Wizyta JAM Eleonory w Księstwie Sewilli

[Doña Leonor Catalina de Médici]

Orszak jej Arcychrześcijańskiej Mości Eleonory I opuszczając Pałac Królewski de Oriente skierowali się w stronę portu, gdzie czekał na niego okręt flagowy Eskadry Imperialnej. Po siedmiogodzinnym rejsie statek zawitał do portu w Kadyksie w Księstwie Sewilli. Królowa w otoczeniu dragonów królewskich oraz dworu opuszcza okręt, a następnie Najjaśniejszą Panią, powitał Książę de Cordóba wraz Księżną oraz córką. W tym czasie gwardziści przygotowali dla Jej Arcychrześcijańskiej Mości karocę i uformowali orszak królewski jadący do Zamku w Kadyksie.

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=1e_QclgWsbA" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=1e_QclgWsbA</a>

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

Wasza Arcychrześcijańska i Najwierniejsza Mość, witam serdecznie na Zamku w Kadyksie. Mam nadzieję, że podróż minęła Najjaśniejszej Pani dobrze i komfortowo, wszakże morza bywają niespokojne. Zapewniam również Waszą Arcychrześcijańśką Mość, że wszelkie moje posiadłości oddaję pod Waszą dyspozycję. Jeszcze raz witam w Księstwie Sewilli w imieniu Rodu de Corodoba.

[Catalina d'Este y Córdoba]

Wasza Arcychrześcijańska i Najwierniejsza Mość!


Pragnę serdecznie powitać Miłościwą Panią w Księstwie Sewilli. Radują się poddani na tej ziemi, którą niegdyś Dona podarowała rodzinie de Córdoba. Wielki zaszczyt widzieć matkę i wielką reformatorkę Imperium. Cieszę się, że zostaniesz o Miłościwa z nami choć trochę oraz poznasz lepiej nasze włości. Oddaję się w pełni do dyspozycji Dony.

Catalina

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

UCZTA KRÓLEWSKA NA ZAMKU REAL ALCÁZAR DE CÁDIZ W KSIĘSTWIE SEWILLI

Drugiego wieczoru od przybycia Najjaśniejszej Pani do Zamku Alkazar w Kadyksie dało się wyczuć ogromne poruszenie. Lokaje i służący z należytą pieczołowitością szykowali wielką salę Zamku Alkazar. Przynoszono stoły, krzesła, złotą i srebrną zastawę, kwiaty, koronkowe haftowane obrusy. Gdy wszystko, co niezbędne do przyjęcia Królowej znalazło się wielkiej sali, służba zaczęła porządkować i układać zgromadzone dobra. Stoły wypolerowano na wysoki połysk, nakryto obrusami, ułożono zastawę oraz kwiaty. Rozwinięto także wielki purpurowy dywan, na którym wyhaftowane były herby Cordobów oraz imperialne orły. Po drugiej stronie sali ustawiono podest dla orkiestry.

Po sześciu godzinach nieustannej pracy wszystko było gotowe, by należycie ugościć Jej Majestat. Lokaje ubrani w odświętne liberie wraz z majordomusem zamku oczekiwali na przybycie gości. O godzinie 22 zaczęli pojawiać się pierwsi goście, a niewiele później wielka sala zamkowa wypełniona już była przedstawicielami wielu prominentnych rodów szlacheckich, duchownymi i innymi dostojnikami, którzy swymi talentami służyli księciu Sewilli. Nie zabrakło również utalentowanych muzyków oraz artystów. Wkrótce po godzinie 22: 30 na sali pojawiła się książęca para wraz z córką. Punktualnie o  23:00 na sali zamkowej pojawiła się Najjaśniejsza Pani Dona Eleonora. Odegrano królewskie Te Deum, po czym goście przy akompaniamencie orkiestry pałacowej zasiedli do stołów. Stoły przybrane były bardzo kunsztownie. Przed Jej Majestatem, która zajmowała honorowe miejsce bił wodotrysk z uperfumowanej wody. Podano 25 potraw w następującej kolejności: nugat z orzeszków z serem śmietankowym, przybrany marmoladą i konfiturami z różnych owoców; galaretkę z mięsa z sałatką; sztuka mięsa z białym sosem i musztardą; pieczone gołąbki ; pieczeń wołowa z sosem winnym lub octowym do wyboru; francuskie ciasto nadziewane serem; dziczyzna gotowana z przyprawą węgierską oraz wiele innych specjałów hiszpańskiej, francuskiej i włoskiej kuchni. Do potraw podawano wino- białe i czerwone, a także białe wino gotowane z miodem i korzeniami. Służba roznosiła wodę różaną do obmywania rąk oraz haftowane ręczniki. Po zakończeniu wystawnej wieczerzy goście wysłuchali koncertu, a następnie powoli opuszczali zamek książęcy.

