. Mając na uwadze przepisy Kodeksu Postępowania Sądowego, nie było jednak możliwe odmówienie przyjęcia sprawy do rozpoznania, zatem koniecznym stało się skierowanie jej na posiedzenie.

Ustawa o moderacji nie stanowi co prawda expressis verbis, że decyzję administracyjną o zastosowaniu środka zapobiegawczego uważa się za uchyloną po ziszczeniu warunku, o którym mowa powyżej, niemniej jednak mamy do czynienia z wygaśnięciem skutków decyzji, zatem uznać należy, że sama decyzja zostaje uchylona z mocy samego prawa. Tym samym, bezprzedmiotowym staje się orzekanie w sprawie, de facto, uchylonej decyzji administracyjnej. Orzekanie w sprawie decyzji uchylonej z mocy samego prawa, czy też decyzji, któej skutki wygasły, porównać można do orzekania o zgodności z aktem wyższego rzędu aktu prawnego w sprawie wprowadzenia żałoby narodowej, który został wydany i obowiązywał w okresie znacznie poprzedzającym orzekanie. Taki akt prawny należy uznać zatem za wygasły i odmówić badania jego zgodności z aktem prawnym wyższego rzędu.

Na stanowisku, że należy odmówić orzekania w sprawie analogicznej decyzji, jeśli skutki decyzji tej wygasły, stanął także Trybunał Ludowy (obecnie: "Sąd Krajowy") Mandragoratu Wandystanu, orzekając w 2005 r., w sprawie Pablo Krause c/a. Mandragor Socjogramu, o uchylenie d.a. o moderacji (TL MW; sygn. akt I-A/1/2005).

Mając na uwadze powyższe, należało orzec, jak w sentencji.