Ceremonia zaślubin Fernanda księcia d'Este y Córdoba i Cataliny hrabiny Cavriago

[Carlos Lorenzo de Medici y Zep]

   

Ceremonia Zaślubin
Jego Książęcej Mości Fernanda Álvareza d'Este y Córdoba oraz
Wielmożnej Hrabiny Cataliny di Cavriago




W Pałacu Książęcym Escorial trwają przygotowania do ceremonii zaślubin Jego Książęcej Mości Fernanda d'Este y Córdoba z Wielmożną Cataliną Mikisigos, Hrabiną Cavriago. Służba pod okiem Jego Królewskiej Wysokości Carlosa Lorenza de Medici y Zep uważnie przystraja główną salę balową pałacu, zaś Prymas Skarlandu, Jego Eminencja Juan Bautista Aldobrandini wraz z kapłanami przygotowuje Bazylikę św. Wawrzyńca do uroczystości. W świątyni ustawiane są trony dla Jej Arcychrześcijańskiej Mości Eleonory i małżonka, Jego Królewskiej Mości Marcosa oraz dla Jego Świątobliwości Aleksandra IV, który specjalnie by udzielić ślubu Wicekanclerzowi Kurii Rotryjskiej przybył z dalekiej Orientyki. Do komnat Escorialu przybyli już najznamienitsi goście z całego Pollinu. W lewym skrzydle pałacu do ceremonii przygotowuje się Jego Książęca Mość Fernando d'Este y Córdoba. Przy pomocy garderobianych szykuje swój specjalny strój zakupiony u osobistego krawca Jej Arcychrześcijańskiej Mości. Pomaga mu Wielki Mistrz Zakonu Rycerzy św. Jakuba, syn pana młodego - Fernando Luis de Córdoba, który w imieniu Regenta Skarlandu dba, aby narzeczonemu niczego nie zabrakło. W dalszych pokojach przybyli goście z Sarmacji, Bialenii, Al-Rajnu, Niderlandów, Agurii, Rzeczpospolitej, Trizondalu i Austro-Węgier rozpakowują się, jednocześnie oglądając bogactwo Pałacu. W prawym górnym skrzydle służba przygotowała specjalne apartamenty dla rodziny królewskiej. W "sali złotej" do mariażu przygotowuje się Jej Arcychrześcijańska Mość Eleonora wraz z małżonkiem, Jego Królewską Mością Marcosem. W dalszych częściach pałacu znajdują się pokoje Jego Królewskiej Wysokości Norberta Catalana, Jego Królewskiej Mości Piotra II Konstantego i rodziny de Catalan a także familii Panny Młodej - Konstantinosa Mikisigosa i Aspazji, którzy aktualnie przebywają z córką w Zamku Alkazar w Toledo, gdzie narzeczona przygotowuje swoje szaty do ślubu. W prawym dolnym skrzydle, osobistej części Jego Królewskiej Wysokości swe pokoje znajdą zaproszeni kardynałowie i biskupi z Państwa Kościelnego Rotria wraz z Jego Świątobliwością Aleksandrem IV, który w swych apartamentach ma specjalnie przygotowaną kaplicę. Pan Młody wraz z gośćmi czeka na swoją ukochaną, rozmawiając w przygotowanym do tego salonie połączonym z oranżerią.



W Zamku Alkazar służba dokańcza obszywanie diamentami sukni ślubnej Panny Młodej, wszystkiego bacznie pilnuje matka Panny Młodej, Aspazja Mikisigos. Ojciec zaś, przygotowuje do wyjazdu specjalną karocę Jego Królewskiej Wysokości, którą właśnie na ślub własnego przyjaciela, następca tronu, przyozdobił złotymi ornamentami i kwiatami oraz otoczył ją regimentem książęcym lekkiej dragonii.



