Czy wiesz, że Kipria nie jest nawet warta pisania artykułu o niej? Lepiej zajmij się czymś pożytecznym!
Neoduryzm
Neoduryzm - doktryna polityczna powstała na przełomie lat 50. i 60. XX wieku w Surmenii na fali zjednoczenia SRS i DRS, mająca na celu przywrócenie ustroju opartego na duryzmie, totalitarnej ideologii autorstwa Adama Dury. Neoduryzm charakteryzuje się gloryfikowaniem narodu surmeńskiego i jego etnicznego pochodzenia, a także postawami skrajnego szowinizmu i rasizmu. W neoduryzmie zauważalny jest kult siły.
Rządy Surmeńskiego Przebudzenia
We wrześniu 1963 roku ugrupowanie potomków totalitarnych dygnitarzy Surmeńskie Przebudzenie pod przywództwem Adama Gratjanosigosa wygrało niewielką przewagą głosów wybory do Rady Surmeńskiej, głównie dzięki szerokiemu poparciu ludności dawnej Socjalistycznej Republiki Surmenii, ze względu na swój program mocarstwowy i na rozbudzone nadzieje na odbudowę Ciżby Surmeńskiej. Powzięto ambitny plan stworzenia broni masowego rażenia, która mogłaby stanowić o ponownym, wielkomocarstwowym odrodzeniu potęgi surmeńskiej armii.
Partia nie zdołała ustabilizować swojej władzy w państwie ze względu na rosnące różnice ideologiczne wśród członków Surmeńskiego Przebudzenia. Na początku listopada 1964 doszło do rozłamu w partii na neodurystów i durystów "konserwatywnych". Surmeńskie Przebudzenie nie mogło ustanowić rządu większościowego, więc dobrowolnie zrzekło się władzy, rozpisując kolejne wybory parlamentarne. Dalsze lata przynosiły ciągły spadek poparcia dla partii, w wyniku czego zeszła z surmeńskiej sceny politycznej.
Różnice z duryzmem
Neoduryzm różni się od duryzmu przede wszystkim podejściem do ekspansji terytorialnej jako surmeńskiej roli dziejowej. Choć neoduryści otwarcie uznawali Durę za twórcę i głównego teoretyka neoduryzmu, odcinali się od interpretacji słów Lidera dotyczących przywrócenia Surmenii należnego jej miejsca jako konieczności prowadzenia wojny z państwami ościennymi. Zdaniem neodurystów, do stworzenia silnego państwa surmeńskiego nie są potrzebne nowe terytoria, lecz praca narodu na rzecz wzrostu poziomu gospodarczego.
Ideologia ta charakteryzuje się także, w odróżnieniu do duryzmu, specyficzną subkulturą wykształconą na początku lat 70. XX wieku wśród skrajnie nacjonalistycznej młodzieży, głównie z SRS, buntującej się w wyniku zawiedzonych nadziei związanych ze zjednoczeniem Surmenii. Falakryści, którzy swą nazwę wywodzą ze starosurmeńskiego słowa falakros - łysy człowiek, charakteryzowali się odmienną modą, polegającą na strzyżeniu się na łyso oraz noszeniu koszul, bojówek w bryczesach i podkutych butów.
Na fali neoduryzmu i ruchu falakrystów powstał charakterystyczny gatunek muzyki rockowej smeca (sur. "śmieć"), wyróżniający się łączeniem popularnego wówczas ciężkiego, niezależnego rocka z odważnymi, ambitnymi tekstami o przesłaniu patriotycznym, ale także i skrajnie nacjonalistycznym oraz gloryfikującym Tomasza i Adama Durę. Fascynacja smecą zaniknęła na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Najbardziej znanymi zespołami neodurowskimi były formacje: "1874", "Na Froncie", "Alternatywa", "Śmieci" i "Falanga Falakrystów".
