Kronika pontyfikatu Piusa III
Okres panowania: 20.09.2013-20.03.2014autor: prof. Giovanni Ganganelli
Jego Świątobliwość Pius IIINa kilka minut przed północną na balkonie Bazyliki Laterańskiej pojawił się kardynał Franciszek Ferdynand von Habsburg, Dziekan Kolegium Kardynalskiego, który ogłosił, iż dnia 20 miesiąca września 2013 roku nowym Patriarchą został kardynał Cesare de Medici. Przyjąwszy imię Pius III rozpoczął sześciomiesięczny okres swego pontyfikatu.
Do grona państw konkordatowych dołączyło Królestwo Zjednoczonych Niderlandów, Trizondal oraz Królestwo Surmeńskie. Największym osiągnięciem jest powrót tego ostatniego kraju na łono Matki Kościoła. Proces normalizacji stosunków dobiega powoli końca. Wszystkie kraje, które wiernie strzegły Złotego Tronu w minionych latach, ponownie złączyły się ze Stolicą Apostolską. Jego Świątobliwość odbył w tym czasie pielgrzymkę do Palestriny, gdzie złożone zostały w miejskiej katedrze relikwie świętej Anny, która otoczyć ma opieką wszystkich mieszkańców Wielkiego Księstwa Toskanii.
Przeto za czasów Piusa III do godności biskupiej zostali wyniesieni Giacinto Martino Mancini, Giovanni Ganganelli oraz Tommaso Domenico Mancini, za szczególną pracę na rzecz Kościoła oraz Państwa Kościelnego. Nasz Wielebny Ojciec widząc również aktywność innych obywateli odznaczył niektórych z nich tytułami arystokratycznymi. Tak też Nicolas Dreder stał się Szlachetnym Baronem, a Pio Maria Facibeni Wielmożnym Hrabią.
Ważnym punktem pontyfikatu Piusa III było zakończenie obrad II Soboru Trydenckiego, który określił kwestie istotne dla dalszej działalności Rotrii, m.in. rolę Kościoła, dialog z innymi religiami, rolę duchowieństwa czy rytuały zakonne. Efektem soboru było także przyjęcie dwóch bardzo istotnych dokumentów - Ceremoniału Kwirynalskiego oraz Ceremoniału Uroczystości Kościoła Rotryjskiego. Wprowadziły one nowy ład w obowiązujących zasadach przeprowadzania uroczystości. Dokonano również najistotniejszych zmian w Rytuale Laterańskim -jednym z kluczowych aktów Państwa Kościelnego Rotria. Uznano także zakon działający na terenie Królestwa Augurii - Zakon Rycerzy Świętego Jerzego Domu Agurskiego, który cieszy się wielkim szacunkiem i powodzeniem wśród mieszkańców tego kraju.
Jego Świątobliwość z pieczołowitością dbał zarówno o rozwój duchowy jak i kulturowy. Jego pontyfikat przyniósł katharsis dla Uniwersytetu Rotrii oraz Apostolskiego Seminarium Duchownego. Podpisano wiele umów międzynarodowych. Wielkim sukcesem okazała się także wystawa delegacji rotryjskiej podczas Festiwalu Kultury w Al-Rajn.
Jak zostanie zapamiętany Pius III? Jako człowiek mądry, wyważony i otwarty na wszystkie propozycje. Człowiek o wysokiej klasie co wpisuje się w rodowe dziedzictwo de Medici.
Kronika pontyfikatu Innocentego IV
Okres panowania: 24.03.2014 - 5.06.2014Autor: dr net. Nicolaus Dreder
Jego Świątobliwość Innocenty IV Wielkie zaskoczenie przyniosło obwieszczenia Kardynała Cesare de Medici, który 24 marca 2014 roku z balkonu Bazyliki Laterańskiej ogłosił imię nowego Ojca Świętego. Po raz pierwszy w historii Państwa Kościelnego Rotria Kolegium Kardynalskie dokonało wyboru duchownego nie posiadającego kapelusza. Nowym Biskupem Rotrii został dominikanin z Fiesole – biskup Tomasso Domenico Mancini. Jednocześnie po raz pierwszy na Złotym Tronie zasiadł zakonnik.
W porównaniu z poprzednikami, za pontyfikatu Innocentego IV, Państwo Kościelne nie pozyskało żadnego państwa konkordatowego. Polityka zagraniczna stanęła w miejscu, mimo, że kilka państw wyraziło chęć podpisania traktatu uznaniowego lub konkordatu.
