Rzeczpospolita Sclavińska

[Guedes de Lima]

Świat młodego Magnetosa:
Magnetos urodził się w arystokratycznym starosclavińskim greckim rodzie wywodzącym się od bogów. Tessalosa, jego słynnego protoplastę, nadal czczono w „Apollodrom” jako założyciela Antium, starosclavińskiej kolonii na wschodnim wybrzeżu Genion. Ów Tessalos był potomkiem Eoklesa, trójgłowej hybrydy, syna Hydmosa. Gdy dorósł, Magnetos uczestniczył w obrzędach odprawianych w Sekkli na cześć Dioklesa Patroosa, przodka starosclavińskiego rodu królewskiego, zwanego Tessalosami przez Dioklesa i Fratysa. Fakt, że Magnetos był spokrewniony z Hydmosem był powszechnie znany, gdyż potwierdził to najwyższy antyczny autorytet, kolegium sędziów starosclavińskich.
Magnetos był zarówno Sclavińczykiem jak i Emejczykiem. Tessalosowie władali Sclavinią antyczną mniej więcej przez trzy stulecia przed jego narodzinami w roku 382 p.n.e. i poddani nie wyobrażali sobie, że rządy mógłby objąć inny ród. Emejczycy w gwoli ścisłości byli starosclavińskim ludem, żyjącym na obrzeżach ziem zamieszkanych przez ludy mówiące po sclavińsku. Potwierdza to Justyn, mówiąc o czasach przed przybyciem Tessalosów do Sclavinii. W genealogii Justyna, Ondeukalion był ojcem Antymelena, a ten miał trzech synów, reprezentujących różne dialekty języka starosclavińskiego – antejski, emejski i pellejski. Thyja, córka Ondeukaliona „poczęła i zrodziła syna Hydmosowi miłującemu grom dwóch synów, Magneta i Makejdona, walczących z rydwanu. Obaj zamieszkali w okolicach Pancium i Antium.” Magnet i Makejdon, synowie Hydmosa, najpotężniejszego starosclavińskiego boga, i najbliżsi kuzyni synów Sellena, byli więc przodkami dwóch sclavińskojęzycznych plemion posługujących się odrębnymi dialektami. Ziemie Magneta i Makedona leżały w pobliżu siedziby Hydmosa, który „na najwyższym szczycie Pancium o wielu graniach” zwoływał rady bogów. Swojej najstarszej świątyni wzniesionej u stóp tej potężnej góry Sclavińczycy nadali nazwę Ampfion, pochodzącą od przydomku Hydmosa. Potomkowie synów Hydmosa rozdzielili się. Magnetowie przenieśli się na południe, do historycznej krainy Eldoratium, a Makedonowie zostali w górzystej Pancium i Antium, zachowując swój dialekt. Był on w użyciu jeszcze wtedy, gdy narodził się Magnetos. Młodość Magnetos spędził na dworze swojego ojca, Eurypidasa III, wychowując się u boku trzech braci – Tymonesa, Ilrirysa oraz Neopolisa. W 368 roku p.n.e. po śmierci króla starosclavińskiego Eurypidasa III na tron wstąpił najstarszy z synów, Tymones. Jego rządy zakończyły się klęską, gdyż w roku 366 p.n.e. zaatakował Nutryjczyków, ówczesnego hegemona na kontynencie. Konflikt zakończył się śmiercią Tymonesa, który został rzucony na pożarcie Nutryjskim kanibalom, a Sclavinia musiała wysłać do stolicy Nutrii, Merzium 20 osób z arystokratycznych rodzin Sclavińskich. Wśród nich znalazł się brat zmarłego Tymonesa, Magnetos. W roku 365 p.n.e. na tron Królestwa Starosclavińskiego wstąpił Ilirys, przybierając przydomek „Łaskawy”. W tym czasie, Magnetos przebywający w Nutrii w domu Gaudiasa, słynnego wodza nutryjskiego podpatrywał nowinki techniczne zastosowane w Merzyjskich legionach, jak chociażby starissa, krótki miecz bojowy wykonany z żelaza oraz optium, okrągła tarcza o średnicy ok. 50 cm. W 363 r. p.n.e. Ilirys I Łaskawy odnowił stosunki dyplomatyczne z Królestwem Nutrii, dając w darze 50 talentów złota jako zadość uczynienie za wyrządzone w przeszłości szkody. Król Nutrii, Metrylion IV Wielki, ucieszony darem nakazał wypuścić wszystkich niewolników Sclavińskich, wśród nich był Magnetos.


