Rzeczpospolita Sclavińska

[Daniel Wiński]

Artur Boruc


Artur Boruc urodził się 20 lutego 1980 roku w Siedlcach. Mieszkał przy ulicy Wyszyńskiego, i właśnie tam, na pobliskich podwórkach i szkolnych boiskach, od małego uganiał się za piłką. "Rodzice podchodzili do mojej pasji zupełnie różnie" - wspomina Artek - "Tata (Władysław), który czynnie uprawiał sport w sekcji hokejowej siedleckiej Pogoni, od początku nastawiony był do mojej przygody z piłką bardzo pozytywnie. Gorzej było z mamą (Jadwiga), która chyba nie wierzyła, że coś z tego mojego hobby wyniknie". Sceptycznie nastawiona była także babcia Helenka, która nie raz powtarzała Arturowi: "Pamiętaj, piłka jeść ci nie da!". Z perspektywy czasu widać, że na szczęście sie myliła ;).
Artek był wzorowym uczniem aż do czasu, gdy jego starszy brat - Robert, zaprowadził go na pierwszy trening Pogoni. "Było to w 1989 roku" - mówi "Arczi" - "Na początku, jak każdy dzieciak marzyłem o grze w ataku, o strzelanych bramkach. Postawili mnie jednak na bramce, więc łapałem. I tak łapię do dziś" - dodaje z uśmiechem. Artur trafił najlepiej jak mógł - na jego talencie bardzo szybko poznał się trener Józef Topczewski i młody Boruc został pierwszym bramkarzem w zespole Juniorów Młodszych Pogoni Siedlce.
W 1993 roku pojechał z juniorami Pogoni na swój pierwszy poważny piłkarski wyjazd - był to turniej Dana Cup. "Zajęliśmy drugie miejsce. Szkoda tylko, że nie mogłem wystąpić w finałowym spotkaniu z Hammerby" - wspomina Artur -"Na jednym z treningów skręciłem nogę i musiałem zakończyć swój występ na półfinale. Zajęliśmy jednak 2 miejsce w klasyfikacji ogólnej turnieju, więc Danię mimo wszystko wspominać będę miło".
Kolejnym osiągnięciem młodego Artura był debiut w seniorskim zespole Pogoni Siedlce. Swoją przygodę z dorosłą piłką zapoczątkował występem przeciwko drużynie Orląt Łuków, w sezonie 1995/1996. Od tamtej pory regularnie bronił bramki Pogoni, osiągając po drodze kolejne sukcesy. W sezonie 1997/1998 zdobył z Pogonią Wojewódzki Puchar Polski, rozpoczął także reprezentacyjną karierę, występując w kadrze U-17, a później U-18 i U-19.
W 1998 roku kadra U-19 rozegrała na Stadionie Wojska Polskiego sparingowy mecz z Legią. Artek zaprezentował się na Łazienkowskiej na tyle dobrze, że został zaproszony przez działaczy Legii do uczestnictwa w obozie szkoleniowym, organizowanym przez warszawski klub na Sycylii. Jak się okazało, wyjazd ten był strzałem w dziesiątkę. Artur spodobał się działaczom i do Siedlec dotarła oferta z Legii. "Nie zastanawiałem się ani chwili. Taka oferta to dla młodego chłopaka spełnienie marzeń" - wspomina Artur - "Mama, w przeciwieństwie do mnie, miała jakieś obiekcje - bała się, że zginę w wielkim mieście. Ostatecznie jednak udało się ją przekonać, że wyjazd do Warszawy to najlepsze, co mogło mnie spotkać."
Kiedy w 1999 roku Artek zameldował się w stolicy, ciężko było przebić się do pierwszego zespołu Legii. Numerem jeden warszawskiego klubu był wtedy Grzegorz Szamotulski, a Artek, na zmianę z Wojciechem Kowalewskim, występował w rezerwach, bez perspektyw na awans do szerokiego składu "jedynki". "Jedyną szansą było dla mnie wypożyczenie. Na jesieni 2000 roku trafiłem więc do II- ligowej drużyny Dolcanu Ząbki, gdzie grałem do końca rundy jesiennej. Od wiosny 2001 r. zacząłem już jednak treningi z pierwszą drużyną Legii". Pierwszym bramkarzem Legii był wówczas Zbigniew Robakiewicz. Gdy odszedł on z Legii w bramce stanął Wojciech Kowalewski, który wrócił do warszawskiego zespołu z wypożyczenia do Grodziska Wkpl. Kiedy i on postanowił opuścić Legię, decydując się na wyjazd do Doniecka, wydawało się, że oto nadszedł wreszcie czas Boruca.
Radość Artura była jednak przedwczesna... "Klub kupił Radostina Stanewa. Przyznam, że byłem tym rozczarowany, jednak praktycznie od razu doszliśmy z Radkiem do porozumienia". Skazany na "grzanie ławy" niespodziewanie zadebiutował w Legii już kilka miesięcy później. Podczas meczu w Szczecinie, kontuzjowany Stanew musiał opuścić boisko, i między słupkami stanął Artur. Było to 8 marca 2002 roku. Sezon ten był szczęśliwy nie tylko dla Boruca, ale dla całej legijnej rodziny - to właśnie w 2002 roku, po 7 chudych latach, Legia powróciła na szczyt polskiej ekstraklasy. Debiut w Legii, Mistrzostwo Polski i Puchar Ligi - start Boruca w warszawskiej drużynie był naprawdę imponujący! Młody bramkarz nie popełniał większych błędów i powoli, poprzez swoje zachowanie i grę, stawał się ulubieńcem warszawskiej publiczności. Kiedy rok później Stanew opuścił Legię, wiadomym było, że to Boruc zastąpi go między słupkami. Tak też się stało.
Od tego czasu Artek nieprzerwanie bronił barw Legii. Zdążył zadebiutować w Kadrze A (meczem Polska - Irlandia w Bydgoszczy), zdążył kilka razy pokazać, że bardzo zależy mu na grze w Legii. Artur był prawdziwym ulubieńcem kibiców Legii i jako jeden z nielicznych piłkarzy potrafił się z nimi bardzo dobrze porozumieć...

