N3-2007 niekonstytucyjność dekretu nr 178

[khand]

Orzeczenie Sądu Najwyższego
w sprawie konstytucyjności dekretu Księcia nr 178 o zapytaniach i interpretacjach poselskich.

Sąd Najwyższy w składzie Prezesa Sądu Najwyższego Piotra diuka Krupińskiego po rozpoznaniu urzędu zgodności dekretu Księcia nr 178 z art. 2 ust 1 Konstytucji

orzeka:

I. Dekret Księcia Sarmacji nr 178 o zapytaniach i interpelacjach z dnia 15 października 2004 r. jest niezgodny z art. 2 ust. 1 Konstytucji Księstwa Sarmacji.

II. Wyrok wchodzi w życie w chwilą jego ogłoszenia.

UZASADNIENIE

Przepis art. 2 ust 1 Konstytucji Księstwa Sarmacji stanowi, iż prawo Księstwa Sarmacji stanowią, w hierarchii ważności: Konstytucja, ratyfikowane umowy międzynarodowe, ustawy i dekrety z mocą ustawy, dekrety i rozporządzenia wydane z upoważnienia ustaw i dekretów z mocą ustawy, prawo samorządów terytorialnych na ich obszarze oraz normy prawa zwyczajowego.

Z treści dekretu nie wynika, że został on wydany na podstawie jakiegokolwiek upoważnienia zawartego w ustawie lub dekrecie z moca ustawy.

W szczególności nietrafnym byłoby uznanie, że Książe może dekretem samoistnym regulować kwestie interpelacji z tego powodu, iż zgodnie z określa skład i kompetancje rządu (art. 7 ust. 5) Normy przedmiotowego dekretu mają charakter norm abstrakcyjnych i powszechnych, których adresatem są nie tylko członkowie rządu ale przede wszystkim autorzy interpelacji. Unormowanie powyższych kwestii dekretem samoistnym (postanowieniem? zarządzeniem wewnętrznym rządu?) w oczywisty sposób nie może wiązać powszechnie każdego adresata.

W związku z powyższym regulacje powyższe winny mieć rangę unormowania ustawowego albo co najwyżej dekretu lub rozporządzenia wydanego na podstawie wyraźnej delegacji ustawowej.

Niesłusznym byłoby uznać, że Książe skorzystał z uprawnienia o którym mowa w art. 7 ust. 10. Przepis ten stanowi, iż Książę wydaje postanowienia w sytuacjach nieuregulowanych ustawami, jeżeli jest to niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania państwa. Zdaniem Sądu Najwyższego niezbędność należy rozumieć na dwóch płaszczyznach.

Po pierwsze, tresc samoistnego unormowania jest niezbędna a przedmiot unormowania nie jest uregulowanany ustawą.

Po drugie, niezbędne jest podjęcie trybu z ust. 10. (literane "to") dla prawidłowego funkcjonowania państwa.

W przedmiotowej sprawie druga przesłanka nie zachodzi z całą pewnością. Przyjęcie unormowania ustawowego w świetle art. 7 ust. 11 (możliwość wydawnia dekretu z mocą ustawy) jest możliwe. A zatem stosowanie szczególnego trybu art. 10 nie jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania państwa.

Co do pierwszej przesłanki, również treść samoistnego unormowania w związku z postulatem bezpośredniego stosowania konstytucji nie jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania państwa. Oczywistym jest że doprecyzowania art. 11. jest wskazane - ale wchodzi w zakres kompetencji ustawodawcy a nie organu władzy wykonawczej - Księcia. Jednakże, gdyby kwestia interpelacji nie była unormowana ustawowo, to art. 11 byłby wystarczającą podstawą do stosowania prawa a ewentualne doprecyzowanie jego treści stałoby się domeną sądu konstytucyjnego. Nie można zatem uznać, że wydanie samoistnego dekretu byłoby jednynym sposobem doprowadzenia państwa do prawidłowego funkcjonowania.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji
_________________
diuk mandragor KHAND