Następnego dnia w godzinach porannych Jej Majestat w otoczeniu gwardii pałacowej, dragonów królewskich oraz dworu opuściła zamek w Kadyksie. Rodzina książęca dołączając do dworu królewskiego wraz z Najjaśniejszą Panią opuściła Kadyks udając się wraz z orszakiem królewskim do stolicy księstwa -Sewilli.

[Maria Dolores d'Este y Córdoba]

Witaj Miłościwa Pani!

Miło mi Ciebie widzieć, Wasza Arcychrześcijańska i Najwierniejsza Mość. Przepraszam, że zjawiam się dopiero dziś, ale cierpiałam realiozę. Chciałabym bardzo Ciebie pozdrowić i okazać dowody wierności, a także życzyć długiego życia Tobie. Dużo o naszej Czcigodnej Królowej słyszałam od mej matki i jest mi naprawdę miło, że gościsz Pani na ziemiach Familii d'Este y Córdoba.

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

KRÓLEWSKIE POLOWANIE W KSIĘSTWIE SEWILLI

Podróż z Kadyksu do Sewilli trwała pięć godzin, po których orszak królewski przekroczył bramy miasta. Królewski konwój dostojnie posuwał się w stronę miejskiego centrum Sewilli , gdzie znajduje się rezydencja główna Rodu de Corodoba- Pałac Real Alcázar de Sevilla. Wizyta Jej Majestatu wprawiła mieszkańców Sewilli w prawdziwie świąteczny nastrój. Okiennice kamienic oraz drogi prowadzące do pałacu zapełniły się radośnie wiwatującymi tłumami. Ostatecznie królewski orszak dociera do celu podróży przekraczając bramy prowadzące do wspaniałego pałacu, który podobnie jak zamek w Kadyksie zbudowali skarlandzcy maurowie. Rezydencja, niczym pałac z baśni tysiąca i jednej nocy roztacza aurę tajemniczości. Królowa bardzo ceni sobie przebywanie w tutejszych posiadłościach, ponieważ nie potrzebuje opuszczać swojego imperium, by poczuć się niczym w egzotycznej podróży.

Jej Majestat, wraz dworem opuścili powozy i udali się do przygotowanych wcześniej komnat zamkowych by wypocząć po nużącej podróży. Królowa po krótkiej drzemce wezwała swoje garderobiane, które pomogły Najjaśniejszej Pani przywdziać nową suknię. Udała się następnie na taras, dokąd zaprosiła księżną wraz z córką. Don Fernando przebywał w tym czasie na dziedzińcu wraz ze służbą, kończąc przygotowania do wyprawy poza miasto, gdzie odbędzie się polowanie.

W ciągu dwóch godzin dziedziniec pałacowy zapełnił się służbą, koniuszymi, lokajami oraz głośno ujadającymi ogarami. Stajenni przyprowadzili na dziedziniec wspaniałe konie, które dokładnie wyczyszczono oraz wyczesano. Osiodłali je, a wesoła gromada zaczęła formować myśliwski korowód. Na Jej Majestat nie trzeba było długo czekać. Powszechnie bowiem wiadomo, że Królowa Eleonora jest wielką pasjonatką polowań. Dona Eleonora w towarzystwie rodziny Cordoba opuściła pałac kierując się w stronę lasów, które znajdowały się pięć kilometrów od Sewilli. Gdy orszak myśliwski dotarł do lasów zadęto w rogi myśliwskie i spuszczono niecierpliwą sforę ogarów myśliwskich. Jej Majestat, wraz z Księciem i Księżną ruszyli w głąb lasu. „Dziś będziemy polować na jelenie i lisy Wasza Miłość”- rzekł Książę Fernando. Królowa na grzbiecie swego rumaka kasztanowej maści przemierzała lasy Sewilli. Podczas polowania, królewscy łowczy ustrzelili 10 jeleni, 30 bażantów i przepiórek oraz 5 lisów. Łowieckie trofea ułożono przed Najjaśniejszą Panią, po czym zabrano do Pałacu.

Po zakończonym polowaniu, na polecenie Księżnej Catalinny, dworacy rozłożyli koce i wyciągnęli zabrany z sobą prowiant. Jej Majestat wraz z dworem i rodziną książęcą zasiedli w cieniu drzew racząc się herbatą, kawą, winem oraz słodyczami i przystawkami specjalnie przygotowanymi na tą okazję. Po miło spędzonym dniu, gdy słońce wolno chyliło się ku zachodowi, zmęczeni ale pełni satysfakcji uczestnicy polowania powrócili do Pałacu Real Alcázar de Sevilla.