Dwie godziny przed uroczystością, w pośpiechu, zamek opuszcza ubrana w śnieżnobiałą suknię obszytą diamentami oraz prześwitujący welon hrabina wraz z matką i ojcem oraz osobistym kamerdynerem księcia Toledo. Przy wiwatach miejscowej ludności wsiedli do złotej karocy i w asyście regimentu książęcego wyjechali do znajdującego się niedaleko Pałacu Escorial. Z okien kamienic Toledo mieszkańcy rzucali pod jadący pojazd garście liści białych i różowych kwiatów, śpiewali radosne pieśni zaś włodarze miasta odprowadzili parę do bramy El Sol, skąd w asyście żołnierzy pomknęła brzegami rzeki Tag do pałacu, gdzie czekał na nią już Jego Książęca Mość Fernando d'Este y Córdoba oraz goście weselni. Gdy tylko orszak ujrzał jeden z mnichów urzędujących na wieży Bazyliki św. Wawrzyńca, wezwał on współbraci i w geście zwołania wszystkich gości do świątyni zaczęli głośno bić w dzwony. Wszyscy goście zgromadzili się w ławach kościoła, zaś Jej Arcychrześcijańska Mość z mężem zajęli miejsca na przygotowanych z tej okazji tronach, nad którymi swobodnie wisiał purpurowy baldachim z wyszytymi złotymi nićmi herbami monarchów. Jego Świątobliwość z asystą zabrał miejsca naprzeciw monarchów skarlandzkich. Pan Młody zabrał miejsce przed ołtarzem, oczekując swej wybranki.



Jego Eminencja Juan Bautista Aldobrandini, Prymas Imperium, wraz z Jego Królewską Wysokością i Wielkim Mistrzem Zakonu, będącym świadkiem na uroczystości udali się przed główne wejście Escorialu, aby przywitać Pannę Młodą oraz jej rodzinę. Konstanty chwycił swą córkę pod rękę i wraz z przybyłymi udali się krętymi korytarzami, pokrytymi obrazami i freskami na plac przed Bazyliką. Całą drogę towarzyszyła im orkiestra wojskowa Imperium, która grała radosne marsze. Na placu przed świątynią ojciec Panny Młodej, pełniący również funkcję świadka wręczył synowi Pana Młodego złote obrączki. Wówczas służący otworzyli ogromne drzwi kościoła, do której w takt "Ave Maria" Jana Sebastiana Bacha wszedł ojciec trzymający pod rękę Pannę Młodą prowadząc ją do jej wybranka. Gdy dotarli do tronów, następuje ceremonia zaślubin.



Ceremonia Zaślubin

[Don Alberto de Orange-Nassau]

Drodzy Bracia i Siostry! Zebraliśmy się dzisiaj, aby połączyć węzłem małżeńskim tych oto ludzi, Fernanda d'Este y Córdoba oraz Catalinę di Cavriago.

Narzeczeni, pytam was zatem: czy chcecie dobrowolnie i bez żadnego przymusu zawrzeć związek małżeński?

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

Chcemy.

[Catalina d'Este y Córdoba]

Chcemy.

[Don Alberto de Orange-Nassau]

Czy chcecie wytrwać w tym związku w zdrowiu i w chorobie, w dobrej i złej doli, aż do końca życia?

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

Chcemy.

[Catalina d'Este y Córdoba]

Chcemy.

[Don Alberto de Orange-Nassau]

Zatem podajcie sobie prawe dłonie i wypowiedzcie tekst przysięgi małżeńskiej.

[Leonardo Mario della Popoly]

Narzeczeni podają sobie prawe dłonie, które Ojciec Święty obwiązuje końcem stuły.

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

Ja, Fernando Álvarez d'Este y Córdoba, biorę Ciebie, Catalino, za żonę i ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz, że Cię nie opuszczę aż do śmierci.

[Catalina d'Este y Córdoba]

Ja, Catalina Mikisigos, biorę Ciebie, Fernando, za męża i ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz, że Cię nie opuszczę aż do śmierci.

[Leonardo Mario della Popoly]

Patriarcha zdejmuje stułę z rąk Państwa młodych. Błogosławi obrączki i podaje je zakochanym.

[Don Alberto de Orange-Nassau]

Na znak zawartego małżeństwa nałóżcie sobie obrączki.

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

Catalino, przyjmij tę obrączkę jako znak mojej miłości i wierności..

[Catalina d'Este y Córdoba]

Fernando, przyjmij tę obrączkę jako znak mojej miłości i wierności.