Pontyfikat Patriarchy Manciniego zostanie zapamiętany z częstych regencji, które zostały wprowadzone trzykrotnie. Pierwsza, tuż po wyborze, gdy przez dwa dni Patriarchę zastępował Kamerling. Kolejna, gdy Regentem został bp Giovanni Ganganelli oraz towarzyszyła mu Rada Regencyjna w składzie: kard. Medici, kard. Habsburg, mons. Dreder - rozpoczęła się ona 1 maja a zakończyła 6 maja. Trzecia regencja, gdy Regentem został mianowany kard. Lorenzo de Medici miała trwać od 25 maja do 28 czerwca 2014 r. De facto owa regencja zakończyła się 5 czerwca, gdyż Innocenty podpisał akt abdykacji.
Podczas pontyfikatu Innocentego IV Pio Maria Facibeni został wyniesiony do godności Infułata oraz otrzymał godność markiza. Nicolas Dreder został mianowany Prałatem Honorowym Jego Świątobliwości. Warto dodać, że był to kolejny pontyfikat z rzędu, podczas którego nie powiększyło się Kolegium Kardynalskie.
W trakcie trwania krótkich rządów Ojca Świętego dwukrotnie była formowana Kuria Rotryjska. Najpierw Wicekanclerzem został bp Giovanni Ganganelli, który rządził od 2 do 27 kwietnia. Następnie zastąpił go mons. Nicolaus Dreder, który rządził do 5 czerwca, czyli do dnia zakończenia pontyfikatu. Warto dodać, że w trakcie tego pontyfikatu trzykrotnie obserwowaliśmy zmianę na stanowisku Kamerlinga Państwa Kościelnego. Najpierw został nim kard. Lorenzo de Medici, którego później zastąpił jego syn – kard. Cesare de Medici, a w ostatnim dniu pontyfikatu ponownie powierzono ten urząd kard. Lorenzo.
Atmosfera w trakcie rządów Innocentego była fatalna i większość obywateli domagała się natychmiastowej abdykacji Patriarchy. Doszła ona do skutku, gdy dnia 5 czerwca Ojciec Święty podpisał akt renuntianio – abdykacji patriarszej, dzięki czemu nastąpił okres sede vacante, który przyniósł kolejnego Patriarchę – Leona II.
Kronika pontyfikatu Leona II
Okres panowania: 06.06.2014 - 21.08.2014Autor: dr net. Nicolaus Dreder
Jego Świątobliwość Leon II Leon II - kardynał Lorenzo Pietro de Medici, pięciokrotny Patriarcha Rotrii, zasiadł ponownie na Tronie Pawłowym 6 czerwca 2014 roku, dwa dni po abdykacji poprzednika - Innocentego IV. Nowy Biskup Rotrii został koronowany 19 czerwca br., w Bazylice Laterańskiej. Tiarę na głowę nowego Ojca Świętego założył Jego Eminencja Franciszek kardynał von Habsburg.
Pontyfikat Leona II zostanie zapamiętany z dużej ilości uroczystości, które Dwór Patriarszy organizował w Bazylice Laterańskiej. Dużą zasługą zapisał się tutaj ówczesny Szambelan Patriarszy - bp Pio Maria Facibeni, który wzorowo przygotowywał wszystkie ceremonie. Szczególnie zostanie zapamiętana ceremonia ekskomuniki, która odbyła się 18 sierpnia 2014 roku. Wykluczono wówczas ze wspólnoty Kościoła Świętego masonów, z rotryjskim duchownym na czele.
Kolejny z rzędu pontyfikat, nie przyniósł Państwu Kościelnemu nowego kardynała. Za to Leon II nominował dwóch biskupów - godności tej dostąpili dwaj Infułaci: Pio Maria Facibeni i Nicolaus Stefano Dreder. Nominowano również hrabiego, którym został Maksymilian Horoch z Agurii. Dodatkowo warto wspomnieć, że za pontyfikatu Patriarchy Medyceusza trzech diakonów otrzymało nominację kapłańską. Kilku rotryjczyków zostało również nagrodzonych orderami, co stanowiło nowość w porównaniu z dwoma poprzednimi pontyfikatami.
Ojciec Święty podczas swojego pontyfikatu odbył jedną pielgrzymkę - do Królestwa Zjednoczonych Niderlandów. Planów podróży apostolskich było więcej, lecz nie zostąły one zrealizowane. Do grona państwa konkordatowych dołączyła Federacja Brodryjska. Z bycia członkiem wspólnoty kościoła zrezygnowały Niderlandy, gdyż król tego państwa zerwał traktat z powodu ekskomuniki następcy tronu.