Jerzy Dudek



Jerzy Dudek urodził się 23 marca 1973 roku w Rybniku. W piłkę grał już jako uśmiechnięty mały chłopiec, natomiast swoje pierwsze profesjonalne kroki na świeżej i pachnącej murawie rybnickiego boiska stawiał podczas nauki w szkole zawodowej. Dudek swoją drogę do wielkiego świata piłkarskich sukcesów rozpoczął w miejscowym klubie Concordia Knurów. Początkowo grał w drużynie juniorów, ale dzięki swojemu ewidentnemu talentowi do kopania piłki, szybko dostał szansę na występy w III- ligowej drużynie, gdzie występował przez cztery lata. Później miał oferty m.in. z Górnika Zabrze i Odry Wodzisław, ale pod koniec 1995 roku zdecydował się przejść do pierwszoligowego Sokoła Tychy. 'Dudi' zaliczył swój seniorski debiut w ekstraklasie w drużynie Sokoła Tychy w sezonie 1995/96. Po zagraniu tylko 15 meczy, holenderski Feyenoord zauważył w nim znakomity potencjał i wykonał błyskawiczny ruch ściągając go na De Kuip. Latem 1996 roku pojawił się już w Rotterdamie. Co prawda w swoim pierwszym sezonie 1996/1997 nie zagrał ani razu, za to od następnego (1997/1998) wystąpił już we wszystkich meczach ligi holenderskiej. W sezonie 1998/1999 Feyenoord zdobył mistrzostwo Holandii, a Dudek wybrany został najlepszym bramkarzem Holandii. W sezonie 1999/2000 ponownie zdobył to trofeum, i dorzucil do swojej kolekcji tytuł Najlepszego Piłkarza Holandii!!! W 2000 roku Dudek otrzymał Piłkarskiego Oskara i wybrany został na najlepszym Polskim Piłkarzem roku. 30 sierpnia 2001 podpisał 5 letni kontrakt z angielskim Liverpoolem, klub z Anfield Road pozyskał Jurka za £4,8 mln i tym samym stał się najdroższym Polskim piłkarzem. Według fachowców plasowany jest w pierwszej dziesiątce najlepszych bramkarzy świata, dokładnie mówiąc na szóstym miejscu. Lecz wiele osób uważa go za najlepszego bramkarza na świecie. W dzień po podpisaniu nowego kontraktu zapewnił sobie wraz z Reprezentacją Polski awans do finałów Mistrzostw Świata w Korei i Japonii. 5 stycznia 2002 roku został ponownie wybrany na Najlepszego Piłkarza Polski. W bramce Reprezentacji Polski wiele lat zajmował pierwsze miejsce, jednak został on zmieniony na Artura Boruca przez obecnego trenera naszej reprezentacji - Leo Beenhakkera
Jerzy Dudek jest zarówno szczęśliwym mężem (żona Mirella) jak i ojcem (syn Alexander oraz dwie córki Wiktoria i Natalia).

[Guedes de Lima]

Zagłosowałem na Dudka - bo tyle co Dudek, Boruc nie osiągnie nigdy ( czyt. nie zagra w takich klubach jak Liverpool czy Real i nie zdobędzie jako bohater Ligi Mistrzów ) , po drugie nie lubie go.

[Teresa Weber]

Ale Dudek się spredał tepsie i reklamował ujostradę, a Boruc jest facetem Cosmo, jak już wspominałam:)

[Aaron Niguez]

Cytat:

Ale Dudek się spredał tepsie i reklamował ujostradę,

Cała reprezentacja się "sprzedała" tepsie. I nic w tym dziwnego, bo taki zapis był zawarty (i jest) w Karcie Reprezentanta.

[Teresa Weber]

Dobra, ja w tematy piłkarskie nie wchodzę. I tak Znicz Pruszków rządzi...

[Mustafa Owski]

Wole Boruca

[Aaron]

Aktualnie Boruc jest oczywiście lepszy, ale ja pamiętam Dudka jescze z Feyenordu. Naprawdę był wtedy świetny. Zaliczano go do 3-5 najlepszych bramkarzy świata. A strzelali na jego bramke lepsi napastnicy niż ciu z ligi szkockiej...

[AdeX]

Boruc.