Historia Powszechna 17/11/2007
WIELKA WĘDRÓWKA LUDÓW I UPADEK CESARSTWA NA ZACHODZIE!
"Sine ira ed studio"
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Własność korporacji medialnej Guedesa de Limy
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Inwazja Wizygotów - bitwa pod Adrianopolem 9 sierpnia 378 roku.
W IV w. wielka susza wypaliła pastwiska na stepach Azji środkowej, zmuszając koczujące tam ludy do przejścia na inne obszary, m.in. Hunowie ( przyp. lud pochodzenia turskiego ) przez stepy nadwołżańskie rychło posunął się ku Morzu Czarnemu. Groźba podporządkowaniu się Hunom zmusiła Wizygotów ( tj. zachodni odłam Gotów ) – zajmujący ziemie dzisiejszej Besarabii, do porzucenia swych siedzib i ruszenia nad Dunaj, prosząc w 376r. O azyl w granicach Imperium Romanum.
Władze rzymskie nie były zaskoczone prośbą Wizygotów. Barbarzyńcy niejednokrotnie zgłaszali się z podobnymi petycjami, które zazwyczaj Cesarstwo Rzymskie rozpatrywało pozytywnie, tj. na korzyść plemion barbarzyńskich. Mimo przesiedlenia w granice Imperium całego ludu Wizygockiego nie mógł on liczyć wiele setek tysięcy tak jak kiedyś przypuszczano, prawdopodobnie liczba głów mieściła się w granicach 20 000 – 30 000 tys. Wojowników. Prośba więc Wizygotów nie stwarzała podstaw do jakichkolwiek obaw, dlatego też uzyskali oni bez trudu zezwolenie o jakie się starali. Obszarem osiedleńczym wyznaczono Mezję ( przyp. Prowincja rzymska, obecnie jej obszar zajmują Bułgaria i Serbia ).
Tereny ówczesnej Mezji
Do czasu zagospodarowania się przez plemię Wizygotów, uchodźcy mieli otrzymywać zaopatrzenie z magazynów rządowych Cesarstwa Rzymskiego. Taki układ stał się niestety przyczyną nieporozumień z miejscową administracją rzymską, brak obiecanych racji żywnościowych, które notabene wystarczały tylko dla legionów stacjonujących w Mezji, stał się przyczyną otwartego konfliktu. Wizygoci zaczeli siłą dochodzić obiecanych im dóbr, opuściwszy Mezję, wtargnęli na obszary pobliskich prowincji rzymskich, łupiąc je bezlitośnie.
Bitwa pod Adrianopolem – 9 sierpnia 378r.
Mimo swych rozmiarów bunt Wizygotów został w Konstantynopolu zlekceważony. Rządzący prowincjami na wschodzie – cesarz Walens – nie czekając na przybycie swego sojusznika z zachodu ( przyp. Gracjana ), uderzył na Wizygotów. W wyniku krwawej bitwy stoczonej 9 sierpnia 378 roku pod Adrianopolem Walens doznał druzgocącej klęski, ponosząc śmierć na polu walki.
Przebieg bitwy jest znany dzięki relacjom ówczesnych historyków rzymskich, m.in. Ammianusa Marcellinusa.
Po tej wyczerpujące wojnie Cesarstwu Rzymskiemu nie udało się odtworzyć wielkości armii rzymskiej, której najcenniejsze legiony zostały zniszczone pod Adrianopolem. Konsekwencją przegranej był niewątpliwy chaos na Wschodzie, który został zażegnany dopiero po objęciu tronu cesarskiego przez – Teodozjusza I Wielkiego, koronowanego w 379 roku. Chaos wywołany klęską Imperium wykorzystali Hunowie, którzy kontynuowali politykę grabieży przekraczając Dunaj, co rychło przyczyni się do późniejszego upadku Cesarstwa Rzymskiego na Zachodzie.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Najazd Hunów - Attyla.
Polityka prowadzona w Galii przez Aecjusza ( przyp. Polityk i rzymski, zwany „ostatnim Rzymianinem” ), przyniosła efekty w momencie zagrożenia Cesarstwa Zachodniego w 451 roku przez Hunów. Lud ten pod rządami Attyli ( łac. Bicz Boży ) podjął ofensywę przeciwko Cesarstwu na zachodzie i posuwając się w terenach przygranicznych Imperium Romanum po obu stronach Dunaju przekroczył Ren i wtargnął do Galii ( dzisiejsza Francja ). Ekspansja barbarzyńców została zastopowana dopiero w roku 451 podczas bitwy na Polach Katalaunijskich ( w okolicach Troyes ), gdzie Hunowie zostali pokonani przez wojska rzymskie i „sprzymierzeńców” germańskich – na czele armii rzymskiej stał właśnie Aecjusz.
Hunowie w roku następnym podjeli próbę w Italii, lecz tu z kolei dywersja wojskowa Konstantynopola zmusiła Attylę do wycofania się. Średniowieczna legenda mówi natomiast, że zasługę skłonienia Hunów do odwrotu należy przypisać wpływom poselstwa, na którego czele stał papież Leon I.
[center]Upadek cesarstwa na zachodzie – ostatnim z cesarzy był Romulus, nieletni syn ówczesnego naczelnego wodza – Orestesa, obdarzony purpurą na żądanie ojca w 475r. Naturalniu w imieniu nieletniego Romulusa rządy sprawował Orestes. Niestety zasięg władzy w porównaniu z czasami Aecjusza przedstawiał się niezwykle skromnie, tylko bowiem na północy przekraczał granice Italii, sięgając Dunaju.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Historia Powszechna 17/11/2007
P.S. Pierwszy pokazowy numer, w następnych będzie więcej i szczegółowiej.
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Statystyki
Rejestracja
Zaloguj
Album
Download