Urząd Wicekanclerza od początku pontyfikatu sprawował kard. von Habsburg, również przez kilka tygodni Jego Eminencja był Sekretarzem Stanu, po czym zastąpił go na tym urzędzie bp Facibeni - Prymas wspominanej Brodrii. Urząd Gonfaloniera Wojsk Patriarszych niezmiennie od dłuższego czasu sprawował baron Dreder, zaś Mecenasem Patriarszym był Giuliano Montini - ekskomunikowany kapłan. Warto dodać, że pojawiła się nowa prefektura - Kongregacja Sprawiedliwości.
Pontyfikat Ojca Świętego Leona II zakończył się 21 sierpnia, gdy Jego Świątobliość w godzinach porannych, odszedł do Domu Ojca. Vere patriarcha mortuus est...
Leon II - wielki członek Kościoła
Autor: dr net. Giuseppe Bertelli
I. Wstęp
Leon II, właściwie Lorenzo de Medici, zapisał się na kartach rotryjskiej historii złotymi literami. Pontyfikaty, w czasie których sprawował władzę w Państwie Kościelnym, były zazwyczaj pomyślne dla Kościoła. Można więc go nazwać wielkim członkiem Kościoła.
II. Lorenzo de Medici wybrany na Stolicę Pawłową
Lorenzo de Medici na Tron Pawłowy został wybrany w czasie konklawe 6 czerwca 2014 roku. Nastąpiło to po abdykacji Patriarchy, którego wybór był fenomenem. Pierwszy raz bowiem Patriarchą obrano kogoś z poza kolegium kardynalskiego, a mowa tutaj o Innocentym IV. Wybór Leona II został ogłoszony światu późnym wieczorem przez Jego Eminencję Franciszka Ferdynanda kard. von Habsburga, dziekana kolegium. Zebranych na placu św. Pawła ogarnęła radość. Wszyscy wiwatowali i cieszyli się z wyboru nowego Biskupa Rotrii, a duchowni i przedstawiciele państw konkordatowych obdarowali Jego Świątobliwość prezentami.
III. Intronizacja
Intronizacja Jego Świątobliwości miała miejsce 19 czerwca, czyli trzynaście dni po ogłoszeniu formuły „Habemus Patriarcham”. Koronacja odbyła się w Patriarszej Arcybazylice Najświętszego Zbawiciela, Świętego Jana Chrzciciela i Świętego Jana Ewangelisty na Lateranie. Wszyscy wyczekiwali tego momentu. Na samym początku kardynałowie złożyli przysięgę wierności nowemu Ojcu Świętemu i rozpoczęła się uroczysta Msza pontyfikalna, w czasie której kard. Habsburg założył na głowę Leona II tiarę, na znak, że nowy Patriarcha jest Ojcem Królów i Książąt, Sługą Sług Bożych, Suwerenem Państwa Kościelnego. Na koniec uroczystości kilku duchownych zostało odznaczonych orderami.
IV. Pontyfikat wielu uroczystości
Pontyfikat Leona II został zapamiętany z dobrej strony. W jego czasie odbyło się dużo uroczystości. Jedną z nich była „Audiencja Generalna z okazji VII rocznicy powstania Rotrii”. Hucznie obchodzono tę rocznicę. W czasie Audiencji, Patriarcha ogłosił, że do stanu kapłańskiego został wyniesiony m.in. Ksawery van Berden, a biskupem został Pio Maria Facibeni.
V. Masoneria i ekskomunika
W czasie kolejnego pontyfikatu Lorenza de Mediciego odnotowano wiele sukcesów Państwa Kościelnego. Jednym z nich było szybkie zaradzenie problemowi masonerii. Masoneria została założona 7 sierpnia przez Ivana Dymitra von Vincis-Kazakov. Celem ich było „wstawienie” swojego człowieka na Złoty Tron. W sprawę zamieszani byli również duchowni rotryjscy: Guliano Montini i Nicolaus Dreder. Pierwszy z nich o wszystkim poinformował Jego Świątobliwość Leona II, a obecny kard. Dreder był szpiegiem Stolicy Apostolskiej. Niczego nieświadomy Montini również śledził poczynania masonów. Myślał, że ma on na to pozwolenie Leona II, co wynikało z rozmów między nimi. Dopiero po kilku miesiąc wynikło, że Guliano Montini został „wrobiony” w ten spisek przez ówczesnych kardynałów rotryjskich. 17 sierpnia 2014 roku, mrok ogarnął Bazylikę Laterańską. Leon II wydał bullę „Dies Irae”, którą zaprezentował w trakcie ceremonii ekskomuniki, a w której ekskomunikował za zdradę wiary oraz przystąpienie do organizacji masońskiej:
• Guliano Montiniego
• Rodrigo Borgio (Ivana Dymitra von Vincis-Kazakov)
• Jego Książęcą Mość Jerzego Maksymiliana van Oranje – Nassau
• Tomasza van Egmond
Ponadto status persona non grata otrzymali:
• Konstanty Jerzy Michalski
• Feliks Spirkin.
