Rzeczpospolita Sclavińska

[Wieniawa]

Emilian Aemilius dostał wiadomość od swojego krewnego Gaiusa Aemiliusa. Rozkazał mu on natychmiast stawić się w Rzymie. Młody centurion udał się czym prędzej do „Wiecznego Miasta”.

Do portu w Ostii wpływał właśnie niewielki statek. Płynął z Achaji i Epiru Na pokładzie sprawnie poruszali się marynarze przygotowujący statek do cumowania. Ponad zgiełk i tupot przebijał się donośny głos kapitana wydającego rozkazy. Od tego zamieszania wyraźnie odcinały się trzy, ubrane w białe togi osoby, stojące na dziobowej nadbudówce. Jedną z nich był powracający z dalekich wypraw Emilian Aemilius. Powracał z przyjacielem Titusem Flaviusem, pięcioma niewolnikami i zaufanym sługą Nikandrosem.
Szybko zeszli na nabrzeże. Emilian pierwsze kroki skierował rzecz jasne do pewnej podłej tawerny. Spojrzał na szyld:
- Pod germańską Dziewicą – już to wróżyło nieciekawe towarzystwo
Stało tam, a właściwie leżało kilku pijaków. Na zapleczu kilku ciemnych typów omawiało brudne interesy. Kilka kobiet lekkiego obyczaju siedziało nieopodal. Emilian postanowił zacząć przemawiać.

-ekhem! Przyjaciele!
Kilku pijaków uśmiechnęło się pod nosem, a dwie ladacznice podniosły głowy z zainteresowaniem.
-Tak, do was mówię. Słuchajcie mej mowy!
-Tee, fircyku... skończ filozofować tylko wino postaw...
-Czekaj! Postawię wino, jak mnie posłuchacie.
-Dobra... bele szybko.
-Świat to wino. Nigdy nie smakuje tak samo. Nieraz jest gorzkie, rzadziej słodkie i wyborne. Dla każdego to samo. Czy to senator, czy Centurion czy pijak. Oczywiście, każdy inaczej na nie pracował. Chcecie wina? Pracujcie! Będzie słodkie, gdy poczujecie sami ile kosztuje. Wino zaś wyżebrane niczym pogardy wartą żółcią jest.

Jeden z pijaków powiedział:
-Dobrze prawisz, jeno gdzie dla mnie praca?
-Powiedz wszystkim przyjaciołom co żeś słyszał i że to niejaki Emilian Aemilius mówił. Wtedy wina ci u mnie nie braknie!
Następnego dnia Emilian dotarł do wspaniałego domus swego wielkiego wuja. Niewolnicy wprowadzili go do ogrodu ,gdzie spacerował właśnie pan domu Gaius Aemilius.

- Witaj! – rzekł uradowany krewny – jak minęła podróż?
- Bardzo dobrze. Nie mogę narzekać.
- Świetnie. Beleaszu! Przynieś jakieś przednie wina i coś do jedzenia.
- Tak jest!
- Mam pewien problem. Dotyczy on pewnej grupki „Wolność i blask” w Achaji i Epirze. Należałeś tam w młodości, prawda?
- Tak. Zerwałem z nimi kontakt po tym jak dowiedziałem się o ich zbrodniczej działalności.
- Ale nie wystąpiłeś czasem?!
- Nie.
- To dobrze. Potrzebuję, abyś pojechał do ich głównej siedziby w Atenach. Nie wiemy gdzie się znajduje, ale ty chyba powinieneś wiedzieć…
- Tak wiem. Chyba nie mam ich zabić?! Byli moimi wiernymi towarzyszami przez wiele lat!
- Otóż niestety tak. Sprawiają wielkie trudności. Oktawian ma zostać cesarzem Rzymu a oni są mu przeciwni. O ile wiem ty go popierasz.
- Tak. Zabiję ich… ale nie za darmo.
- Oczywiście. Oferuję ci 15 000 sestercji.
- Ile?!
- Niech będzie 20. Ale masz to zrobić jak najszybciej.
- Oczywiście. Wielkie dzięki. Wyruszę jeszcze dziś.
- Dobrze. A więc powodzenia. Niech bogowie pomogą ci wykonać tę wielce ważną dla Rzymu misję.
- Dziękuję. Nie wrócę tu nie wykonawszy misji. Ave!

