Oświadczenie Gubernatora Apostolskiego Miasta Rotrii

[Tomasz Mancini]

Czcigodni Bracia i Siostry,

Ostatnie wydarzenia w Państwie Kościelnym Rotrii wstrząsnęły nie tylko Wami, ale też wieloma osobistościami w mikroświecie. Nie dziwmy się temu – wtargnięcie obcych wojsk do jakiekolwiek państwa budziłoby kontrowersje. Jednak w tym wypadku „terapia wstrząsowa” była niesamowicie potrzebna.

Nasze Państwo, a przede wszystkim Kościół, padło ofiarą największego kryzysu w historii. Spiski, nepotyzm, korupcja, symonia – te cztery słowa najpełniej opisują rotryjską rzeczywistość. Robiąc za mikronacyjnych „katolików” osiągnieliśmy Himalaje hipokryzji. Osobiście uważam, że pobiliśmy czasy papieża Aleksandra VI na Stolicy Piotrowej. Lekarstwem na to miały być sobory – jednak i one nic nie zdziałały, co więcej pogorszyły sprawę. Dwukrotnie więc nasi przyjaciele z Imperium Skarlandu interweniowali – by uchronić nas od upadku na dno. Z tego miejsca więc chciałbym podkreślić, że interwencja wojsk skarlandzkich była legalna i pożądana przez obywateli rotryjskich. Chciałbym także poinformować, że patriarcha Aleksander IV w sposób całkowicie wolny od przymusu zrezygnował z posługi Pawłowej oraz powierzył wykonywanie władzy kościelnej mojej skromnej osobie.

Widząc nasz Kościół na całkowitym dnie, bez możliwości podniesienia się, trzeba sięgnąć po środki ostateczne. Dziś Kościołowi Rotryjskiemu nic już nie może pomóc. Jezus Chrystus mówił, że należy odciąć od siebie kończynę lub wyłupać oko, jeśli są powodami do grzechu. Dlatego korzystając z moich prerogatyw, po zasięgnięciu opinii duchownych i króla Skarlandu, ogłaszam likwidację Kościoła Rotryjskiego. Stosowny akt zostanie wydany jutro, a wejdzie w życie 16 czerwca. Wszyscy duchowni do tego czasu będą mieli obowiązek porzucenia swoich obowiązków wynikających z przynależności do swojego stanu i rozpoczęcie nowego świeckiego życia.

Państwo jest ostoją Kościoła, a jedno bez drugiego obejść się nie może. Dlatego też chciałbym oficjalnie potwierdzić także likwidacje Państwa, którego struktura terytorialna zostanie włączona do Imperium Skarlandu, a częściowo do Królestwa Surmenii.

Dziś, drodzy Bracia i Siostry, kończy się nasza historia. I tylko ona ma prawo nas osądzić.
Niechaj miłosierny Bóg ma nas w opiece!

(-) Tommaso Domenico kardynał de Mancini
Gubernator Apostolskiego Miasta Rotrii
Dziekan Kolegium Kardynalskiego

[Don Alberto de Orange-Nassau]

Czcigodni,

Chciałbym jedynie zaznaczyć, iż zaszła pewna pomyłka. Eminencja Mancini nie ma żadnych prawnych umocowań dla likwidacji Kościoła, gdyż nie ma w tej materii żadnej władzy. Trwająca aktualnie sediswakancja sceduje patriarszą władzę Kościelną na osobę Kamerlinga, tj. Jego Eminencji Cosimo de Medici. W myśl postanowienia władz skarlandzkich, Eminencja Mancini posiada władzę wyłącznie nad Apostolskim Miastem, co nie daje mu żadnej władzy nad Kościołem.

Dodatkowo, zastanawiający jest pewien fakt. Otóż jakiś czas temu, Eminencja Mancini panował nad Rotrią jako Patriarcha Innocenty IV. Od tamtej pory żaden pontyfikat nie dobiegł końca w spokoju i nie trwał "planowe" 6-miesięcy. Co więcej, Patriarcha Innocenty nie został zapamiętany najlepiej, zaś sam kardynał Mancini przez długi czas wieszczył koniec Rotrii. Można by rzec, iż była to prorocza wizja, lecz co raz lepiej widać, iż to była raczej groźba, bądź klątwa, która właśnie się spełniła. Wszak to Eminencja Mancini był prowodyrem "tez" na wzór Lutra, inicjatorem buntu, który widzieliśmy na przełomie marca i kwietnia, a także powodem ostatnich wydarzeń. Dlatego też właśnie podjąłem decyzję o ustąpieniu z Tronu Pawłowego, prosząc Jego Królewską Wysokość o objęcie płaszczem swej opieki Państwa Kościelnego, któremu po raz kolejny zagrażało niebezpieczeństwo, zwłaszcza, gdy tron pozostał pusty. Niebezpieczeństwo to, jak za każdym razem w ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy, skrywało się za osobą tego samego purpurata...

Szkoda, wielka szkoda. Może jednak Eminencja Mancini, który od dłuższego czasu postulował likwidację Państwa i Kościoła wreszcie zniknie ze sfery duchowego życia mikroświata i pozwoli pozostałym wiernym synom dążyć do odbudowy Owczarni Pańskiej.

