N14-wolność słowa na witrynach niepublicznych

[khand]

Genosse-Wanda-Stadt,
29 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie Mandragor Khand z urzędu
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 29 maja 2007 r.
sprawy o zbadnie czy dopuszczalne jest uprawnienie właściciela
lub upoważnionej przez niego osoby do usuwania treści
z niepublicznej witryny internetowej

orzeka, że:

I. uprawnienie właściciela lub upoważnionej przez niego osoby
do usuwania treści z niepubliczej witryny internetowej nie
narusza konstytucyjnie chronionego prawa do wyrażania i rozpowszechniania informacji, opinii i wierzeń w mowie, na piśmie i obrazie,

II. właściciel lub upoważniona przez niego osoba umożliwiając swobodną wymianę poglądów i myśli na niepublicznej witrynie internetowej tworzą przestrzeń publicznej wymiany poglądów i myśli ograniczając tym samym uprawnienienie właściciela lub upoważnionej przez niego osoby do swobodnego usuwania treści z niepublicznej witryny internetowej.

UZASADNIENIE

I.
Sąd Najwyższy, w związku z toczącą się debatą publiczną, postanowił z urzędu
dokonać analizy wskazanego w sentencji wyroku przepisu gwarantującego wolność słowa.

II.
Przepis art. 32 gwarantuje każdemu prawo do do wyrażania i rozpowszechniania informacji, opinii i wierzeń w mowie, na piśmie i obrazie. Jednakże przepis ten nie ma charakteru absolutnego. Zgodnie z przepisem art. 28 Konstytucji żadna konstytucyjnych wolności nie jest absolutna a jej ograniczenie może mieć miejsce tylko w ramach przewidzianych przez prawo. W badanym zakresie Sąd zauważa, że prawo do wolności wypowiedzi, jest ograniczone przez konstytucyjne oraz ustawowe prawa chroniące własność.

III.
Sąd zauważa, że witryny internetowe, z punktu widzenia art. 32 można podzielić na
a) witryny funkcjonujące poza miejscem publicznej wymiany poglądów i myśli
b) witryny funkcjonujące w ramach miejsca publicznej wymiany poglądów i myśli.

Do pierwszej grupy (a) należą zarówno witryny publiczne (np. strona Księcia Sarmacji, Instytut Piota Kościńskiego) jak i witryny niepubliczne (np. pałac rodziny Staufen w Almerze).

Także, do drugiej grupy (b) należą należą zarówno witryny publiczne: publiczna lista dyskusyjna, listy dyskusyjne prowincji, forum publiczne, publiczny czat, publiczny panel ogłoszeń, publiczny shotbox, sztuka uliczna (publiczne witryny otwarte) jak i witryny niepubliczne: umożliwiające swobodę komentarzy, swobodę publikowania treści (niepubliczne witryny otwarte).

Publiczne witryny otwarte podlegają reżimowi prawnemu w najszerszym zakresie, to jest w ten sposób, iż można usuwać z nich treści tylko niezgodne z powszechnie obowiązującym prawem a także tylko w trybie opisanym w prawie (PAMP, z kontrolą Sądu)

Natomiast właścieciel niepublicznej witryny otwartej lub upoważniona przez niego osoba ma prawo ograniczać konstytucyjną wolność wypowiedzi, co wyjaśniono w pkt I uzasadnienia. Ograniczenia te mogą przybrać taką postać by dotrzeć do adresata obowiązującej wewnętrznie normy prawnej. Na przykład komentujący artykuł może być poinformowany, że redakcja zastrzega sobie prawo do skrótów, do usuwania komentarzy z jakiegokolwiek powodu. Jednakże, jeżeli powyższych zastrzeżeń nie czyni, to należy domniemywać, że gwarantuje pełną swobodę wypowiedzi, to znaczy że dopuszczalne są wszelkie wypowiedzi, które byłby dopuszczalne także na publicznej witrynie otwartej.

IV. Sąd informuje, że problematyka powyższa nie stanowi przedmiotu unormowania ustawodawcy, lecz może go stanowić. Orzeczeni nie narusza prawa ustawodawcy do odmiennego unormowania przedmiotowych zaganień.
_________________
diuk mandragor KHAND