Rzeczpospolita Sclavińska

Daniel Wiński · Wysłany: 2007-11-27, 18:28 **Numer VIII ( Pelé vs Diego Maradona )**

Pelé

Pele od urodzenia był związany z futbolem. Jego ojciec był środkowym napastnikiem, lecz kontuzja uniemożliwiła mu kontynuowanie kariery.Jego rodzina nie należała do zamożnych i jako chłopiec dorabiał jako pucybut. Pelego poznał były reprezentant Brazylii, Waldemar de Brito i zachwycony jego talentem, uczynił go piłkarzem Santos FC, gdzie zadebiutował w wieku 15 lat. W wieku 17 lat zadebiutował w reprezentacji Brazylii w meczu z Argentyną. Mimo młodego wieku został zabrany na Mistrzostwa Świata w 1958 roku w Szwecji. Początek tych mistrzostw Brazylia z Pele na ławce rezerwowych grała słabo. Wtedy trener Feola postanowił zaryzykować i wystawił go do pierwszego składu. Jego gra wprawiała kibiców w zachwyt i Brazylia wygrała mistrzostwa. W nagrodę za występ dostał od państwa nowy samochód. Po mistrzostwach, jako gwiazda Santosu zdobywał mistrzostwa stanu Sao Paolo. Na kolejnych Mistrzostwach Świata w Chille zagrał tylko w dwóch meczach, gdyż doznał kontuzji. Mistrzostwa Świata w Anglii były w wykonaniu Brazylijczyków bardzo nieudane, a sam Pele nie mógł rozwinąć skrzydeł, gdyż padał ofiarą fauli.Na kolejne Mistrzostwa Świata w Meksyku, mimo deklaracji, że na nich nie wystąpi, pojechał. Zdobył tam mistrzostwo, a drużyna, w której grał uchodzi za jedna z najlepszych w historii. Po zakończeniu mistrzostw zrezygnował z występów w reprezentacji. W 1974 roku Pele zdecydował o zakończeniu kariery. Pożegnalny mecz oglądało z trybun ponad 200 tys. kibiców. Po pewnym czasie postanowił kontynuować karierę w klubie New York Cosmos, gdzie wówczas grali inni znani piłkarze. Ostatni oficjalny mecz z jego udziałem odbył się 1 października 1977 roku. Spotkały się w nim drużyny: Cosmosu i Santosu, a w każdym z klubów rozegrał po jednej połowie. Po zakończeniu kariery został dyrektorem sportowym Santosu. W 1995 roku został ministrem sportu Brazylii. Stanowisko to sprawował 3 lata. Próbował swoich sił, jako komentator telewizyjny. Napisał książkę ze swoimi wspomnieniami. Grał w filmie "Ucieczka do zwycięstwa" reż. Johna Hustona. Wziął udział w promowaniu wielu firm. Były to m.in.PepsiCo, Coca Cola, Master Card, Puma AG. W 1999 r. Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił go najlepszym sportowcem XX wieku. Pelé jest także Ambasadorem Dobrej Woli UNESCO. Został obdarzony tytułem Komandora Orderu Imperium brytyjskiego przez królową Elżbietę.
Pelé z 12 bramkami jest na czwartym miejscu listy najskuteczniejszych strzelców Mistrzostw Świata, zaraz po Ronaldo (15 goli), Gerdzie Mullerze (14 goli) i Justcie Fontaine (13 goli). Poza tym jest jedynym piłkarzem, który ze swoją drużyną aż trzykrotnie zdobywał Puchar Świata (1958, 1962, 1970). Karierę czynnego piłkarza zakończył mając na koncie 1281 goli strzelonych w 1363 meczach.W klubowych rozgrywkach każdego roku strzelał ponad sto bramek. Był autorem 92 hat-tricków. W jednym z meczów strzelił 8 bramek. Wykorzystał aż 90 procent okazji do zdobycia bramek.

W trakcie 92 meczów w reprezentacji Brazylii strzelił 77 bramek. Oprócz trzykrotnego Pucharu Świata dwa razy zdobył Puchar Interkontynentalny i Klubowy Puchar Ameryki Południowej. W 1959 roku z reprezentacją zdobył 2 miejsce w Mistrzostwach Ameryki Południowej i tytuł króla strzelców.

