Rzeczpospolita Sclavińska

[Sigrun]

Inithrizm - jedna z najmocniej tępionych sekt chrześcijaństwa, powstała w jego bardzo wczesnym okresie. Pierwszym Prorokiem inithristów był Rhomet I Oświecony. Nikt nie wie, kiedy i gdzie się urodził. Wiadomo, że miał czternaście lat, gdy Jezus Chrystus zginął. Nauczał dość długo, bo prawie do 74 r. n. e. Wtedy to też został pojmany przez Rzymian, którzy uważali go za kolejnego zwolennika Chrystusa. Nabili Proroka na pal, jego ciało zaś spłonęło. Jednak dzieło się dokonało - przeżyli dwaj uczniowie Rhometa, Izaac i Muhammed. Ten pierwszy wyruszył na wschód, w kierunku dzisiejszego Iranu, drugi zaś na zachód, poprzez dzisiejszą Turcję i dawne terytoria Cesarstwa Bizantyjskiego.

Od nich właśnie, Proroków Izaaca I i Muhammeda I pochodzi tradycja tzw. linii prorockich - wschodniej i zachodniej. Ta pierwsze rozwineła się w Indiach w późnym średniowieczu, nie nazywając się jednak, jak wcześniej, "Uczniami Rhometa", lecz inithristami - od Inithrisa I Reformatora, jednego z Proroków wschodnich. Linia zachodnia wygasła, gdy Franciska II inkwizycja spaliła na stosie. Od tamtej pory istnieje tylko jedna linia elekcyjnych Proroków.

Na początku inithrizm nie różnił się wiele od standardowego chrześcijaństwa - dopiero później, gdy wygasła linia zachodnia, Prorocy wschodu zaczęli zmieniać pewne kanony i dogmaty swej religii. Od samego początku odrzucali uprzywilejowaną pozycję Apostołów, oraz twierdzenie boskości Jezusa. Dla nich był on jednym z Wyniesionych Proroków (teraz inithrizm ma ich trzech - Jezusa, Rhometa i Mahometa), nikim więcej. Potem zaś Prorocy zachodni wprowadzili formę chrzestu nie przez wodę, a ogień - konkretniej spalili dziecku włosy, w wieku lat dziesięciu. Później ta forma ucywilizowała się - dziecko po urodzeniu przynoszone jest do jednego z emisariuszy inithrizmu (ich księdza) i tam inithrista czyni nad nim trzy znaki - Miłosierdzia, Siły i Mądrości - zataczając kręgi pochodnią. Potem ubranie dziecka jest spalane, jako symbol odpuszczenia za grzech pierworodny.

Inithriści nie uznają też Biblii, za wyjątkiem Apokalipsy św. Jana - ich źródłami wiedzy są Zwoje Prorocze, z których każdy zazwyczaj napisany przez Proroka (z czasem ta tradycja wyszła z użytku i Zwoje przestały być pisane). Najważniejszymi są - Zwój o Objawieniu i Zwój o Oświeceniu, autorstwa Rhometa I, Zwój o Człowieku Izaaca I oraz Zwój o Animozjach Muhammeda I. Potem jest jeszcze Zwój o Kresie (Apokalipsa św. Jana) oraz dwa Zwoje autorstwa Inithrisa I (Zwój o Obowiązku oraz Zwój Nienawiści). Potem jest jeszcze dziesięć innych, mniej ważnych Zwojów, w tym Zwój o Modlitwach Aarona III, w którym są spisane wszystkie modlitwy tej wiary.

Inithriści, jeśli patrzeć przez pryzmat większej liczby religii, mają też coś wspólnego z islamem. Błogosławią i akceptują ideę dżihadu, czyli świętej wojny w imię Boga (oni, by podkreślić odrzucenie boskości Jezusa, nazywają go Wielkim Bogiem) przeciw Szatanowi (tu innowacje wprowadził Francisk I - zmienił imię Lucyfer na Mashall, podobnie jak wycofał ideę Czyśćca i nadał nazwy Niebu [Ac'calon] i Piekłu [Vront'ar]). Zakładają też honor modlitwy, najlepiej rano, przed i po południu oraz wieczorami, i przed i po każdym posiłku. W czasie modlitwy inithriści wykorzystują znaki zwane na wschodzie mudrami. To, który znak wybiorą, zależy od tego o co się modlą.

Inithrizm ma tak burzliwe dzieje, że nie doczekał się świętego miasta bądź świętej ziemi. Za obecne święte miasto uważana jest rezydencja obecnego Proroka inithrizmu - obecnie Eldorat. Hierarchia w falistacie (tą nazwę na kościół/Kościół wprowadził Muhammed III w czasie wielkiej schizmy wschodniej) jest prosta - na samym dole funkcjonują Emisariusze, niższej rangi kapłani oraz kapłanki. Mogą oni odprawiać modlitwy wspólne i obrzędy, jak również przeprowadzać chrzest. Ponad nimi są po prostu Kapłani (też mężczyzny i kobiety), którzy mogą też sprawować funkcję opata danej diecezji. Nad nimi są wybierani z jednej diecezji dwaj Głosiciele. Nad nimi jest już tylko Prorok, wybierany przez poprzedniego Proroka. Jeśli ten nie zdążył wyjawić imienia, zbiera się rada Głosicieli i debatuje nad tym, kim będzie Prorok. Do tej pory zdarzyło się do pięć razy.