Ceremonia zakończyła się rzuceniem świecy o podłogę.
VI. Niespodziewana śmierć Ojca Świętego
Leon II niespodziewanie zmarł 21 sierpnia 2014 roku w godzinach porannych. W tym czasie w wielu krajach konkordatowych ogłoszono żałobę narodową. Wystawienie zwłok zmarłego Wikariusza Chrystusowego na ziemi miało miejsce tego samego dnia, w czasie którego Lorenzo de Medici odszedł do Domu naszego Ojca. Pogrzeb Patriarchy odbył się 23 sierpnia w Bazylice św. Jana na Lateranie. Uroczystościom przewodniczył Dziekan Kolegium Kardynalskiego Franciszek kard. von Habsburg. Śmierć Leona II pozostawiła ogromną pustkę w Państwie Kościelnym.
VII. Podsumowanie
Pontyfikat Leona II można śmiało zaliczyć do udanych. Lorenzo de Medici to wielka postać na scenie mikronacyjnej. Swoją postawą dawał wzór do naśladowania zarówno młodszym jak i starszym od siebie. Swoim zaangażowaniem przyczynił się do wzrostu potęgi Rotrii na arenie międzynarodowej. Głęboko wierzył naszemu Zbawcy i dzięki temu osiągnął wiele sukcesów. Uważam, że należy tą osobę nazwać jedną z największych w historii mikronacyjnej.
Kronika pontyfikatu Jego Świątobliwości Piusa IV
od śmierci Leona II do Rewolucji Październikowej
Rozdział I – Śmierć Leona II
Dnia 21 sierpnia 2014 r. o godzinie 4. 39 zmarł w wyniku ostrego ataku realiozy Ojciec Święty Leon II. O tym smutnym wydarzeniu poinformował Rotryjczyków kamerling kardynał Cesare de Medici. Po tradycyjnych obrzędach wieczorem wystawiono ciało Jego Świątobliwości, a pogrzeb zaplanowano na 23 sierpnia. Śmierć Patriarchy była wielkim zaskoczeniem i wywołała ogromną rozpacz u duchownych i wiernych, zwłaszcza że Patriarcha nie tak dawno rozprawił się z masonerią, która próbowała zagrozić bezpieczeństwu Państwa Kościelnego oraz Kościoła Rotryjskiego. W dniu śmierci Leona II do Rotrii przybył Stanisław Wieniawa, później znany jako Vincenzo Oreglia di Santo Stefano, a obecnie Giovanni Battista della Popoly.
Pogrzeb Jego Świątobliwości 23 sierpnia 2014 r. sprawował Jego Eminencja Dziekan Franz Ferdinand kardynał von Habsburg-Lothringen, a konklawe zaplanowano na dzień następny. Podczas uroczystości pogrzebowych hołd zmarłemu Biskupowi Rotrii złożyli nie tylko duchowni, ale i koronowane głowy.