Diego Maradona

Diego Urodził się w miejscowości Villa Fiorito położonej niedaleko Buenos Aires. W wieku 10 lat zapisał się do młodzieżowej drużyny piłkarskiej Los Cebollitas. W profesjonalnym futbolu zadebiutował w 1976, dołączając do Argentinos Juniors (1976-81). Lata 1981-82 spędził w Boca Juniors, gdzie rozegrał 40 meczów i strzelił 28 goli. W 1982 zdecydował się na opuszczenie Argentyny i przejście do hiszpańskiego klubu FC Barcelona, z którym wygrał Copa del Rey. Największe sukcesy odnosił razem z klubem SSC Napoli. Grając tam w latach 1984-1991 zdobył dwukrotnie mistrzostwo Włoch (1986/87 i 1989/90), Coppa Italia (1987), Puchar UEFA (1989) oraz Superpuchar Włoch.

W reprezentacji Argentyny grał od 1977. W 1982 znalazł się w kadrze na Mistrzostwa Świata. Jego drużyna przeszła pierwszą rundę turnieju, przegrywając z Belgią oraz pokonując reprezentację Węgier i Salwadoru. W drugiej rundzie Argentyna odpadła, a Maradona nie zdołał zaprezentować swoich umiejętności. Udało mu się natomiast pokazać światu swój temperament, ponieważ w ostatnim meczu otrzymał czerwoną kartkę.
Diego Maradona z pucharem za zdobycie młodzieżowego mistrzostwa świata przez Argentynę w 1979
Diego Maradona z pucharem za zdobycie młodzieżowego mistrzostwa świata przez Argentynę w 1979

Maradona poprowadził drużynę narodową do zwycięstwa w Mistrzostwach Świata w 1986 roku w Meksyku. W meczu finałowym Argentyna pokonała reprezentację RFN 3:2. Najsłynniejszym wydarzeniem tamtych mistrzostw był mecz ćwierćfinałowy z Anglią. Maradona zdobył w nim dwie bramki. Jedną z nich strzelił ręką, natomiast druga, strzelona po rajdzie przez niemal całe boisko i minięciu sześciu angielskich zawodników, uznawana jest do dziś przez wielu za jedną z najpiękniejszych w historii. Pierwsza bramka wywołała kontrowersje i protesty strony angielskiej. Maradona odrzucał oskarżenia o nieprzepisowe zagranie, choć na zdjęciach widać, jak Argentyńczyk przerzuca piłkę ręką nad angielskim bramkarzem Peterem Shiltonem. Po meczu tłumaczył, że pomogła mu „Ręka Boga”. Dopiero po 19 latach, w jednym z udzielanych wywiadów przyznał się, że gola zdobył niezgodnie z przepisami.
Diego Armando Maradona w czerwcu 2006
Diego Armando Maradona w czerwcu 2006

Podczas Mistrzostw Świata w 1990 roku we Włoszech Maradona był kapitanem swojej reprezentacji. Z jego pomocą Argentyna dotarła do finału, pokonując po drodze m.in. Brazylię, Jugosławię i Włochy. Finałowy mecz z RFN zakończył się porażką 0:1, po golu zdobytym z dyskusyjnego rzutu karnego w ostatnich minutach spotkania.

Porażka z Niemcami była początkiem końca kariery. W marcu 1991 podczas testu antydopingowego wykryto w organizmie zawodnika niedozwolone środki. Efektem tego była 15-miesięczna dyskwalifikacja. Maradona nigdy nie wrócił już do klubu z Neapolu. Przez rok grał w Sevilli, skąd wrócił do Argentyny do drużyny Newell’s Old Boys.

Mistrzostwa Świata w Stanach Zjednoczonych (1994) mimo świetnych meczów z Grecją a zwłaszcza Nigerią były praktycznie końcem kariery Maradony. Został z nich wykluczony po ponownie pozytywnym teście antydopingowym.

W kolejnych latach próbował swoich sił jako trener, wrócił nawet do swojego dawnego klubu Boca Juniors. 30 października 1997 oficjalnie zakończył swoją karierę.

W 2004 roku, po zawale serca, większość czasu spędził w klinice medycznej na Kubie.

W 2000 roku wydał swą autobiografię zatytułowaną "El Diego" napisaną we współpracy z Danielem Arcuccim i Ernesto Cherquisem Bialo. Opisuje w niej swoje dzieciństwo, karierę piłkarską, a także zwarł w niej listę stu, jego zdaniem, najlepszych piłkarzy świata. Książka ukazała się w Polsce w 2005 roku nakładem wydawnictwa "Zysk i s-ka"; przełożył ją Wojciech Charchilis.