Real Decreto
My, Eleonora I, z Bożej łaski Arcychrześcijańska królowa wszystkich ziem skarlandzkich, Walencji, Kastylii, Leónu, Nowego Skarlandu i Estelli Wschodniej, Księżna Galicji, Pani Wysp Zachodnich, etc., etc,. etc.
dnia IV miesiąca I Roku Pańskiego MMXV stanowimy, co następuje na wieczną pamiątkę:
TÍTULO I. Postanowienia wstępne
Artículo I
Dokumentem tym ustanawiamy Inkwizycję Królewską będącą sądem Imperium Skarlandu, na ziemiach mu podległych, w imieniu Monarchy sprawującą wymiar sprawiedliwości nad obywatelami Imperium i osobami przebywającymi w jego granicach, a także określamy jej prawa, cele i obowiązki.
Artículo II
Inkwizycja Królewska sprawuje sądownictwo odpowiadając przed Bogiem, Monarchą i własnym sumieniem.
Artículo III
Inkwizycja Królewska stoi na straży przestrzegania porządku prawnego, moralnego i czystości sumienia, w poczuciu obowiązku walki z herezją.
Artículo IV
Inkwizycja Królewska w swej działalności, źródeł inspiracji winna czerpać z historycznej Inkwizycji Hiszpańskiej i ducha ówczesnych wartości religijnych opartych na fundamencie Świętej Ewangelii i Tradycji Katolickiej.
Artículo V
Inkwizycja Królewska jest autonomiczna względem innych instytucji państwowych i oparta na zasadzie hierarchiczności.
Artículo VI
Każdy ma prawo dochodzić swych praw i sprawiedliwości przed Inkwizycją Królewską.
TÍTULO II. Organizacja i struktura
Artículo I
Inkwizycja Królewska składa się z dwóch instancji sądowniczych:
Primero, Trybunał Inkwizycji Królewskiej, jako organ pierwszej instancji.
Segundo, Rada Najwyższa i Generalna Inkwizycji Królewskiej, zwana dalej Supremą, jako organ drugiej instancji.
Artículo II
W skład Inkwizycji Królewskiej wchodzą Inkwizytorzy i Wielki Inkwizytor, powoływani i odwoływani przez Monarchę.
Artículo III
Na czele Inkwizycji Królewskiej stoi Wielki Inkwizytor, który przewodniczy obradom Supremy, jak również sprawuje zwierzchnictwo nad Trybunałem Inkwizycji Królewskiej.
Artículo IV
Inkwizytorem lub Wielkim Inkwizytorem mogą zostać osoby obywatelstwa skarlandzkiego o nieposzlakowanej opinii, moralności, deklarujące wyznanie katolickie, niekarane prawomocnym wyrokiem sądu, odznaczające się znajomością i doświadczeniem z zakresu prawa, zobowiązane do życia w czystości na czas sprawowania urzędu.
Artículo V
Inkwizytor i Wielki Inkwizytor mogą zostać odwołani przez Monarchę w przypadku:
Primero, złożenia rezygnacji;
Segundo, śmierci;
Tercero, przewlekłej nieobecności;
Cuarto, utraty obywatelstwa;
Quinto, postawy jawnie niegodnej sprawowania urzędu;
Sexto, publicznego wyparcia się wiary katolickiej;
Septimo, na wniosek Wielkiego Inkwizytora w sytuacjach uchylania się od obowiązków, niestosowania się do procedur, niesubordynacji przez Inkwizytora.
Artículo VI
Inkwizytor i Wielki Inkwizytor nie mogą zostać odwołani w trakcie prowadzenia postępowania inkwizycyjnego, za wyjątkiem art. V c, tytuł II, a stosowna decyzja wydana w jego trakcie zyskuje moc dopiero po zakończeniu postępowania.
TÍTULO III. Trybunał Inkwizycji Królewskiej
Artículo I
Trybunał Inkwizycji Królewskiej jako pierwsza instancja składa się z Inkwizytorów i Wielkiego Inkwizytora.
Artículo II
Trybunał Inkwizycji Królewskiej rozpatruje sprawy obejmujące postępowanie inkwizycyjne z urzędu, gdy uzna taką konieczność lub na wniosek obywatela i osoby przebywającej w granicach Imperium Skarlandu chcących dochodzić swych praw i sprawiedliwości.
Artículo III
Jeśli postępowanie odbywa się na wniosek, wówczas wnioskodawca zobowiązany jest do występowania w roli oskarżyciela.
Artículo IV
Oskarżonemu przysługuje prawo do ustanowienia obrońcy i jego zmiany w trakcie postępowania.
Artículo V
Członkowie Trybunału Inkwizycji Królewskiej nie mogą rozpatrywać spraw, z którymi mogą być istotnie powiązani i wówczas o zmianie Inkwizytora prowadzącego decyduje Wielki Inkwizytor.
Artículo VI
Trybunał Inkwizycji Królewskiej prowadzi sprawy i orzeka w składzie jednoosobowym.
Artículo VII
Od wyroków Trybunału Inkwizycji Królewskiej przysługuje oskarżonemu lub oskarżycielowi wnioskodawcy rekurs do Supremy w terminie 7 dni, a gdy to nie nastąpi wyrok uprawomocnia się.
TÍTULO IV. Suprema
Artículo I
Suprema składa się z najwięcej trzech członków:
Primero, Wielkiego Inkwizytora;
Segundo, Inkwizytora Trybunału Inkwizycji Królewskiej;
Tercero, Inkwizytora Supremy, którym powinien być każdorazowo Rycerz Zakonu św. Jakuba. (kasata zakonu św. Jakuba na mocy dekretu królewskiego z dnia 22.07.2015.)