Rozdział II – Wybór Piusa IV
Konklawe rozpoczęło się dzień po pogrzebie. Uprawnionymi do udziału w nim byli tylko dwaj kardynałowie: Jego Eminencja Dziekan Franz Ferdinand kardynał von Habsburg-Lothringen oraz Jego Eminencja Cesare Francesco kardynał de Medici. Była to najmniejsza liczba elektorów dokonująca wyboru Patriarchy w całej historii Rotrii. W TOTO PATRIARCHA – zabawie, której wszyscy mieszkańcy Rotrii mogli typować nazwisko nowego Ojca Świętego wygrał z przewagą 5 głosów kardynał Dziekan, natomiast drugie miejsce ex aequo uzyskali kardynał Kamerling oraz biskup Pio Maria Facibeni. Biskup Facibeni wynik loterii skomentował: Bardzo ciekawe wyniki, widać, że większość z nas chce ancien régime, w pozytywnym tego słowa znaczeniu.. Konklawe trwało bardzo krótko. 24 sierpnia 2014 r. kwadrans przed 16 pojawił się biały dym, a następnie kardynał de Medici ogłosił nazwisko następcy Leona II. Biskupem Rotrii został Ferdinand kardynał von Habsburg-Lothringen, który przybrał imię Piusa IV. W swojej pierwszej mowie wyraził chęć przywrócenia jedności i wzajemnego poszanowania w Kościele. Niestety stało się wręcz przeciwnie. Pontyfikat Piusa IV przyniósł podziały, a zakończył się rewolucją, której skutki odczuwane są do dnia dzisiejszego. Gratulacje nowemu Patriarsze zaraz po wyborze złożyli prócz Rotryjczyków także przedstawiciele Monarchii Austro – Węgier oraz Królestwa Agurii.
Po godzinie 20 dnia 29 września 2014 r. rozpoczęła się uroczysta koronacja Patriarchy Piusa IV, której jako Wikariusz Generalny i jednocześnie Kamerling dokonał Jego Eminencja Cesare kardynał de Medici. W mowie tronowej Patriarcha podkreślił chęć zachowania bezpieczeństwa wewnętrznego, umacniania przyjaźni z sojusznikami oraz doprowadzenia do rozkwitu gospodarczego. Jego Świątobliwość odznaczył także wysokimi orderami władców państw sojuszniczych m.in. Jej Królewską Mość Eleonorę I – królową Skarlandu oraz Jego Królewską Mość Piotra Konstantego Petrowicza – króla AguriiWielką Kollaną Arcychrześcijańskiego Orderu Sykstusa III. Po koronacji biskup Tommaso Domenico Mancini OFD wręczył Ojcu Świętemu swoje „Tezy” spisane w klasztorze w Fiesole, które w przyszłości miały odegrać znaczącą rolę.
Rozdział III – Początek pontyfikatu
Pontyfikat rozpoczął się spokojnie. Diakonem, a następnie prezbiterem został Stanisław Wieniawa (później zmienił nazwisko na Vincenzo Oreglia di Santo Stefano). Kreację biskupią przyjął Nicolaus Stefano Dreder, który wkrótce później został adoptowany przez królową Skarlandu i przyjął nazwisko Juan Lorenzo de León. Urząd Kamerlinga, Wikariusza Generalnego, Sekretarza Stanu oraz Wielkiego Inkwizytora sprawował Cesare kardynał de Medici. Wicekanclerzem zaś został mons. Ksawery van Berden. Wikariuszem Generalnym na początku był biskup Juan Lorenzo de León, pod koniec pontyfikatu zastąpił go biskup Pio Maria Facibeni. Kuria pracowała powoli nad nowymi ustawami – uchwalono ustawę o Gwardii Apostolskiej oraz Statut Apostolskiego Seminarium Duchownego. Pracowano nad Kodeksem karnym, który ostatecznie nigdy nie wszedł w życie.
Rozdział IV – Tezy Tommasa Manciniego
1 września 2014 r. biskup Mancini przedstawił ponownie swoje tezy, które podarował Ojcu Świętemu. Zarzucił, że Kościół Rotryjski jest zamknięty dla v – świata, nazwał go „fabryką ceremonii”, a nie ostoją chrześcijaństwa. W swoich tezach zaznaczył, że Patriarcha nie może być „więźniem Kwirynału”, a wraz z innymi duchownymi powinien być solą ziemi. Zaznaczył, że należy zwiększyć rolę kościołów lokalnych oraz zdecydowanie zwrócił się w stronę koncyliaryzmu oraz kolegialności w Kościele.
Tezy wywołały emocje wśród duchowieństwa, powrócił odwieczny problem ewangelizacji przez Kościół Rotryjski. Jego Świątobliwość uznał, że tezy naruszają postanowienia soborów (szczególnie Soboru Florenckiego I) i nałożył na Ekscelencję Manciniego karę suspensy celem przemyślenia swoich poglądów.