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

Trzeciego dnia pobytu Jej Majestatu w Księstwie Sewiili w Pałacu Reale Alkazar zorganizowano oficjalną audiencję, podczas trwania której zainteresowanych przyjmie sama Najjaśniejsza Pani. Salę audiencyjną przygotowywano od świtu. Ściany ozdobiono poprzez zawszenie arrasów i obrazów, ustawiano krzesła oraz wnoszono dywany. Pieczołowicie wypolerowano srebrne i złote wazy, świeczniki oraz pozłacane ramy obrazów- wszystko musiało wyglądać perfekcyjnie. W sali audiencyjnej ustawiono podwyższenie, na którym ulokowano królewski tron. Nad nim ulokowano złoty baldachim z wyhaftowanymi herbami Rodu Medyceuszy oraz orłami imperialnymi.
 
Gdy wszystko było już gotowe, otwarto drzwi sali audiencyjnej i wpuszczano gości, którzy zgodnie z hierarchią zajmowali miejsca w odpowiedniej odległości do tronu. Gdy wszyscy byli już na miejscach rozbrzmiało Te Deum Królewskie i na sali w otoczeniu dam dworu oraz prywatnego spowiednika ukazała się Najjaśniejsza Pani Dona Eleonora. Jej Majestat ubrana była w suknię koloru czerwieni, wyszywaną złota nicią oraz perłami. Na szyli miała perłowy naszyjnik, a na głowie czarną woalkę, która przypięta była miniaturową koroną wysadzaną perłami i brylantami. Królowa z godnością zasiadła na tronie i rozpoczęto audiencję.
 
Prócz wielu przedstawicieli rodów arystokratycznych i szlacheckich, którzy przybyli przedstawić swoje bolączki i pomysły Najjaśniejszej Pani, uwagę Królowej przykuł w szczególności jeden gość, który za wstawiennictwem Księcia Korodoby znalazł się na dzisiejszej audiencji. Don Felipe Miguel de Guzmán wezwany do tronu, przyklęknął na prawym kolanie pochylając się nad Jej Majestatem ucałował rękę Królowej.

[Felipe Miguel de Guzmán]

Wasza Miłość- powracam z wyprawy do odległego miejsca, które swym pięknem i dziką przyrodą może przyćmić nie jedno miejsce w naszym cudownym Imperium. Klimat tamtejszy gorący, tropikalny, a rajskie plaże otacza wielka i dziewicza dżungla. Żyją tam dzikie ludy, których języka już trochę się nauczyłem, a i dzikusi nieco hiszpańskiego poznali. Mówią oni o wielkiej cywilizacji, która niegdyś tam istniała. Opowiadają o wielkich miastach budowanych z kamienia. Najjaśniejsza Pani, spędziłem w tamtych rejonach ponad 4 miesiące, nie widząc ojczyzny. Pierwszą wyprawę zorganizowaliśmy z udziałem floty polskiej. Niestety droga tam niebezpieczna, a wody bardzo niespokojne. Straciliśmy cztery okręty, gdy zastał nas wielki sztorm, ale dzięki łasce Bożej dotarliśmy na jedną z wysp. Dzięki naszej pracy zbudowaliśmy małą osadę, którą nazwaliśmy Porto Leonor, na cześć Najjaśniejszej Pani. Doszły mnie również słuchy, że wyspa, na której założyliśmy osadę nie jest osamotniona. Znaleźć tam podobno można inne wyspy tworzące potężny archipelag. Niestety gorący i parny klimat, oraz tropikalne deszcze spowodowały wybuch dziwnej zarazy. Wielu z mych towarzyszy pożegnało się z ziemskim padołem. Okręty polsko-litewskie zawróciły. Ja postanowiłem zostać, czego nie żałuję. Nasza mała osada rozrosła się, nawiązaliśmy kontakty handlowe z tubylcami. Lecz to stanowczo za mało- brakuje nam narzędzi, ubrań, broni, koni oraz ludzi.
 
Najjaśniejsza Pani, proszę Cię abyś swą sakwą wspomogła wyprawę, która ma na celu rozbudowanie istniejącej osady, ufortyfikowanie jej oraz zabezpieczenie przed atakami wrogich plemion. Proszę Cię Pani, byś w swej łasce darowała mi okręty oraz fundusze po to, bym mógł opłacić ludzi i zakupić narzędzia oraz sprzęty potrzebne osadnikom w Porto Leonora. Zapewniam Pani, że nie pożałujecie udzielonych nam łask, a sława Imperium i Waszej Miłości będzie powszechnie znana.

[Doña Leonor Catalina de Médici]

Don Felipe, pokładając nadzieje w osobę szlachetnego barona oraz jego przedsięwzięciach, udzielamy naszej łaski i gwarantujemy wsparcie korony. Wierzymy, że swymi poczynaniami przyniesiesz chwałę Imperium. Proszę również pamiętać, że ludzie odważnego serca, którzy wiernie służą Imperium Skarlandzkiemu zasługują na największe pochwały i zaszczyty ze strony naszej i Rodu Królewskiego.

[Felipe Miguel de Guzmán]

Najjaśniejsza Pani, dziękuję za zaufanie, na pewno nie rozczaruję Waszego Majestatu.