Emilian pojechał do Aten. Nie był w ojczystym kraju już wiele lat. Kwestia spotkania z dawnymi przyjaciółmi a potem zabicie ich zaprzątała mu głowę przez całą podróż…
Od tygodnia padały ulewne deszcze sprawiające, że okoliczne ulice zamieniły się w grzęzawisko. Tempi, bo tak nazywała się ta dzielnica Aten, było siedliskiem biedoty i podejrzanego elementu. Miejscy gwardziści zapuszczali się tutaj jedynie gdy magistrat podejmował kolejną akcję przeciwko miejscowemu półświatkowi. Co prawda ostatnio dużo mówiono o planach przebudowy Tempi, która miała zostać rozpoczęta jeszcze w tym roku, jednakże miejscowi podchodzili do tego z wrodzonym sceptycyzmem. W końcu, już tylu poprzednich prefektów i namiestników zapowiadało zmiany, nigdy jednak nie wyszło to poza sferę planów. Wyjątkiem były rządy Germanicusa, który jednak zginął śmiercią samobójczą zanim zdołał dokończyć rozpoczęte dzieło.

Na wpół podtopioną ulicą szedł samotny mężczyzna, nie zważający najwyraźniej na nieprzychylną aurę. Minął kilka przecznic, po czym wszedł w zaułek, na tyłach jakiegoś od dawna opustoszałego szynku. Podszedł do obskurnych drzwi jednego z domostw i zapukał. Po dłuższej chwili otworzono mu je i wszedł do słabo oświetlonego przedpokoju. Drzwi zostały szczelnie zamknięte, po czym poprowadzono go do schodów, którymi zszedł do podziemi budowli. Emiliana wprowadzono do prostokątnej sali, której znaczną cześć zajmował prosty dębowy stół przy którym siedziało kilku mężczyzn w różnym wieku. Na widok przybysza wszyscy powstali, a siedzący dotąd u szczytu stołu mężczyzna rzekł:

-Witaj przyjacielu i nosicielu dobrej wiadomości-
-Bądźcie pozdrowieni zacni bracia, niech bogowie mają w opiece was i waszych bliskich.
-Usiądź proszę wśród nas i powiedz co cię sprowadza?
Przybysz skłonił się i zajął miejsce po prawicy mężczyzny, który go powitał. Wkrótce podano wino i lekki posiłek, a przybysz zagaił:
-Jak wiecie wiele lat już znosić musimy piętno i brzemię rzymskiej okupacji. My potomkowie zacnych i prastarych rodów zostaliśmy zmuszeni do chylenia karku przed tymi barbarzyńcami, niszczącymi wszystko czego nie są w stanie pojąc swymi ograniczonymi umysłami. Od lat czekamy na właściwy moment by zrzucić to jarzmo i na nowo sami stanowić o swym losie. I dziś nadszedł ten dzień, aby jak niegdyś Miritiades, stanąć oko z naszymi wrogami i ich zniszczyć- mężczyzna zawiesił głos i spojrzał na zebranych i widać napięcie na ich twarzach i rzekł:
-Wiem, że zadajecie sobie pytanie co niby takiego wydarzyło się, a ja przynoszę wam wspaniałą odpowiedz. Nasz brat arcykapłan Dodony przesłał mi wiadomość, że tamtejsza wyrocznia otrzymał znak od władcy Olimpu, boskiego Zeusa, który rzekł, iż nadszedł już czas walki i zwycięstwa!
Zapadała cisza, po czym odezwał się jeden z zebranych:
-Emilianie, przekazałeś nam dobrą nowinę, którą raduje nasze serca i duszę. Wszyscy pragniemy ponad wszystko móc powstać przeciw najeźdźcy. Wybacz mi proszę więc me wątpliwości, lecz czy teraz jesteśmy gotowi do walki? Przychylność bogów jest ważna ale brakuję nam broni i wyszkolonych ludzi, a przecież przyjdzie nam stanąć naprzeciw zawodowej armii.-
Przybysz rzucił wściekłe spojrzenie mówcy i odpowiedział:
-Jak możesz kwestionować wolę boga Perdikasie? Kimże jesteś aby mu się przeciwstawiać. Zeus nakazał nam podjąć walkę i my stawimy się na to wezwanie przed końcem roku oczyścimy Epir z Rzymskiej zarazy!. I nikt i nic nas nie powstrzyma, a w szczególności ten zdrajca procurator Epiru, który nakazał uwięzić brata arcykapłana i błogosławionego Kasandra, za którego pośrednictwem przemówił do nas Zeus. Ale obiecuję wam, że sam dopilnuję aby za to zapłacił swą głową!!!-
Perdikas nie dawał jednak za wygraną i odrzekł:
-Nie możesz jednak zaprzeczyć, iż ten jak go nazywasz zdrajca nie będzie łatwym przeciwnikiem, a nasze działania na pewno nie umkną jego uwadze, szczególnie, że znana jest mu treść przepowiedni.-
-Gadasz jak tchórzliwa baba Perdikasie, a nie jak potomek wojowników, którzy razem z Aleksandrem pobili Achmeidów. Zwycięstwo jest nam pisane i nikt go nam nie wydrze. Wygramy hartem ducha i niezłomnością naszych serc. Epir znów będzie wolny!-
Perdikas chciał coś odpowiedzieć, lecz jego głos utonął w wybuchu ogólne entuzjazmu. Zebrani wiwatowali na cześć Emiliana nazywając go przywódcą i zbawcą. Nagle jeden z wiwatujących osunął się z jękiem na ziemię. Zanim jego towarzysze zdążyli zareagować, kolejno spotykał ich ten sam los, który przyniosło im czterech zamaskowanych mężczyzn, którzy nie wiadomo kiedy znaleźli się w pokoju. Napastnicy z zimną precyzją dopadali kolejne ofiary wysyłając je w objęcia Charona.
-Zdrada...- zdołał wreszcie wykrzyczeć jeden z zebranych, zanim ostrze napastnika przebiło jego tętnicę szyjną i odpłynął na spotkanie ze swymi przodkami. Perdikas jako ostatni osunął się na podłogę, a świadom końca swej doczesności pomyślał, że nieznane są wyroki bogów. Żywy pozostał jedynie Emilian. Rzekł on do jednego z mężczyzn, którzy weszli do pomieszczenia.