Artículo II
Suprema zajmuje się sprawami apelacyjnymi, udziela opinii Monarsze lub Pierwszemu Sekretarzowi Stanu na ich wniosek w zakresie interpretacji praw, sporów kompetencyjnych, przy czym to Monarcha zawsze podejmuje wiążącą decyzję.
Artículo III
Przepisy art. III i IV i w miarę możliwości V tytuł III przy apelacji stosuje się odpowiednio.
Artículo IV
Suprema w zakresie właściwości art. II tytuł IV obraduje w pełnym składzie i podejmuje uchwały, orzeczenia lub wyroki większością głosów, zaś w przypadku równowagi głosów, rozstrzyga Wielki Inkwizytor.
Artículo V
Wyroki Supremy są prawomocne i zyskują moc prawną w chwili ogłoszenia.
Artículo VI
Ogłoszenie wyroku następuje tuż po upływie czasu przewidzianego na zastosowanie prawa łaski przez Monarchę co do skutków winy lub zarządzenia przez niego kasacji wyroku.
Artículo VII
Kasacja wyroku może mieć miejsce tylko raz w danej sprawie, gdy zaistnieją szczególne okoliczności uzasadnione przez Monarchę i oznacza ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd pierwszej instancji z możliwością apelacji, co jest równoznaczne z zawieszeniem wykonania wyroku, zaś w nowym postępowaniu Inkwizycja Królewska wyrok może utrzymać lub ogłosić nowy.
TÍTULO V. Główne funkcje Wielkiego Inkwizytora
Artículo I
Wielki Inkwizytor stoi na czele Inkwizycji Królewskiej, jest zwierzchnikiem wszystkich Inkwizytorów i obydwu instancji sądowniczych, reprezentuje Inkwizycję Królewską na zewnątrz.
Artículo II
Wielki Inkwizytor może wnioskować do Monarchy o powołanie Inkwizytorów lub zgodnie z przepisami o ich odwołanie.
Artículo III
Wielki Inkwizytor nie może wpływać na wyroki pozostałych Inkwizytorów.
Artículo IV
Wielki Inkwizytor za zgodą Monarchy może przenieść Inkwizytora do wyższej lub niższej instancji, jednakże nie w trakcie postępowania inkwizycyjnego.
Artículo V
Wielki Inkwizytor może odebrać prowadzenie sprawy Inkwizytorowi Trybunału Inkwizycji Królewskiej, gdy zachodzi wyraźne podejrzenie powiązania interesów Inkwizytora prowadzącego ze stronami postępowania inkwizycyjnego. Wówczas sprawę przekazuje innemu Inkwizytorowi lub w sytuacji braku takiej możliwości prowadzi ją osobiście.
Artículo VI
Wielki Inkwizytor co do zasady nie powinien prowadzić spraw właściwych dla pierwszej instancji, z wyjątkiem, gdy ma miejsce sytuacja sytuacja opisana w art. V. tytuł V.
Artículo VII
Wielki Inkwizytor w celu sprawnego zapewnienia działalności instytucji Inkwizycji Królewskiej wydaje wewnętrzne Instrucciones, zwane dale Instrukcjami, które regulują kwestie administracyjno-proceduralne poszczególnych instancji w zależności od sytuacji, stanowią sugestie i zalecenia o charakterze moralnym, etycznym. Do ich zachowywania i przestrzegania zobowiązani są wszyscy Inkwizytorzy.
Artículo VIII
Aby dochować standardów niezależności, Wielki Inkwizytor musi spełniać takie same warunki jak pozostali Inkwizytorzy (art.IV. tytuł II), a ponadto być stanu wolnego, nie mieć dzieci, nie może pełnić jednocześnie funkcji królewskiej, regenckiej, rządowych, i nie działać w służbie innych państw.
Artículo IX
W celu zapewnienia bezpieczeństwa własnego, Wielki Inkwizytor, może powołać do swojej prywatnej ochrony żołnierzy formacji wojsk królewskich.
TÍTULO VI. Zalecenia i postanowienia końcowe
Artículo I
Kwestie regulujące szczegóły proceduralne działań Inkwizycji Królewskiej określać będą Instrukcje.
Artículo II
Regulacje dotyczące sprawiedliwych wyroków Inkwizycji Królewskiej, kar za czyny zabronione zwarte zostaną w Dekrecie Kodeks Praw Karnych.
Artículo III
Do czasu uchwalenia Dekretu Kodeks Praw Karnych, wprowadza się dodatkową kategorię: Instrukcje Generalne wydawane przez Wielkiego Inkwizytora, które będą obowiązywały do czasu uchwalenia powyższych Dekretów, jednakże wymagać będą kontrasygnaty królewskiej.
Artículo IV
Szczegółowe zasady współpracy między Inkwizycją Królewską a Zakonem św. Jakuba nieokreślone w niniejszym Dekrecie regulować będą Instrukcje i Instrukcje Generalne.
Artículo V
Instrukcje, Dekret Kodeks Praw Karnych, a na czas określony Instrukcje Generalne, stanowią dopełnienie i uzupełnienie niniejszego Dekretu, a poszczególne przepisy winny być ze sobą zgodne.
Artículo VI
Zmiana niniejszego Dekretu może nastąpić za zgodą Kortez Generalnych większością bezwzględną głosów.
Artículo VII
Niniejszy dekret zyskuje moc prawną z chwilą ogłoszenia.
Por el bien de Nuestro Imperio lo que está escrito se pone en práctica.
(-) Su Majestad Cristianísima Leonor I,
por la gracia de Dios Reina del Imperio Scarlañol