Z pasterskim pozdrowieniem,
(-) Bp Albert książę van Oranje-Nassau
 

[Catalina d'Este y Córdoba]

Eminencjo Mancini,

Będąc córką Kościoła sprzeciwiam się tej decyzji. Wierni są i nadal będą, biskupi są. Więc co szkodzi, aby zbiorowa rada biskupów administrowała i podejmowała decyzję Kościoła. Rotria to historia, a Kościół był siłą napędową. Będę pierwszą świecką Rotriokatoliczką, jak sprzeciwię się tejże decyzji.

[Carlos Lorenzo de Medici y Zep]

Wasze Eminencje,
Wasze Ekscelencje,
Wasze Książęce Mości.

Pragnę mieć jasny pogląd tego co się będzie działo z Kościołem - albo w prawo, albo w lewo. Przyczynię się do pomocy w odbudowie, jeśli taka wola duchownych, wspierając na wszelkie możliwe sposoby odbudowę i rozwój - radząc techniką i wiedzą.

[Catalina d'Este y Córdoba]

Wasza Arcychrześcijańska Mość,

Może warto zorganizować Konferencję Kościół.Wierni.Dialog. W ten sposób mogłaby się odbyć dyskusja otwarta między Rotriokatolikami. Razem moglibyśmy znaleźć cel łączący wszystkich i receptę na odbudowę Rotrii w nowej formie. Może warto, aby Kościołem Powszechnym poprowadził ktoś taki, jak Papa Francesco?

[Willem Johannes van Oranje-Nassau]

Dostojni,
z mojej strony wyrażam ogromną chęć wybudzenia ze śpiączki Państwa Kościelnego. Rotrią może i rządziły spiski, korupcja, itp., jednak zamiast całkowicie likwidować jej piękną tradycję i wyjątkowość, należy znaleźć odpowiedniego lekarza, który wprowadzi Nas w nową erę, erę prawdziwej wiary, a nie interesów.
Obecnie widzę wiele sposobów na promocję PKR. Wystarczą tylko chęci, a tych w ostatnich miesiącach niestety zabrakło nam wszystkim. Rozpoczynają się wakacje, więc moim zdaniem to najlepszy czas, aby zacząć działać. Potrzebna jest teraz osoba, przełomowy Patriarcha, która wyleczy Rotrię.
Nie piastuję wielkich urzędów, chociaż ostatnio dostąpiłem łaski bycia biskupem. Nie posiadam też wielkich majątków, bo zamiast kąpać się w złocie, wybrałem biedny lud i życie pośród niego, chociaż proponowano mi godniejsze warunki. Mimo to jestem przekonany, że całkowita likwidacja PKR byłaby złym krokiem w złym kierunku. Jestem gotowy usiąść do stołu z każdym, kto wyrazi głęboką chęć odbudowy Rotrii. Zachęcam do tego wszystkich kapłanów, bo czy syn może stać bezczynnie, gdy ginie jego Matka?
Jestem Wam niezmiernie wdzięczny, że pragniecie pomóc nam w odbudowie naszego Państwa, w związku z czym uważam, że należy podjąć odpowiednie kroki, a moim zdaniem propozycja Jej Książęcej Mości Cataliny jest tymże.

[Norbert I Catalan]

Z informacji jakie posiadam kościół jako taki odrodzi się w najbliższym czasie, samo Państwo Kościelne Rotria jako niepodległe niestety przestało istnieć, jednak nazwa Państwo Kościelne Rotria dla terenu anektowanego pozostała i nie zanosi się na zmianę (chyba, że o czymś nie wiem). Patriarcha zostanie na pewno wybrany - niestety na tą chwilę osoba, która może coś w tej materii według moich informacji przebywa w szpitalu po wypadku.

[Krzysztof Hans]

Jako przedstawiciel "trizondalskiej" części Kościoła Rotryjskiego (a konkretniej Wikariusz Generalny Diecezji Trizopolis) jestem gotów do rozmów.
W moim odczuciu powracając Kościół Rotryjski do życia trzeba wyjaśnić kwestie związaną z Skarlandem bo ona jest dla wiernych bardzo kontrowersyjna. Dodatkowo trzeba wzmocnić poszczególne diecezje w tym także te zagraniczne by nie zostawały one same.

[Norbert I Catalan]

Kościół rotryjski zapewne będzie działał niezależnie, jednak będzie działał z obszaru Imperium Skarlandu bo Rotria zgodnie z traktatem jest teraz częścią Imperium.

[Krzysztof Hans]

Mam tylko nadzieje że profanum (tj. Skarland) nie będzie za bardzo mieszało się do sacrum którym jest Kościół Rotryjski. O ile wiem kwestia Skarlandu budzi największe kontrowersje wśród wiernych zwłaszcza w diecezjach zagranicznych.

[Oliver de Funès]

Wasza Ekscelencjo, zapewniam, że wierni mogą być pewni iż Imperium nie będzie się wtrącać w osobiste sprawy instytucji Kościoła Rotryjskiego, ponieważ nie jest to w interesie państwa, a obecność instytucji Kościoła jest plusem dla jego rozwoju i istnienia. Pogłębiająca się destabilizacja Państwa Kościelnego mogła doprowadzić do upadku Kościoła.