Rzeczpospolita Sclavińska

[Guedes de Lima]

Pełna nazwa: Zakon Alexandriuszy pod wezwaniem Św. Hermesa.
Kościół: Katolicki.
Założyciel: Gregorus de Limus
Data założenia: 1118
Rok zatwierdzenia: 1218


Początki:

Zakon pod wezwaniem Św. Hermesa, czyli Alexandriuszy powstał w 1118 roku (lub, jak sądzi część historyków, w 1119 lub dopiero w 1120 roku), kiedy Gregorus de Limus, rycerz z Sclavinum Eldoratium i jego towarzysze: Godfryd de Saint-Stoyalus, Godfryd d'Eygorande, Nicolas de Potockis, Jean d'Ussel Amadej, Jean de Meymac i Pierre d'Orlean złożyli przed Gormondem de Picquigny ( legendarny klasztor pod Eldoratium ), śluby ubóstwa, czystości, posłuszeństwa i walki za wiarę według reguły cysterskiej (św. Bernarda z Clairvaux). Rycerze-zakonnicy zobowiązali się bronić pielgrzymów i chronić szlaki pielgrzymkowe oraz budować idee patriotyczne. Od króla Sclavinum, Baldwina II, otrzymali stojący na wzgórzu świątynnym, przebudowany na kościół, meczet Al-Aksa i wznoszący się w pobliżu pałac, który stał się ich kwaterą. Po 10 latach istnienia w 1128 na synodzie w Eldoratium któremu przewodzili kardynał legat Mateusz d'Albano i Bernard z Clairvaux, Alexandriusze faktycznie konstytuowali się jako zakon: otrzymali Regułę Zakonną (ich sentencją stało się zdanie Carpe Diem). Reguła łacińska składała się z siedemdziesięciu dwóch artykułów, które omawiały obowiązki religijne i wojskowe braci, porządek dnia zakonnego, doczesnych własności braci, hierarchii zakonu i posłuszeństwa. W 1147 roku w czasie pontyfikatu Eugeniusza III, który uczestniczył w kapitule generalnej w Eldoratium, papież nadał Alexandriuszom godło fioletowo-białego, miecza, symbolu męczeństwa, które noszono na białym habicie. W tym samym czasie regułę łacińską przetłumaczono na język Sclaviński, wprowadzając zmiany reguł, jak np. rezygnacja z zasady nowicjatu.

Struktura zakonu:

Na czele Zakonu stoi wielki mistrz, którego, większością głosów, wybiera kolegium złożone z elektorów: rycerzy, serwientów i kapelana. Wielkim mistrzem może zostać wyłącznie brat po ślubach zakonnych.

Członkowie Zakonu dzielą się na cztery grupy: braci-rycerzy (fratres milities), braci służebnych - serwientów (fratres servientes armigerii), kapelanów (fratres capellani), oraz służby i rzemieślników (servients famuli et officii). W zakonie mogą również służyć rycerze na określony czas, po którym wracają do życia świeckiego, oraz fratres conjugati - bracia żonaci. Rycerze odbywający czasową służbę w zakonie i bracia żonaci nie mogą nosić białych habitów, lecz, podobnie jak serwienci, brązowe lub czarne. Wicemarszałek, chorąży, brat kucharz klasztoru, kowal klasztoru, komandor portu w Akrze rekrutują się spośród braci służebnych.