Renault Trafic 2.5dCi
Do czego służy samochód? Odpowiedź wydaje się być oczywista - samochód służy do przemieszczania się. Mamy różne rodzaje, klasy i wielkości aut. Małe samochody i kompakty pomagają nam przedzierać się przez rozrastające się i coraz bardziej zakorkowane aglomeracje miejskie. Kombi i vany pozwalają w komfortowych warunkach zabrać rodzinę z dużą ilością bagażu na wakacje. SUV-y nie mają jakiegoś jasno sprecyzowanego zadania. Ogólnie rzecz biorąc są idealne do lansu. Sportowe auta - do czerpania radości z jazdy. Dostawczaki przewożą wszelkiego rodzaju towary do sklepów. Harmonia i sielanka. Aż nagle jakiś geniusz wpadł na pomysł: "Hej, dlaczego dostawczakami nie można przewozić ludzi?" I zamontował kanapę w tym miejscu, gdzie zazwyczaj wożone były serki homogenizowane i mleko. Zamontował dodatkowe okna i oznajmił - "Gotowe!"
Pomysł wyraźnie spodobał się, bo coraz więcej producentów przerabia swoje dostawcze modele na osobowe busy. Problem w tym, że auta dostawcze przerobione na osobówki nigdy nie sprawdzają się. Zazwyczaj koszmarnie prowadzą się, są powolne i brzydkie.
Przyjrzyjmy mu się z zewnątrz. No cóż, wygląda jak... dostawcze auto. Przeszedł niedawno facelifting, który zaowocował radykalnymi zmianami... przednich lamp. Są teraz zespolone z kierunkowskazami. Przemodelowano także zderzaki. No i najważniejsze wprowadzono nowy silnik - ten sam, który drzemał pod maską mojego Trafica.
Z boku auto wygląda jak wieloryb. I jest niesymetryczne! Tylne, przesuwane drzwi wielkości przeciętnej bramy garażowej, są tylko z prawej strony. Bardzo jestem ciekaw, kto to wymyślił i czy jest ze swojego pomysłu zadowolony? Dlaczego nie można było zamontować takich samych drzwi z drugiej strony? Czy istnieje jakikolwiek powód, dla którego byłoby to niemożliwe? Cięcie kosztów? Niedługo będziemy wsiadali za kierownicę przez uchylaną szybę, bo przecież drzwi są bardzo drogie w produkcji.
Z tyłu za to mamy ogromną klapę, unoszoną na potężnych siłownikach. Gdyby po otworzeniu, klapa wjeżdżała do środka auta - byłoby jak w prawdziwych drzwiach garażowych. Nie narzekajmy jednak na wygląd Trafica, jak na busa i tak ma w sobie sporo finezji i polotu. Szyku dodaje metaliczny lakier i ciekawie stylizowane kołpaki.
O wyglądzie tego typu auta ciężko napisać coś więcej niż to, że po prostu jest taki jaki jest. Ale tu, naprawdę nie ma tragedii.
Czas wspiąć się do wnętrza, które, no cóż jak na dostawcze auto jest niebrzydkie. Ale jak na osobówkę - zbyt niechlujnie wykonane. Wszystko sprawia wrażenie jakby trzymało się na ślinę. Jak już wcześniej wspomniałem, deska rozdzielcza nie wygląda źle. Chociaż to trzyma nas przy życiu. Każdy detal deski pochodzi z innych modeli koncernu i jest identyczny jak w bliźniaczym Oplu - o dość dziwnej nazwie.
Przyzwyczajony do testowania samochodów osobowych o normalnych rozmiarach, w pierwszej chwili zszokowany byłem ilością miejsca. Ale po kilku dniach było normalnie. Fotele są osadzone bardzo wysoko, czujesz się jak przy barze. Tylko drinków brak. Ok, odwracamy się do tyłu i... No, no możemy poszaleć z ustawieniami foteli. Te dwa w środkowym rzędzie są obracane. Z lewej ściany bocznej, wyciągnąć możemy stolik. (I przy okazji mamy odpowiedź na pytanie, dlaczego nie ma tu drzwi. Ciągle mnie to jednak nie przekonuje.) Trzeci rząd to nie wiedzieć czemu kanapa. Być może dzięki niej wygodniej śpi się w samochodzie, ale ktoś, kogo stać na to auto, ma też pieniądze na hotel. Ale do cen jeszcze dojdziemy. Miejsca w obu rzędach, jak pewnie domyślacie się, jest bardzo dużo. Wystarczająco dużo, by mogła tu zamieszkać przeciętna rodzina. Nawet z meblami.
No dobra, zajrzyjmy do bagażnika. Zamurowało mnie. Niecałe 130 l przy wszystkich trzech rzędach? To można skwitować tylko jednym, ostatnio popularnym słowem: "MASAKRA". Wynik ponad 1800 l przy dwóch rzędach jakoś bardziej do mnie przemawia.
Wróćmy jeszcze raz na miejsce kierowcy i przejedźmy się wreszcie.
