Rzeczpospolita Sclavińska

[Izaak Amadej]

Wypowiedź z dnia 30 Maja br. roku Jego Książęcej Mości Piotra Mikołaja - księcia Sarmacji

Cytat:

Szanowni Państwo, Drogie Sarmatki, Drodzy Sarmaci, Korona niezmiennie prowadzi politykę rozszerzania granic rzeczypospolitej sarmackiej. Politykę, której istotą nie jest dodawanie kolejnych pikseli do mapy, lecz politykę, której najgłębszym sensem i celem jest powiększanie i pomnażanie naszego najcenniejszego kapitału — ludzi, którzy nazywają się Sarmatami. Dzisiaj możemy szczycić się gronem stu osób, będących z nami każdego dnia. Pięć dni temu, poczas obchodów piątej rocznicy naszego państwa, mówiłem o kolejnym celu — podwojeniu tej liczby. Wiele osób zadaje jednak pytanie, czemu służą kolejne unie i inkorporacje. Czuję się w obowiązku na to pytanie udzielić odpowiedzi. Powodów jest kilka — zacznę zatem od najmniej przyjemnego. Naturalną koleją rzeczy jest to, że wraz z upływem czasu pojawiają się u nas nowe zobowiązania. Część z nas zmuszona jest ograniczać swoją aktywność w Sarmacji na rzecz obowiązków świata realnego. Naszym prymarnym obowiązkiem jest zatem zapewnienie ciągłego wzrostu liczby mieszkańców tak, aby uniknąć sytuacji, w której odejścia czy zmniejszenie aktywności „starych” Sarmatów nie są kompensowane aktywnością „młodych”. Kto nie stoi w miejscu, ten się cofa — mówi przysłowie, które w tym, konkretnym przypadku jest nader prawdziwe. Twierdzenie jednak, że proces unii i inkorporacji jest jedynie ucieczką do przodu, byłoby półprawdą. Jedną z najwspanialszych cech Sarmacji jest to, że nie jest ona wąskim gronem znajomych, że nie sposób jej łatwo (o ile w ogóle jest to możliwe) w całości ogarnąć. Kiedy przygotowywałem listę odznaczeń na naszą rocznicę, miałem okazję usłyszeć wiele nazwisk po raz pierwszy. Oznacza to, że każdego dnia mamy okazję poznać w naszym kraju kogoś nowego. Oznacza to, że życie w Sarmacji bywa prawdziwą przygodą, pełną zaskoczeń i zwrotów akcji. Im jest nas więcej, tym bogatsze wewnętrznie jest życie Sarmacji. Z tych właśnie względów udzieliłem dnia 23 maja 2007 r. p. Michaelowi kaw. von Lichtensteinowi upoważnienia do podjęcia negocjacji z mikronacją zainteresowaną dołączeniem do grona narodów rzeczypospolitej sarmackiej. Rzeczpospolita Sklawińska — bo o niej mowa — liczy około piętnastu aktywnych obywateli. Obywateli, z którymi warto wspólnie budować jeszcze większą, jeszcze ciekawszą Sarmację. Nie strony internetowe bowiem, drodzy Sarmaci, nie systemy — lecz ludzie, co do czego wszak jesteśmy zgodni, stanowią nasz największy skarb. Strony można zawsze stworzyć, ważne jednak — by było dla kogo. Tak więc, przez kolejne dni trwały wstępne negocjacje, zakończone dnia 28 maja 2007 r. ustaleniem roboczej wersji traktatu w oparciu o rozwiązania prawne unii sarmacko-trizondalskiej oraz potwierdzeniem jednoznacznej woli politycznej po stronie sklawińskiej. Obecnie trwają ostateczne rozmowy. Niestety, właściwy dla tych spraw harmonogram uległ zakłóceniu z mojej winy, nad czym ubolewam. Z racji braku czasu nie dookreśliłem umocowania negocjatora sarmackiego oraz nie podjąłem konsultacji z rządem na odpowiednim etapie rozmów. Odpowiedzialność za taki, a nie inny przebieg negocjacji, spoczywa w pełni na mojej osobie. Pragnę jednak z całą mocą podkreślić, iż jestem głęboko przekonany o tym, że — niezależnie od uchybień proceduralnych — unia Sarmacji i Sklawinii będzie korzystna dla dobra wspólnego obu narodów i całej rzeczypospolitej sarmackiej. Uzgodnione warunki są dobre, strat ani zagrożeń nie ma, szanse sukcesu są zaś spore. Sarmacja ze Sklawinią będzie o piętnaście osób większa, aktywniejsza, bardziej różnorodna wewnętrznie. Zawierając unię, zyskujemy nowych, aktywnych obywateli — Sklawinia zaś systemy informatyczne i stały napływ nowych mieszkańców, którzy w niej, być może, znajdą swoje sarmackie domy. Ufam zatem, iż w ciągu najbliższych kilkunastu dni dobiegną końca z jednej strony, proces negocjacji z władzami Rzeczypospolitej Sklawińskiej — z drugiej zaś, podjęte już rozmowy z Rządem oraz nadchodzące, z większością parlamentarną, zaś w ciągu najbliższych tygodni traktat unii zostanie oficjalnie parafowany, przyjęty w Sejmie i ratyfikowany — z pożytkiem dla rozwoju i dobra wspólnego rzeczypospolitej sarmackiej. Wkrótce również do publicznej wiadomości zostaną podane szczegółowe i uzgodnione warunki unii — w tym miejscu muszę prosić o wyrozumiałość za parę dni zwłoki, wymaga tego proces negocjacji. Wszelkie ewentualne pytania, związane zarówno z procesem negocjacji, jak i dotyczące samej Rzeczypospolitej Sklawińskiej, proszę kierować do p. Michaela von Lichtensteina, który — jeżeli tylko będzie mógł to uczynić — udzieli na nie szczegółowych odpowiedzi. (—) Piotr Mikołaj.