Tezy zrodziły dyskusję, w której pojawił się postulat zwołania soboru powszechnego celem omówienia wielu ważkich dla Kościoła problemów, m.in. poruszonych w tezach. Wielkim krytykiem polityki Piusa IV i jego poprzedników był o. Giordano Belmonte, który nazwał Kościół Titanicem płynącym wprost na górę lodową, a Patriarchę jego kapitanem. Zarzucał blokowanie Tronu Pawłowego przez dwóch kardynałów i niską kolegialność. Pius IV podniósł, że chciał zwołać sobór celem uaktualnienia Rytuału Laterańskiego. Przeciwnikiem soboru był biskup Pio Maria Facibeni, który twierdził, że i tak duchowni nie wypełniają należycie swoich obowiązków, po co zatem nakładać im nowe. Krytykował nieróbstwo w Rotrii, które zawsze się szerzyło, a i często było nagradzane. Widać to jedna z przywar naszego Kościoła.
Mimo kary suspensy biskup Mancini udzielał się nadal w mikroświecie – za granicą oraz na swoim blogu. Nazywał Ojca Świętego „tyranem na Tronie Pawłowym”, „zadufaną elitą”. 4 września 2014 r. Jego Świątobliwość wygłosił mowę, w której obłożył biskupa Tommaso Manciniego ekskomuniką za czyn z kanonu 118 i 120 Kodeksu Prawa Kanonicznego. Wyklął także ojca Giordano Belmonte, którego oskarżył o podwójną tożsamość (króla Niderlandzkiego). Obydwaj zostali uznani winnymi nieposłuszeństwa, prywaty i pychy. Jednocześnie Patriarcha wyraźnie dał do zrozumienia, że tezy nie będą podlegały dyskusji i że on jako strażnik tradycji nie może pozwolić na radykalne zmiany.
Rozdział V – Inauguracja Soboru Laterańskiego VI i wyróżnienia
21 września 2014 r. Jego Świątobliwość otworzył Sobór Laterański VI. Miał pierwotnie zająć się aktualizacją Rytuału Laterańskiego oraz uprawnieniami i obowiązkami biskupów oraz administratorów apostolskich. Pod rządami następców Piusa IV Ojcowie Soborowi omawiali tematy o wiele dalej idące.
27 września 2014 r. odbyła się uroczysta audiencja generalna Jego Świątobliwości Piusa IV. Wyróżnił on podczas niej najaktywniejszych duchownych Państwa Kościelnego Rotria. Monsignore Ksawery van Berden – Wicekanclerz został wyniesiony do godności biskupiej, biskup Giacinto Martino Mancini do godności arcybiskupiej (miało to związek z podniesieniem diecezji grodzieckiej do rangi archidiecezji), a ksiądz Vincenzo Oreglia di Santo Stefano – proboszcz mediolański został Kanonikiem Kapituły Bazyliki Laterańskiej.
Rozdział VI – Polityka zagraniczna
Pius IV umacniał dotychczasowe sojusze Państwa Kościelnego. Odwiedził Królestwo Agurii 11 września 2014 r. i podczas tej pielgrzymki ogłosił podniesienie diecezji grodzkieckiej do rangi archidiecezji. Już na samym początku pontyfikatu odznaczył Jego Królewską Mość Piotra Konstantego Petrowicza Wielką Kollaną Arcychrześcijańskiego Orderu Sykstusa III. Ojciec Święty zmienił kształt Kościoła Rotryjskiego w Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Zniósł archidiecezję gnieźnieńską i przekształcił ją w diecezję, a także zniósł diecezję wileńską tworząc z niej prałaturę terytorialną podległą każdorazowemu Prymasowi RON.
Jego Świątobliwość był przeciwny pobytowi i pracy rotryjskich duchownych na rzecz powstałego 10 września 2014 r. Królestwa Francji i Nawarry. Dlatego opóźniona została nominacja prezbiterska Leonarda Marii della Popoly, który został adoptowany przez Ludwika I – Króla Francji i Nawarry.
Rozdział VII – Sprawy wewnętrzne
Za pontyfikatu Piusa IV czterech diakonów otrzymało nominację prezbiteriatu: Vincenzo Oreglia di Santo Stefano, Barnaba Feretti, Leonardo Mario della Popoly, Krzysztof Hans van der Ice. Kapelan Honorowy Jego Świątobliwości Ksawery van Berden został biskupem, Giacinto Martino Mancini arcybiskupem, a di Santo Stefano Kanonikiem Kapituły Bazyliki Laterańskiej.
Temat: Kronika pontyfikatu Jego Świątobliwości Piusa IV od śmierci Leona II do Rewolucji Październikowej, praca magisterska
Autor: kard. elekt prof. zw. dr net. Giovanni Battista della Popoly
Promotor: kard. dr net. prof. UR Nicolaus Stefano Dreder
[/font][/size][/i]