Powrót Magnetosa do Eldoratium:
Na jesień 363 r. p.n.e. Magnetos w towarzystwie dowódcy Nutryjskiego, Hamilkara Uzdrubala oraz 50 zbrojnych hoplitów nutryjskich pochodzących ze „Świętego zastępu”, czyli gwardii przybocznej Metryliona IV Wielkiego. Droga między Merzium, stolicą Nutrii, a obraną na wiosnę 363 r. p.n.e. stolicą Królestwa Sclavinii, Eldoratium wynosiła 389 km. Był to tzw. „bydlęcy szlak”, gdyż przed wybuchem wojny właśnie tą drogą odbywała się największa wymiana handlowa między oboma królestwami. Eskorta wraz z Magnetosem zdecydowała się przezimować na 187 km w ówczesnej gildii kupców Ferros, słynącej z powszechnej korupcji, demoralizacji społeczeństwa oraz produkcji samogonu. W Ferros Hamilkar Uzdrubal jak podają antyczne źródła zyskał przychylność władcy Ferros, Leonarda Jednookiego. Prawdopodobnie Hamilkar zagroził, iż Ferros zostanie zgładzona przez Królestwo Nutrii jeżeli to nie zdecyduje się przezimować Magnetosa oraz gwardię przyboczną wyznaczoną jeszcze w Merzium. Prawdopodobnie Leonard Jednooki, dbając o interesy swojej gildii postanowił przezimować przybyszów wypowiadając słowa: „Ferros będzie wasze, ale do czasu...”. Na wiosnę 362 r. p.n.e. Magnetos wraz z towarzyszami wyruszyli do Eldoratium, gdzie na swojego młodszego brata oczekiwał Ilirys I Łaskawy, król Sclavinii. Jeszcze na wiosnę tego samego roku Magnetos dotarł do Eldoratium, gdzie na Forum Sclavinum oczekiwał na Niego lud Sclaviński wraz z ówczesnymi arystokratami. Największym zaskoczeniem wśród społeczeństwa Sclavińskiego wzbudził widok maszerujących przez główną ulicę Eldoratium wojsk Nutryjskich, do nie dawna uważanych za największego wroga państwa starosclavińskiego. Jak podają antyczne przekazy, wówczas do ludu Sclavińskiego przemówił sam Magnetos, który od tej pory miał stać się „zbawicielem państwa sclavińskiego”.
„Narodzie, pochodzący od Boga Hydmosa, dziś stał się dzień wielki, bowiem Sclavinia zyskała sojusznika, do niedawna znienawidzonego Nutryjczyka, od dziś brata Naszego! Bowiem ten dzień niech jest znakiem, że wczorajszy wróg, może od dziś być Naszym bratem!”
Zimą 362r. p.n.e. Hamilkar Uzdrubal wraz z gwardią wyruszyli z powrotem do ojczyzny niosąc wieść, iż wdzięczny naród Sclaviński od tej pory staje się przyjacielem Królestwa Nutryjskiego, a sam król Metrylion IV Wielki staje się największym sojusznikiem armii Sclavińskiej.
Magnetos zarządcą „bydlęcego szlaku”:
Na wiosnę 361 r. p.n.e. przebywający na dworze Ilirysa I Łaskawego, beocki filozof Eminoklet podpowiedział królowi Sclavińskiemu, by na zarządcę „bydlęcego szlaku”, który stał się konfliktem zapalnym pomiędzy gildią Ferros, a Królestwem Nutrii wybrać Magnetosa, jako że ten mimo młodego wieku posiadał doświadczenie zdobyte na wyprawie z Merzium przez Ferros do Eldoratium. Przychylając się do wniosku Eminokleta, król Ilirys I Łaskawy ogłosił, iż zarządcą prowincji Xantium wraz ze szlakiem „bydlęcym” zostaje Magnetos. Pod Jego dowództwem znalazło