Silnik to diesel o pojemności 2.5 i mocy 150KM. Brzmi nieźle, ale... Mamy przecież do czynienia z samochodem dostawczym, na dodatek wyposażonym w skomplikowaną, automatyczną skrzynię biegów. Nazywa się tajemniczo i zachęcająco - Quickshift, a więc zapowiada szybką zmianę biegów. O ile silnik w Traficu jest naprawdę dobry (elastyczny, mocny i oszczędny), o tyle skrzynia delikatnie mówiąc, nie jest doskonała. Bardzo delikatnie mówiąc. Zmiana biegów w górę idzie jej jeszcze nie najgorzej, natomiast redukcja trwa trochę przydługo. Tryb manualny pozwala poczuć się jak Robert Kubica, choć nie ma manetek przy kierownicy, i tylko nieznacznie skraca czas reakcji skrzyni, przy zmianie biegów czuć szarpanie. Kierowca i pasażer i tak nie mają najgorzej. To idzie jak fala - im dalej do tyłu tym mocniej czuć szarpnięcie. Nie jest to zbyt przyjemne, ale przynajmniej coś się dzieje.
Układ kierowniczy i zawieszenie, jak na dostawczaka o osobowym charakterze sprawuje się zadziwiająco dobrze. Nie ma tu jednak mowy o właściwościach jezdnych rodem z nowej Laguny. Jest poprawnie. Jak to zwykle bywa w samochodach tego typu czujemy się jak byśmy płynęli łodzią po wzburzonym, rwącym potoku. Co to znaczy? Auto przechyla się na zakrętach, a nastawy zawieszenia nie dają zapomnieć, że Trafic to jednak dostawczak - tył dość mocno podskakuje.
Nieubłaganie zbliża się koniec mojej przygody z osobowym busem. Czas więc, w telegraficznym skrócie podsumować chwile spędzone z nim.
Nie jest to auto modne. Nie najlepiej sprawdza się w mieście. W trasie dręczy nas dźwięk silnika. Nie jest autem ekscytującym, nie powoduje omdleń z powodu olśniewającego wyglądu. Po prostu jest. No i ta cena. 135 tysięcy polskich złotych. Jakieś pytania?
Ale czy to wygląda aż tak źle? Nie, zdecydowanie nie. Przyjemnie jest jeździć dużym autem. W trasie, pozdrawiają Cię kierowcy tirów i innych dostawczych aut. Silnik jest bardzo oszczędny. W teście średnio spalił ok. 8l na 100km, co przy tych gabarytach jest wynikiem więcej niż zadowalającym. Ma wiele wad, ale nie możemy pominąć zalet.
Przekonał mnie do siebie. Choć wciąż podchodzę do busów z dystansem i nieufnością, ten wydaje mi się najlepszym przedstawicielem tego gatunku. Polubiłem go.
Peugeot 20 Cup
Trzykołowy Peugeot 20 Cup to efekt twórczych zdolności inżynierów niestety nigdy nie trafi do seryjnej produkcji, ale być może niektóre zastosowane w nim rozwiązania znajdą się w bolidzie szykowanym na 24 – godzinny wyścig Le Mans. Pod maską tego trójkołowca kryje się turbodoładowany, 4 – cylindrowy, 16 – zaworowy silnik z bezpośrednim wtryskiem paliwa do cylindrów o mocy 170 km/h. Zmiany biegów dokonuje się za pomocą łopatek przy kierownicy. Pojazd ma 363 cm długości, 177 cm szerokości i 116 centymetrów wysokości, waży zaś 500 KG. Teraz trochę opiszemy tego Peugeota.
Żeby sprawnie jeździć tym trójkołowcem, trzeba dobrze opanować specyficzny sposób kierowania nim – przednie koła nie skręcają, służą tylko i wyłącznie do przeniesienia, no i oczywiście podtrzymują cały samochód .
Pojazdem steruje 18 calowe tylne koło o szerokości 377 mm, zamontowane do pojedynczej ramy.
170 KM przy zaledwie 500 KG wagi potrafi nieźle rozpędzić ten trójkołowy bolid, nic więc dziwnego, że kierowca i pasażer muszą siedzieć przypięci pasami rodem z aut rajdowych. Poza tym brak przedniej szyby zmusza do założenia kasku, a niesamowite wrażenia z jazdy potęguje fakt, że siedzi się bardzo nisko nad ziemią, niemal szorując po niej siedzeniem.
K.W
Powershift, rewolucja w Volvo.
Skrzynia biegów Powershift została opracowana przez firmę Volvo Cars we współpracy z firmą Getrag. Nowa skrzynia dostępna będzie w modelach Volvo C30, S40 oraz V50 z najbardziej popularnym dwulitrowym silnikiem diesla 2.0D.
Skrzynia "Powershift" funkcjonuje jak dwie równolegle działające mechaniczne skrzynie biegów sterowane ręcznie (potocznie zwane "ręcznymi").
