Wandea Ludu

Okiem v-komunisty. Wypaczona wolność słowa.

Takaris Altharin, 19 sierpnia 2006

Ziemia sarmacka stała się świadkiem wydarzenia, które jest nierozłącznie związane z długą tradycją wolności słowa, mianowicie kłótni. Chodzi tu jednak nie o byle jaką kłótnię - dotyczy ona bowiem nie poglądów czy idei, ale samej istoty wolnego słowa w skali państwowej - wolnej prasy.

Sarmacja stanęła w obliczu sytuacji, w której reprezentanci organów prasowych z pożałowania godną, obszarniczą drobiazgowością walczą o "lepsze", "wyższe" centymetry przestrzeni reklamowej na stronie głównej Księstwa Sarmacji. Nagle wychodzi na jaw, że to nie jakość gazety stanowi o jej popularności, ale marketing i reklama - plagi niszczące realny świat, teraz przechodzące do wirtuala, burząc krew dziennikarzy i odciągając ich od pisania. Co więcej, nagle wolna prasa przestaje być wolna - bo przecież o przyznawaniu "lepszej" powierzchni reklamowej nie decyduje wolny rynek, tylko Kanclerz.

Jednocześnie widzimy, jak Kanclerz, zepsuty przez demokrację i uginający się pod żądaniami chciwych obszarników, znajduje się w sytuacji decyzyjnej niemocy, miota się od jednego rozwiązania do drugiego. A rozwiązania proponowane przez dziennikarzy i obszarników bywają iście komiczne: wybieranie dominującej gazety przez ilość osób odwiedzających jej stronę, przez rotację, przez przetarg pieniężny, albo - pożal się Wando - wręcz losowo.

Kolejne osoby odżegnują się od rozwiązania problemu - poddaje się Kanclerz, poddaje się Regent. Redaktorzy wybierają spośród siebie specjalną komisję do rozwiązania problemu - metoda rzeczywiście sprawdzona i mająca długą tradycję w pewnym realnym państwie. Niestety, nie ma pomysłu, jak miałyby wyglądać obrady takiej komisji.

I nikt nie pamięta o tym, że każdy może wysyłać na LDKS tyle reklam, ile mu się podoba. Nie, liczy się tylko wyścig szczurów - "moja gazeta będzie wyżej!", "Nie, bo moja!"

Patrząc na to, człowiek zaczyna czuć tęsknotę za starą, dobrą cenzurą. Za jedną gazetą, publikującą jedynie słuszną prawdę. Za jednym komisarzem, decydującym o rozdysponowaniu przestrzeni na reklamę dla tej jednej gazety bez zasięgania opinii jej redaktora naczelnego.

Szkoda.