się 2000 hoplitów sclavińskich oraz 300 konnych Emejczyków, uchodzących za najlepszych konnych okresu antycznego. Magnetos miał pilnować bezpieczeństwa szlaku, który często atakowany był przez dzikie plemiona Trizów zamieszkujących lesiste tereny na północ od Eldoratium. Magnetos pełnił rolę zarządcy Xantium w latach 361 – 355 p.n.e. i za Jego największy sukces należy uznać zniszczenie Trizów oraz przyporządkowanie ich terenów królestwu Sclavińskiemu. Do najbardziej znanej bitwy, opisywanej przez antycznych należy zaliczyć bitwę na słonecznikowych wzgórzach, gdzie wódz Trizów, Polus VII zgromadził 3000 piechurów Trizyjskich, wyposażonych w żelazne miecze oraz czworokątne tarcze. Magnetos znając wartość swoich hoplitów oraz mając zdobyte doświadczenia jeszcze w Nutrii, na Polę bitwy wystawił 1500 hoplitów oraz 300 Emejskich konnych. 500 hoplitów natomiast zostawił w odwodzie, ustawiając ich w okolicach osady Denzium, słynącej z hodowli koni. Bitwa rozpoczęła się rankiem 4 sierpnia 357 r. p.n.e. Pierwszy do ataku ruszyło ok. 800 wojowników Trizyjskich, którzy ponieśli sromotną klęskę w starciu z ok. 500 hoplitami Sclavińskimi. Aż 600 wojów zginęło, a 200 dostało się do niewoli. Wódz Trizyjski, Polus VII widząc, iż przegrał pierwsze starcie postanowił zaatakować 2200 wojownikami wprost na ok. 1400 hoplitów Sclavińskich. Był to największy błąd Polusa VII, gdyż nacierające wojska Trizyjskie, nie spodziewały się, iż 500 hoplitów pozostawionych w odwodzie okrąży ich i zaatakuje od tyłu. Trizyjskie wojska szybko spanikowały, co pogrążyło sytuację Polusa VII. 300 Emejskich konnych szybkich manewrem zaatakowało rozproszone oddziały Trizów. Bitwa zakończyła się wielkim zwycięstwem Magnetosa. Jak podaje antyczny kronikarz Vacus z Mezji, Trizowie stracili w bitwie 2700 wojów, a 300 dostało się do niewoli. Sam Polus VII został schwytany i publicznie powieszony na Forum Sclavinum w Eldoratium. Bogate w drewno tereny Trizyjskie zostały dołączone do Królestwa Sclavińskiego na wiosnę 356 r. p.n.e.
Magnetos obwołany królem:
Na jesień 356 r. p.n.e. niespodziewanie umiera król Ilirys I Łaskawy. Do objęcia schedy po zmarłym władcy pozostało dwóch kandydatów bracia, Neopolis oraz Magnetos. Za Neopolisem, stanęło stronnictwo Amaidów, arystokratycznej grupy zamieszkującej Eldoratium, słynącej z posiadania wielkich majątków ziemskich. Natomiast za Magnetosem stanęło wojsko oraz całe społeczeństwo, głównie zajmujące się rolnictwem i wypasaniem bydła. Amaidowie, obawiali się utraty swoich majątków, gdyż Magnetos co raz częściej głoszący swoje zdanie na Forum Sclavinum zyskiwał kolejnych zwolenników, m.in. obiecywał konfiskatę majątków Amaidom, których dobra były wynikiem grabieży jeszcze zza czasów Eurypidasa III. Neopolis natomiast uchodził za „marionetkę” w rękach możnych, którzy dzięki Neopolisowi mogli by dalej rozwijać swoje interesy oraz co było powszechnie znane już w starożytności szmuglować samogon z Ferros, co