-Powiadom prokuratora i senatora Aemiliusa, że problem buntowników w Achaji został już definitywnie rozwiązany...-

[Jacek Mikołaj]

Smutne,aczkolwiek prawdziwe(chyba )
Fajne dzieło.
Aczkolwiek,mogłobybyć trochę "mętniej",bo wszystko idzie jak spłatka.

[Guedes de Lima]

Spoko dziełko ^^

[Sobieszek]

Przeczytałem to... i mi się przypomniało...
Wieniawa, ten tekst przypadkiem nie jest z historica.pl?

[Iontz]

Emil to na różnych forach publikuje, z tego co widziałem

[Wieniawa]

[Sobieszek]

Hah... Też kiedyś byłem na historica.pl...
Najpierw jedna postać, potem kilka... i zrezygnowałem...
Emilian Aemilius? Nie bardzo pamiętam...:-/
A Gaius Aemillius... też nie bardzo

[Wieniawa]

Gaiusa nie było

Emilian był w Achaji i Epirze jako filozof, potem w Pannonii jako Legionista, a na końcu w Rzymie jako właściciel tawerny.

[Guedes de Lima]

Byłeś Epikurejczykiem?
Wyznajesz tą filozofię?
Epikureizm - ciekawa rzecz, w sumie jedyna z tej całej poje*anej filozofii.

[Wieniawa]

[Guedes de Lima]

Bo jedyny - sensowny.

Jakoś ciężko mi sobie wyobrazić, by żyć według filozofii platońskiej
czy arystotelesowej, raczej by się było dziwakiem.

Natomiast epikureizm, cóż...najważniejsze jest dojście do przyjemności.

^^ To chyba najmilszy akcent całego epikureizmu.

[Sobieszek]

Cytat:

Emilian był w Achaji i Epirze jako filozof, potem w Pannonii jako Legionista, a na końcu w Rzymie jako właściciel tawerny.

Ach... Panonia! Wspomnienie tej prowincji zawsze wywołuje łezkę w oku...
"Wita Arrabona,
prowincja Panonia!..."
Achaja i Epir? Nie zetknęliśmy się w każdym razie...
Rzym? Rzadko tam bywałem...