Układ ten wyposażony jest w dwa, mokre sprzęgła, które działają niezależnie od siebie. Pierwsze sprzęgło steruje biegami nieparzystymi (1, 3, 5 i wstecznym), drugie steruje biegami parzystymi (2, 4 i 6). Sprzęgła, poprzez sterowane elektrohydrauliczne, działają na zmianę jedno po drugim. Kiedy załączony jest pierwszy bieg, drugi bieg jest już przygotowywany do uruchomienia. Oznacza to że kiedy silnik na pierwszym biegu osiągnie pełną moc układ jest gotowy na maksymalnie szybkie załączenie drugiego biegu Po uruchomieniu drugiego, przygotowywany jest bieg trzeci, itd. Pozwala to na przekazanie mocy bez zakłóceń oraz bez straty momentu obrotowego, co gwarantuje szybką i gładką zmianę biegów przy jednoczesnym ciągłym przyspieszeniu samochodu(nawet podczas zmiany biegu).
Oprócz większego komfortu zmiany biegów oraz wyższej wydajności skrzynia biegów typu Powershift przyczynia się do zmniejszenia zużycia paliwa.
„Zgodnie z pomiarami Volvo Cars skrzynia Powershift gwarantuje o około 8% mniejsze zużycie paliwa w porównaniu z typowymi automatycznymi skrzyniami biegów - mówi Magnus Jonsson, wiceprezes d/s badań i rozwoju w firmie Volvo Cars. Zmniejszenie zużycia paliwa, zmniejsza spalin i ogranicza negatywny wpływ motoryzacji na środowisko naturalne.''
Skrzynia Powershift oparta jest na technologii wykorzystywanej w "ręcznych" skrzyniach biegów. Jedyną różnicą jest fakt połączenia każdego ze sprzęgieł ze swoim własnym wałkiem wejściowym. Jeden wałek obraca się wewnątrz drugiego. Wał wewnętrzny steruje wałkiem zdawczym dla biegów: pierwszego, trzeciego, piątego i wstecznego, natomiast wałek zewnętrzny dla biegu drugiego, czwartego i szóstego. Sprzęgła sterowane są za pomocą układu elektrohydraulicznego, która zapewnia, że kiedy jedno sprzęgło jest załączone, drugie jest rozłączone i na odwrót. Każde ze sprzęgieł funkcjonuje jak sprzęgło poślizgowe. Tłok dopycha do siebie określoną liczbę tarcz sprzęgła i dzięki wytworzonemu tarciu doprowadza do ich wzajemnego zablokowania.
Powershift oferuje kierowcy automatyczną skrzynię, która pozwala jednocześnie na sekwencyjną zmianę biegów. W przeciwieństwie do tradycyjnych automatycznych skrzyń biegów – Powershift nie wymaga zastosowania przemiennika momentu obrotowego, kół obiegowych, ani większej liczby mokrych sprzęgieł, a zatem nie występuje w niej utrata momentu obrotowego.
Dzięki zastosowaniu podwójnych mokrych sprzęgieł skrzynia biegów Powershift może funkcjonować przy wysokim momencie obrotowym i nie ma zasadniczo żadnych ograniczeń w zakresie wyboru przełożenia. Dzięki temu układ ten idealnie pasuje do współczesnych, silników diesla o dużych mocach.
Aktualna wersja skrzyni Powershift opracowana przez Volvo posiada parametry umożliwiające jej funkcjonowanie przy momencie obrotowym rzędu 450 Nm. W modelach Volvo C30, S40 oraz V50 towarzyszy jej 2-litrowy, 4-cylindrowy turbodiesel o mocy 136 koni mechanicznych i momencie obrotowym wynoszącym 320 Nm.
Auta z ekranu
Bohaterowie filmów science fiction jeżdżą wyjątkowymi pojazdami. Zaraz się o tym przekonacie.
Alex Proyas, reżyser filmu "Ja Robot", którego akcja rozgrywa się w 2035 r. opracował wizję miasta przyszłości. Bohaterowie jeżdżą samochodami, których koła mają kształt koła, dzięki czemu mogą się poruszać we wszystkich kierunkach.
Główny bohater detektyw Del Spooner, grany przez Willa Smitha - jeździ futurystycznym Audi RSQ. Autem jedynym w swoim rodzaju, bo stworzonym specjalnie dla potrzeb filmu. Zbudował go projektant kinowych samochdów Jeff Julian na podstawie jednego z najnowszych modeli Audi.
Producenci trylogii filmowej "Powrót do Przyszłości" nie budowali nowego auta, ale wykorzystali istniejący model - DeLorean DMC 12. Był to jedyny typ produkowany przez firmę DeLorean Motor Company (w latach 1981 - 83). Konstrukcję oparto na samochodzie Lotus Esprit, a z Mercedesa 300 SL zapożyczono otwierane do góry drzwi.
Występ w filmie przyniósł firmie DeLorean niezwykłą sławę, natomiast w przypadku Mercedesa tylko ją ugruntował. Właśnie takim autem, oczywiście odpowiednio podrasowanym, poruszali się agenci w drugiej częście "Facetów w Czerni".
K.W
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Statystyki
Rejestracja
Zaloguj
Album
Download