było oficjalnie zakazane przez zmarłego Ilirysa I Łaskawego. W listopadzie 356 r. Magnetos został osądzony przez Amaidów o podjudzanie do buntu oraz szarganie opinią Sclavińskiej arystokracji. W ten sposób Amaidowie chcieli by Magnetos utracił chociaż część poparcia w Eldoratium. W grudniu 356 r. Zgromadzenie Ludowe nie dokonuje wyboru, kwestia władcy pozostaje nierozstrzygnięta, gdyż w wyborach 150 Amaidów głosuje za Neopolisem, a 150 obywateli Sclavińskich popiera Magnetosa. Na wiosnę 355 r. p.n.e. Magnetos postanowił przejąć władzę w Eldoratium, o ile była decyzja wbrew prawu to wiedział, że spotka się z poparciem ludu oraz po Jego stronie stanie wojsko. Dokładnie 15 maja 355 r. p.n.e. Neopolis został pojmany przez gwardię przyboczną i osadzony w lochach pałacu królewskiego. Zbulwersowani Amaidzi zażądali od armii by zgładzili buntującego się późniejszego następcę tronu. Na ich nieszczęście tylko jeden legion hoplitów wywodzących się z arystokratycznych rodów poparł wniosek Amaidów, reszta głównie zawodowej armii Sclavińskiej pozostała po stronie Magnetosa. W dniu 17 maja b.r. Magnetos zajął pałac królewski i publicznie ogłosił się królem, wypowiadając słowa:
„Wielkie czyny to zasługi wielkich ludzi! Mój brat Neopolis zbłądził, poparł bogatą elitę, natomiast Ja, Magnetos przybierając przydomek „Sclaviński” oznajmiam, że od dnia dzisiejszego, na Boga Hydmosa, ogłaszam się legalnym następcą tronu po mym ukochanym bracie Ilirysie Łaskawym.”
Od dnia 18 maja b.r. jak podają antyczne źródła Magnetos I Sclaviński rozpoczął pracę przy likwidacji opozycji. Amaidzi szukali poparcia u króla Nutrii oraz u Księcia Meridy, ludu zamieszkującego południowe krańce kontynentu. Równocześnie część Amaidów przesiedliła się do Ferros, ostatniego bastionu, gdzie łamanie prawa było na porządku dziennym. Od roku 354 p.n.e. zanikają wszelkie informacje o działalności Amaidów, m.in. ostatnią wzmianką jest publiczne powieszenie na szubienicy byłego zarządcy skarbu, Numidasa Nowotusa. Równocześnie od wiosny 354 r. p.n.e. Magnetos rozpoczyna rozbudowę Eldoratium oraz funduje budowę kamiennej drogi z Eldoratium do Merzium przez Ferros, które od roku 354 p.n.e. staje się prowincją Nutryjską.
Magnetos, a zamorskie ekspansje:
Magnetos, jeszcze jako młodzian w Merzium zaobserwował zamorskie wyprawy Nutryjczyków, którzy wówczas byli największą potęgą na kontynencie. Sam król Sclaviński w 352 r. p.n.e. został patronatem budowy portu w Eldoratium w którym miałyby powstawać trzy i czterorzędowce budowa z Trizyjskiego drewna, sprowadzanego „leśnym szlakiem” do Eldoratium. W 351 r. p.n.e. na wiosnę, gotowa do wyruszenia była pierwsza grupa statków, których celem był kierunek południowy. 