Wandea Ludu

Ludowo- Radykalny Front Monarchistyczny- postulaty pierwsze

Anarchia Napalm Perun, 12 listopada 2006

Poniżej prezentuję Wam postulaty nowej partii politycznej. Wszystko jest w powijakach i to dopiero pierwsze, słabe okrzyki. Oczywiście partia powstanie, jeśli znajdą się osoby zainteresowane. Nadal jestem członkiem PPSu i jeśli nikt nie będzie chciał podjąć się prac nad nową inicjatywą, PPS proszę o potraktowanie poniższego tekstu jako pewnego rodzaju krytyki/ propozycji działań partii. Oczywiście zrozumiem, jeśli mnie z miejsca wyrzucicie (chociaż przyjemniejsza byłaby dyskusja nad postulatami i ich implementacją w programie PPS).

Ludowo- Radykalny Front Monarchistyczny jest partią Księstwa Sarmacji, która w swojej działalności będzie łączyć troskę o zwykłych obywateli i mieszkańców z jednoczesnym szacunkiem dla trwałości Rzeczpospolitej Sarmackiej, dotychczasowego dorobku Państwa i władzy Jego Wysokości Piotra Mikołaja, Księcia Sarmacji.

Podstawowym zadaniem Partii jest ochrona podstawowych praw obywateli, na które składają się (lista wciąż otwarta):

[b]Prawo do informacji.[/b] Każdy obywatel Księstwa Sarmacji ma prawo do informacji o stanie Państwa, podejmowanych przez Rząd i Księcia decyzjach. Obywatele powinni mieć również prawo do publicznej debaty i powszechnego referendum w sprawach najwyższej wagi, dotyczących ogółu obywateli. Prawo do informacji powinno się również wiązać z możliwością kopiowania informacji prawnych i swobodnego tworzenia na ich podstawie np. nowych rozwiązań. Idealnym narzędziem do tego celu byłoby publikowanie “Dziennika Praw” na licencji Creative Commons, podobnie jak obecnie publikowane są informacje na stronie głównej Sarmacji i w “Bramie Sarmackiej”.

[b]Prawo wyborcze.[/b] Wszyscy obywatele, bez względu na status społeczny, materialny, a także tytuł szlachecki lub jego brak, mają prawo do czynnego i biernego udziału w wyborach do Izby Poselskiej Księstwa Sarmacji. Sprawa powszechnych wyborów do Izby Senatorskiej wymaga rozważenia i jest sprawą otwartą, chociaż jednym z możliwych rozwiązań mogłoby być wprowadzenie dożywotniego mandatu dla najwyższych tytułem arystokratów sarmackich i wybieranie na kolejne kadencje kilku senatorów spośród obywateli, którzy zgłosiliby swoje kandydatury (bez względu na tytuł szlachecki). Kwestie funkcjonowania władz lokalnych w krajach Księstwa Sarmacji powinny być wewnętrznie regulowane przez prowincje pod warunkiem zaakceptowania przez Jego Wysokość Księcia Sarmacji.

[b]Prawo do godnego życia.[/b] Obywatele, którzy nie ograniczyli swojego statusu i funkcjonują w systemie gospodarczym Syriusz, a którzy nie radzą sobie finansowo lub nad pracę zarobkową stawiają pracę społeczną, naukową lub artystyczną powinni otrzymywać doraźne wsparcie socjalne lub mieć możliwość otrzymania stypendiów artystycznych, naukowych lub społecznych. Wszyscy mieszkańcy powinni mieć również ułatwiony dostęp do mieszkań już od pierwszych dni pobytu w Księstwie. Można to rozwiązać organizując dotowane przez Państwo, samorządy lokalne lub fundowane przez prywatnych inwestorów Towarzystwa Budownictwa Społecznego, czyli budownictwo czynszowe przeznaczone dla tych, którzy nie mają środków na zakup mieszkania bądź wolą przeznaczyć swoje pieniądze na inne cele. Do rozważenia pozostaje kwestia udziału lokatorów w partycypacji kosztów budownictwa nowych lokali. Kwota udziału nie powinna być jednak wyższa niż jedna trzecia kosztów wybudowania nowego lokalu mieszkalnego (mieszkaniec wpłacałby jedynie koszt partycypacji budowy jednego miejsca zamieszkania- w przypadku budynku przeznaczonego do zamieszkania przez kilka osób, koszt budowy jednego miejsca byłby obliczany na zasadzie podziału kosztu budowy całego budynku przez ilość miejsc mieszkalnych). Doraźnie problem dostępu do mieszkań można rozwiązać tworząc “Bank Wolnych Mieszkań”, gdzie mieszkańcy posiadający wolne miejsca zakwaterowania, oferowaliby bezpłatnie lokum, zawierając indywidualnie umowy na czas trwania kwaterunku z zainteresowanymi lokatorami.

