N2-2007

[Abraxas]

Wysoki Sądzie!

Zwracam się z prośbą o zbadanie zgodności z Konstytucją, w szczególności z art. 12. ust. 2., uchwały Izby Senatorskiej o wyrażenie wotum nieufności dla ministra spraw zagranicznych z dnia 20.01.2007 roku.

W dniu 20.01.2007 roku Marszałek Izby Senatorskiej ogłosił wyniki głosowania nad Uchwałą. Wyglądały one następująco: 4 głosy za, 4 przeciw oraz 1 wstrzymujący się. Z powodu równości głosów, o podjęciu uchwały zadecydował głos Marszałka, który głosował za.

Art. 12. ust. 2. Konstytucji stanowi: "Izba Senatorska wyraża ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych wotum nieufności większością głosów liczby senatorów". Zauważmy, że ustawodawca użył zwrotu "większość głosów liczby senatorów". Należy zastanowić się nad semantycznym znaczeniem tego zwrotu.

Otóż przez "liczbę senatorów" powinno się rozumieć ilość członków IS, którzy wzięli udział w głosowaniu. "Większość" natomiast powinna być w związku z tym rozumiana jako większość względna, a nie zwykła, ponieważ chodzi tu o "większość liczby". Podkreślmy - większość ogólnej liczby tych, którzy głosowali.

W kontekście tego - 4 głosy w dziewięcioosobowej Izbie Senatorskiej to za mało, by mówić o większości i uznać uchwałę za podjętą.

W związku z powyższym, wnoszę jak na wstępie.


Przemysław mar. Figiel h. Siódme Niebo

[khand]

Orzeczenie Sądu Najwyższego
w sprawie konstytucyjności wotum nieufności dla ministra spraw zagranicznych

Sąd Najwyższy w osobie Prezesa Sądu Najwyższego Piotra diuka Krupińskiego po rozpoznaniu z wniosku Przemysława Figiela na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2007 r. sprawy dotyczącej zbadania zgodności z art. 12. ust. 2. uchwały Izby Senatoskiej
( http://groups.yahoo.com/group/sejm-is/message/1482 )
o wyrażeniu wotum nieufności dla ministra spraw zagranicznych z dnia 20 stycznia 2007 r.

orzeka:

I. uchwała Izby Senatorskiej o wyrażeniu wotum nieufności dla ministra sprawiedliwości została podjęta z naruszeniem przepisu art. 12 ust. 2. Konstytucji Księstwa Sarmacji.

II. powyższa uchwała Izby Senatorskiej jest nieważna.

SKRÓCONE UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy postanowił rozpoznać sprawę w trybie pilnym na posiedzeniu.

Sprawa powyższa jest sprawą z pogranicza postępowania administracyjnego i postępowania konstytucyjnego jednak przyjęta przez Sąd Najwyższy praktyka, brak przepisów ograniczających rolę sądu konstytucyjnego do sądu nad prawem w prawie sarmackim sprawiły, że słusznie wnioskodawca skierował sprawę do I Wydziału niniejszego Sądu.

Art. 12. ust. 2. Konstytucji Księstwa Sarmacji stanowi, iż:
Izba Senatorska wyraża ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych wotum nieufności większością głosów liczby senatorów.

Przepis art. 12 ust. 2 jest wyjątkiem w stosunku do przepisu art. 17 ust. 2. który stanowi, iż Izba Senatorska przyjmuje uchwały zwykłą większością głosów przy udziale co najmniej jednej trzeciej senatorów, o ile Konstytucja nie przewiduje innej większości. W razie równości głosów rozstrzyga głos Marszałka Izby Senatorskiej.

Sformułowanie ustrojodawcy "większość głosów liczby senatorów" jest niejednoznaczne. Stanowi hybrydę "większości głosów" z "większością ustawowej liczby senatorów". Ponieważ Izba Senatorska nie posiada ustawowej liczby członków użyto niefortunnego, ale nie podlegającego ocenie Sądu (jako przepisu rangi konstytucyjnej) sformułowania "większość głosów liczby senatorów".

Uchwały Izby Senatorskiej podejmowane są co do zasady ZWYKŁA WIĘKSZOŚCIĄ GŁOSÓW: czyli więcej głosów za niż głosów przeciw, z takim wyjątkiem, iż w razie równości głosów rozstrzyga głos Marszałka.

Z teoretycznego punktu widzenia możliwa jest większość BEZWZGLĘDNA, to jest tak gdzie liczba głosów "za" jest większa od liczby pozostałych głosów (sumy: głosów sprzeciwu i wstrzymania się)

W niniejszej sprawie ustrojodawca wymaga większości w jeszcze dalszym zakresie surowszej - to jest większości ABSOLUTNEJ. Liczba głosów ZA ma przekraczać połowę uprawnionych do głosowania senatorów. To jest liczba głosów ZA ma być wyższa od sumy głosów sprzeciwu, wstrzymania się oraz liczby senatorów nie biorących udziału w głosowaniu.

W przedmiotowej sprawie uprawnionych było dziewięciu senatorów. Połowa głosów wynosi 4 i pół. Zatem przez "więszkość głosów liczby senatorów" należy rozumieć co najmniej 5 głosów. Uchwała nie spełniała powyższego wymogu.

W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji.
_________________
diuk mandragor KHAND