18 czterorzędowców i 7 trójrzędowców wypełnionych dziesiątkami wojowników i osadników dowodzonych przez najsłynniejszego żeglarza Sclavińskiego, Gracjana Posejdona. Było to jak na ówczesne warunki największe przedsięwzięcie Królestwa w historii istnienia, kosztowało ponad 70 talentów złota. W lecie 351 r. p.n.e. po kilku miesiącach bez żadnych wieści od podróżników, do portu w Eldoratium zawinął czterorzędowiec Spazyjski, na Jego pokładzie do Królestwa powróciło siedmiu członków wyprawy. Jak wynika z antycznych opowieści, wyprawa pod dowództwem Gracjana Posejdona została zaatakowana przez Emonidów, ludu żyjącego z piractwa, 90% statków zostało zatopionych, a pozostałe 10 w raz z ich załogami dostało się do niewoli. Sam Gracjan Posejdon, według przekazów Spazyjczyków, został zabity. Dla narodu Sclavińskiego jak i samego Magnetosa był to olbrzymi cios. Jeszcze tego samego roku, na jesień 351 p.n.e. Magnetos wraz z królem Nutryjskim, następcą Metryliona IV, Metrylionem V zawiązał koalicję, która miała na celu budowę gigantycznej floty oraz wyszkoleniu armii potrafiącej walczyć na morzu do roku 350 p.n.e. Królestwo Nutrii jednocześnie postanowiło spacyfikować gildię Ferros oraz zagrabić majątki tamtejszych kupców. Tak drastyczny zabieg, przyniósł dochód siłą koalicji w postaci astronomicznej sumy 220 talentów złota. W lecie 350 roku p.n.e. po heroicznej pracy społeczeństwa Nutrijskiego i Sclavińskiego do walki gotowa była flota w postaci 40 czterorzędowców oraz 24 trzyrzędowców. Ponadto każdy okręt na swoim pokładzie mógł zabrać od 20 do 40 wyszkolonych specjalnie wojowników. Na wyprawę wyruszyli najwięksi wodzowie armii nutryjskiej oraz Sclavińskiej, m.in. sędziwy Hamilkar Uzdrubal, ten sam, który eskortował Magnetosa w młodości z Nutrii do Sclavinii. Jeszcze tego samego lata, jak opisuje kronikarz Geruzjusz, flota stoczyła bitwę morską pod Felaminą, datowaną na 13 sierpnia 350 r. p.n.e. było to bezdyskusyjne zwycięstwo połączonych sił nutryjskich i sclavińskich, według przekazów zatopiono 17 trzyrzędowców Emonidów oraz pojmano wodza Emonidzkiego, Clarusa II. Jesienią 350 r. p.n.e. połączona flota, notabene ze stratą tylko jednego czterorzędowca powróciła dumnie do portu w Eldoratium. Według Geruzjusza, Magnetos I Sclaviński miał stanąć przed pojmanym Clarusem II i wypowiedzieć następujące słowa:
„Gracjan Posejdon, był mężem stanu, wodzem pokojowej ekspansji Sclavińskiej do nowych lądów. Ty, Clarusie, synu Clarusa Taurusa haniebnym atakiem zabiłeś kilka setek Sclavińskich dusz. Kara może być tylko jedna, śmierć!”
Tak jak rzekł Magnetos, tak zrobił. W zemście za śmierć Gracjana Posejdona, Clarus II został publicznie odarty ze skóry, a jego głowa zawisła nad wejściem do pałacu królewskiego. Symbolizować to miało, że każdy kto sprzeciwi się Sclavińskiemu narodowi zostanie zgładzony tak jak flota Emonidów i wódz Clarus II.

cdn...

[Mustafa Owski]

mam nadzieje że to legendy, bądź trwórczość własna... Bo komisja historyczna padła...... Guedesie przelej swoją część aktywnosci tam, i przeczytaj to co podał Aaron...

[Guedes de Lima]

Oczywiście to zbiór legend przekazywanych z dziada pradziada.

[Loran Kras]

Bardzo miło się czytało.

[vonCetnarovich]

Super