[b]Prawo do edukacji.[/b] Obywatele powinni mieć zagwarantowany bezpłatny dostęp do edukacji zarówno na poziomie podstawowym jak i wyższym. Podstawowym gwarantem dostępności do edukacji powinno być Państwo. Obecnie Instytut Edukacji Sarmackiej jako inicjatywa prywatna może być akceptowalny tylko ze względu na prowadzenie go przez Jego Wysokość Księcia Sarmacji, co gwarantuje inicjatywie trwałość. Niesie to ze sobą jednak zagrożenia związane z brakiem kontroli i możliwości reorganizacji prac Instytutu przez Rząd lub oddolne inicjatywy obywatelskie. Księstwo Sarmacji potrzebuje silnej uczelni wyższej prowadzonej przez doświadczonych i zaangażowanych nauczycieli. Uczelnia powinna być oparta na platformie elektronicznego nauczania, najlepiej spełniającej standardy wolnego/ otwartego oprogramowania, a przykładem takiego narzędzia jest platforma Moodle.

[b]Prawo do poszanowania i rozwoju kultur lokalnych.[/b] Sarmacja jest federacją kultur. Wszystkie kraje składające się na Sarmację mają prawo do podtrzymywania i rozwijania swojej kultury, do propagowania jej na forum ogólnosarmackim oraz do otrzymywania wsparcia materialnego ze strony państwa na rzecz lokalnego rozwoju kulturalnego. Nawet jeśli dana lokalna kultura wykazuje w swoim dorobku działalność antysarmacką i antypaństwową.

[b]Prawo do posiadania broni i zakładania formalnych lub nieformalnych stowarzyszeń militarnych.[/b] Obywatele powinni mieć możliwość swobodnego gromadzenie środków militarnych w celu samoobrony lub ochrony ziemi sarmackiej przed inwazją państw obcych, a także wykorzystywania broni do rozwiązywania indywidualnych sporów i atakowania osób, organizacji, a nawet państw założonych przez byłych obywateli sarmackich, powszechnie uznanych za zdrajców. Możliwość użycia broni na obcym terytorium byłoby uzasadnione także w przypadku publicznego znieważenia Rzeczpospolitej Sarmackiej, poszczególnych prowincji, Jego Wysokości Piotra Mikołaja, Księcia Sarmacji, a także Ministra- Kanclerza, Ministrów i naczelników krajów składowych Księstwa i sędziów Sądu Najwyższego.

[b]Prawo do uznania i wyróżnienia za zasługi dla Księstwa Sarmacji.[/b] Wszyscy obywatele zasłużeni dla Księstwa powinni być nagradzani za swoje zasługi poprzez publiczne wyróżnienia w rodzaju nadania szlachectwa lub medali. Zasady nadawania tytułów i innych wyróżnień powinny być jednak jaśniej zdefiniowane przez Księcia i być może ogłaszane jeśli nie z większą częstotliwością, to chociaż z pewną, wyraźnie zasygnalizowaną regularnością. Przy czym nadal zasługi powinny być subiektywnie oceniane przez Jego Wysokość. Świadomość możliwości otrzymania potencjalnych niematerialnych nagród za zasługi może być potężną motywacją do budowy silnego, twórczego i sprawnego Państwa. Tytuły powinny jednak jak najrzadziej wiązać się z korzyściami materialnymi lub zwiększonym w stosunku do zwykłych obywateli wpływem na decyzje dotyczące Państwa.