Zajęcie terenów Państwa Kościelnego przez Wojska Imperium Skarlandu

[Carlos Lorenzo de Medici y Zep]

Zajęcie Państwa Kościelnego Rotria przezWojska Imperium Skarlandzkiego





Jego Arcychrześcijańska i Najwierniejsza Mość Carlos II siedział spokojnie w swoim pałacyku w Kaharonei czekając na kolejną debatę na Kongresie Orientyki. W pewnym momencie pewien adiutant sztabu generalskiego doniósł monarsze list z Państwa Kościelnego, w którym duchowni skarżą się na okropne warunki w Rotrii, jej bliski upadek oraz błagają o jak najszybszą pomoc. Kapitan Generalny szybko zerwał się z ulubionego futrzanego fotela w stylu późnego rokoko, wojskowym tempem wsiadł na swojego wierzchowca i wraz z asystą generalską pognał do stolicy Dominium Medycejskiego - Toskanii, gdzie stacjonowała połowa wojsk, które uprzednio atakowały Państwo Kościelne.  Książę Toskanii zdziwił się, gdy przybywając do państwa znalazł je w opłakanym stanie. Jego ukochane miasto, Ferrara, już od dawna płonęła ogniem rozkładających się ciał ubogich, czarnych ścian wyremontowanych pałaców i okropnego ubóstwa wnętrz - gdzie rozkradzione zostało wszystko - od portretów rodzinnych po biżuterię Arcychrześcijańskiej Królowej Eleonory. Królem wzburzył fakt zamordowania sekretarza miasta, Giuseppego di Plantorii, gdy wojska Skarlandzkie z obozu Saccia przybywały do miasta. Pierwszym rozkazem dla dragonii było znalezienie morderców i złodziei, a następne poddanie ich sądowi i powieszenie. Następnie zostawił w mieście część wojsk dla uspokojenia emocji społeczeństwa i udał się do stolicy Wielkiego Księstwa - Toskanii. Jego oczy opłynęły łzami gdy zobaczył płonące miasto, z którego spada kamień po kamieniu. Natychmiast wysłał zaufanego pułkownika wraz z brygadą kanonierów, karabinierów i lekkiej kawalerii do uspokojenia sytuacji w stolicy, a zarazem powołania nowych władz miasta - skarlandzkich.



Następnie pognał do pozamiejskiej siedziby książąt Florencji, by tam udzielić odpowiednich rozkazów swoim wojskom. Część pułkowników wysłał do zajmowania kolejnych miast - Sieny, Mediolanu, Trydentu, Parmy; część posłał do chronienia miasta Urbino, rządzonego przez krewnego wuja, księcia Adriano; główną częścią on sam zaś ruszył na nadal nieodbudowaną twierdzę - Rotrię. Od samego początku wiedział, że nie będzie łatwo, bowiem Gwardia Apostolska rozpoczęła partyzanckie ataki na wojska skarlandzkie. W drodze do Apostolskiego Miasta było tak samo, wielokrotnie pikinierzy musieli chronić się przed Gwardią Szlachecką, która coraz to mocniej nacierała z północy. Waleczni żołnierze skarlandzccy pod dowództwem Króla Skarlandu dotarli niedaleko bram Wiecznego Miasta, które stawało powoli w ogniu. Płonęły rabowane najbiedniejsze dzielnice miasta, z wież kościołów spadały mosiężne krzyże, które były rozkradane przez drobnych złodziejaszków. Jego Arcychrześcijańska i Najwierniejsza Mość wystawił od strony bram Pięknej i Sykstusa II, sąsiadującymi z południowymi wioskami szereg armat, haubic i wyrzutni rakietowych wycelowanych w jedno miejsce - Koszary Gwardii Apostolskiej.



<a href="http://www.youtube.com/watch?v=bJxzxmhFslA" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=bJxzxmhFslA</a>

Po chwili usłyszeć się dało turkot jeżdżących armat oraz głośny huk, świst pędzących kul i dźwięk spadających cegieł muru miasta. Rozpoczęło się ponowne oblężenie miasta, w którym udział wzięli już żołnierze rotryjscy. Po chwili w stronę Jego Królewskiej Mości poleciało kilka małych kul małej i słabej artylerii, które po chwili zaryły prosto w ziemię. Haubice wycelowano na baszty, na których znajdowali się żołnierze rotryjscy - po kilku salwach ciała gwardzistów spadały z muru, same zaś wieże stanęły w ogniu. Pewien z pułkowników odkrył lukę od zachodniej strony miasta, natychmiast posłano tam karabinierów oraz pikinierów, aby prześledzili miasto przed wojskami skarlandzkimi. Kiedy upadła ostatnia ostrzeliwana brama - imienia Piusa III, dragonia, lekka jazda i regiment królewski natychmiast wkroczyły do miasta łapiąc w pułapki walczących żołnierzy rotryjskich oraz opanowując niepokój w mieście. Część wojsk rozpoczęła akcję gaszenia płonącej części miasta, część kawalerii przerobiono na karoce, którymi podjechano pod Lateran, gdzie zbierał się Sobór Laterański.



Tam ustanowił wojska pilnujące Bazyliki, sam zaś z najbardziej zaufanymi pułkownikami udał się do świątyni, gdzie rozkazał, w szacunku do miejsca świętego, przeprowadzić kapłanów i Jego Świątobliwość do karoc oraz w ponad dwutysięcznej asyście posłać do Walencji, gdzie pod strażą mieli czekać w Patriarszym Pałacu El Cabanyal. W mieście został tylko Jego Eminencja Tomasso Domenico Mancini, który w imieniu Króla miał sprawować władzę na terenach Rotrii. Wkrótce wydano odezwę do mieszkańców Państwa Kościelnego od Jego Arcychrześcijańskiej i Najwierniejszej Mości Karola II.

[Carlos Lorenzo de Medici y Zep]

Wasze Eminencje, Ekscelencje,
Drodzy Duchowni i Obywatele!

Czas zagłady dla Was się już skończył! Dnia dzisiejszego wojska Skarlandzkie pod moim dowództwem zajęły cały teren Państwa Kościelnego (prócz Księstwa Urbino) i postawiły tam odpowiednie władze okupacyjne, które zajmą się tymi terenami. Jego Świątobliwość wraz z duchowieństwem zostali odesłani do Pałacu El Cabanyal, gdzie będą w bezpiecznej opiece Regimentu Królewskiego, gdzie nic im nie zabraknie. Dzisiejszego wieczoru w Walencji podpisano Akt Kapitulacji Wojsk Patriarszych, co kończy wojnę między Państwem Kościelnym Rotria oraz Imperium Skarlandu, dzisiejszego wieczoru Ojciec Święty podpisał także Akt Abdykacji, co kończy jego pontyfikat. Kraj został pod moją władzą, Kościół Rotryjski zaś pod władzą Kolegium Kardynalskiego. Od dzisiaj władzę w Apostolskim Mieście sprawować będzie kardynał Mancini, który w moim imieniu będzie opiekował się odbudową zniszczeń miasta, za które zapłaci Skarbiec Królewski. Kolejne informacje zostaną przekazane dnia jutrzejszego.

(-) Su Majestad Carlos II