Wandea Ludu

Sarmacki kryzys religijny

Takaris Altharin, 7 lutego 2006

Życie publiczne w Księstwie Sarmacji zdominowały

ostatnio tematy religijne. Wśród ogni kłótni, zdrad,

wzajemnych zarzutów i podejrzeń wyrosła nowa sekta

celtycka otwarcie kolaborująca z morwańskimi

separatystami.
Dla wielu Wandejczyków, którzy koncentrują się na

życiu Wandystanu i nie zwracają szczególnej uwagi na

wydarzenia w krajach sąsiednich, cała sprawa może

wydawać się niejasna i zagmatwana. W związku z tym

cofnijmy się w czasie do Sarmacji sprzed przybycia

panny Liljanny de Folvil.

Od dłuższego czasu wojnę o dusze w Sarmacji toczyły

dwie religie. Pierwsza, potężniejsza, to wandeizm -

niewątpliwie dominujący na terenie Wandystanu i

mający wielu gorliwych wyznawców wśród Sarmatów.

Najwybitniejszymi przykładami są tutaj sam Ojciec

Świecki Sami Urban I, Sarmata z krwi i kości, oraz

Archiksięć Mateusz Bartkowiak.
Druga siła duchowa w Sarmacji to bravogirlizm -

młoda religia, opierająca swoje prawdy wiary na

tamponach i strachu przed basenami. Oprócz Sarmacji

bravogirlizm zapuścił swoje korzenie również w

pomniejszych krajach sprzymierzonych z Sarmacją i

Wandystanem - w Natanii i Baridasie.

Razem z Kościołem Elfickim w Scholandii te dwa

wyznania uznawane są za najbardziej istotne wytwory

kultury polskiego v-świata w dziedzinie

religii.

Mimo nieustającej konkurencji w nawracaniu młodych

Sarmatów obie religie egzystowały w zgodzie i

wzajemnym poszanowaniu. Nie bez znaczenia jest tutaj

rola Ukochanego Przywódcy Michasia Winnickiego,

któremu rozbudowana świadomość klasowa i

intelektualna umożliwiła jednoczesne wyznawanie obu

religii.

Taki stan utrzymywał się do czasu, kiedy na terenie

Księstwa zaczęły rosnąć jak grzyby po deszczu nowe

wyznania i sekty. Pierwszą rewolucjonistką okazała

się Lilianna de Folvil, która zebrała wokół siebie

grupę popleczników i ogłosiła powstanie celtyckiego

kręgu, siebie samą zaś uczyniła najwyższą kapłanką

nowego wyznania.
Równolegle pojawiły się kulty Chucka Norrisa i

Coca-Coli, które z powodu niskiego poparcia

społecznego są w zasadzie skazane na

zagładę.

O ile krąg wyznawców wandeizmu nie zmniejszył się na

skutek ekspansji kultu celtyckich bogów (m.in. Epony

i Morrigan), o tyle bravogirlizm stanął w obliczu

poważnego zagrożenia. Już wkrótce Bravogirla

wyrzekło się dwóch poważanych dotąd wyznawców, z

których jeden nosił prominentny tytuł Arcytampona

(odpowiednik Archiksięcia w wandeizmie).

Jednocześnie pojawiły się starcia między

poplecznikami Lilianny de Folvil a bravogirlistami.

Czat Sarmacji stał się miejscem brutalnych wydarzeń,

jak np. wygłaszanie przez panią de FOlvil obietnic

zapalenia stosów...

W odpowiedzi Popiesh Always I zwołał Synod Tamponów

- zebranie Arcytamponów, Tamponów i w ogóle

wszystkich bravogirlistów. W trakcie Synodu Popiesh

został zamordowany, zaś na ścianie jego gabinetu

wypisano krwią zdanie jasno wskazujące na wyznawców

Epony jako winnych zbrodni.
Pytanie brzmi, czy było to faktycznie zabójstwo na

tle religijnym, prowokacja, czy też może spisek

Żydomasonów?

Świat religijny Sarmacji i Wandystanu stanął dziś w

szczególnym punkcie.
Celtyccy bogowie Lilianny de Folvil zdobyli sobie

przebojem miejsce wśród panteonu kultów i wyznań.

Ich czciciele sformalizowali swoje wyznanie, ułożyli

hierarchię kapłańską i postawili przed sobą jasne

cele - na przykład odnowienie dziedzictwa dawnej

prowincji Morvan, obecnie włączonej w skład innej

jednostki administracyjnej w Sarmacji.
Bravogirlowcy przygotowują się do wyboru nowego

Popiesha, od którego będzie w dużym stopniu zależał

rozwój sytuacji. Czy kult tamponów pogodzi się z

nowymi, skróconymi granicami swojej władzy, czy też

rozpocznie świętą wojnę przeciwko Eponie?
Wandeiści stoją pośrodku. Potęgi Ludu Wandowego nie

zachwiała celtycka rewolucja religijna. Brama

Wandystanu uzyskała z nieoficjalnych źródeł

wiadomość, że Ojciec Świecki Sami Urban I wkrótce

przemówi do wyznawców w związku z niepokojami na

terenie Sarmacji. Jednocześnie przygotowywana jest

wewnętrzna reforma administracyjna Kościoła

Świeckiego. Czy wandeiści zachowają neutralność, czy

u boku bravogirlistów ruszą do walki przeciw nowej

religii? A może wręcz przeciwnie, posłużą się

brakiem stabilizacji, żeby poszerzyć swoje własne

strefy wpływów?

Świat religii Sarmacji i Wandystanu na pewno nigdy

nie będzie już taki sam. Jak rozwinie się sytuacja?

Czy jest w naszej unii miejsce dla trzech

religii?
Jedno jest pewne - pani Lilianna podziałała na

duchowość narodów niczym powiew ożywczego,

wiosennego wiatru. Zmotywowała do działania

wszystkich, którzy utożsamiają się z którąkolwiek

religią.