Wandea Ludu

Orzeczenie SN w sprawie unii z Baridasem

Marceli Baldachim Khand, 13 listopada 2006

Orzeczenie Sądu Najwyższego
w sprawie konstytucyjności unii z Królestwem Baridasu

Sąd Najwyższy
w składzie Prezesa Sądu Najwyższego Piotra diuka Krupińskiego
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 13 listopada 2006 r. sprawy z wniosku Karola Marcjana orzeka:

I. Art. 1. ust. 2. dekretu Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 336 o krajach Korony Księstwa Sarmacji z dnia 9 listopada 2006 r. w brzmieniu „Krajem Korony Księstwa Sarmacji, zwanym dalej „krajem” jest kraj, w którym władza suwerenna należy do Księcia Sarmacji” jest NIEZGODNY z art. 2. Konstytucji.

II. Dekret Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 336 o krajach Korony Księstwa Sarmacji z dnia 9 listopada 2006 r. w pozostałym zakresie jest ZGODNY Z KONSTYTUCJĄ.

III. Dekret Księcia Sarmacji nr 337 akt Unii z Baridasem z dnia 9 listopada 2006 r. w zakresie
1) ustępu Secundo (nadanie tytułów szlacheckich) oraz w zakresie
2) ustępu Tertio (nadanie obywatelstwa)
3) ustępu Septimo (ustanowienie dnia Baridasu)
4) ustępu Octavo (zadania dla urzędników książęcych) jest ZGODNY Z KONSTUTUCJĄ.

IV. Dekret Księcia Sarmacji nr 337 akt Unii z Baridasem z dnia 9 listopada 2006 r. w zakresie:
1) proklamacji Mikołaja Aleksanda Piotra,
2) proklamacji Piotra Mikołaja
3) ustępu Primo (przyjęcie korony Baridasu)
4) ustępu Quatro (gwarancje wolności Baridasu)
5) ustępu Quinto (obowiązujące prawa)
6) ustępu Sexto (wypłata równoważności pieniądza) jest ZGODNY Z KONSTYUCJĄ jednakże należy rozumieć go jako umowę międzynarodową, która nie został jaszcze ratyfikowana a zatem nie posiadającej waloru powszechnie obowiązującego źródła prawa.

V. Dekret Księcia Sarmacji nr 338 o swobodach krajowych Baridasu jest NIEZGODNY z art. 2. Konstytucji.

VI. Wyrok wchodzi w życie w 14 dni po jego ogłoszeniu.

UZASADNIENIE

PRZEDMIOT ZAGADNIENIA

Dnia 11 listopada 2006 r. Karol Marcjan zadał Sądowi Najwyższemu pytanie prawne, czy zgodnie z Konstytucją było zawarcie unii z Baridasem, biorąc pod uwagę art. 3. ust.1., art. 20 ust. 1. i art. 7. ust. 10. Konstytucji Księstwa Sarmacji.

Sąd Najwyższy postanowił dopuścić pytanie prawne do rozpoznania a także z urzędu rozszerzyć zakres przedmiotowych zagadnień i zbadać konstytucyjność unii z Baridasem, biorąc pod uwagę całokształt unormowań konstytucyjnych, przez które Sąd Najwyższy rozumie zarówno unormowania ustawy konstytucyjnej Konstytucja Księstwa Sarmacji jak i równorzędnej ustawy konstytucyjnej o Mandragoracie Wandystanu.

DEKRET Z MOCĄ USTAWY O KRAJACH KORONY

W przedmiocie dekretu z mocą ustawy o krajach korony, Sąd Najwyższy zauważył, że Księstwo Sarmacji nie ma prawa jednostronnym aktem rangi ustawowej rozciągać obowiązywanie prawa sarmackiego na państwa znajdujące się pod panowaniem sarmackiego monarchy (unia personalna)

Rozciągnięcie mocy obowiązującej sarmackiego prawa na inne państwo wymaga spełnienia dwóch warunków:
1) zgody państwa, które dobrowolnie poddaje się sarmackiej regulacji ustawowej oraz oddaje Księstwu Sarmacji prawo do jednostronnego określania zakresu obowiązywania sarmackiego prawa na swoim terytorium,
2) zgody Księstwa Sarmacji, co wynika z brzmienia art. 4. ustawy konstytucyjnej o Mandragoracie Wandystanu, w którym problematyka sojuszu, praw i wolności określonych w Konstytucji oraz spraw uregulowanych uprzednio w ustawie oddana jest pod właściwość organu suwerennego dla zawierania umów międzynarodowych.

W związku z powyższym przepis art. 1. ust. 2, który stanowi, że „krajem Korony Księstwa Sarmacji [...] jest kraj, w którym władza suwerenna należy do Księcia Sarmacji”w rozumieniu przedmiotowego dekretu jest niezgodny z konstytucją, ponieważ ustawodawca:
1) wkroczył w wyłączną właściwość organu suwerennego dla zawierania umów międzynarodowych a także
2) wkroczył w kompetencje suwerennego państwa Królestwa Baridas połączonego z Księstwem Sarmacji jedynie unią personalną.

Dopiero poddanie się Królestwa Baridas ustawodawstwu sarmackiemu w drodze umowy międzynarodowej sprawiłoby że związek Sarmacja-Baridas nabrałby waloru unii realnej.

Konstrukcja ta dotyczy każdego podmiotu prawa międzynarodowego, który miałby podlegać ustawodawstwu sarmackiemu w jakimkolwiek zakresie. W rozumieniu dekretu o krajach Korony Księstwa Sarmacji przez kraj korony należy rozumieć kraj połączony unią personalną z Księstwem Sarmacji, który w drodze umowy międzynarodowej podda się obowiązywaniu sarmackiego prawa a w szczególności uprawni Księstwo Sarmacji do normowania stosunków między Księstwem Sarmacji a przedmiotowym krajem.

W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy rozważał możliwość uznania dekretu z mocą ustawy za akt obowiązujący wyłącznie na terytorium Księstwa Sarmacji oraz utożsamiania „kraju Korony” z kolejnym typem jednostki samorządu terytorialnego Księstwa Sarmacji. Jednakże wykładnię taką Sąd odrzucił jako sprzeczną z wolą ustawodawcy. Także zastosowanie takiej wykładni nie czyniłoby zadość postulatowi złączenia Sarmacji i Baridasu w jeden twór polityczny ponieważ wejście Baridasu bezpośrednio do Księstwa Sarmacji również wkraczałoby w materię regulacji międzynarodowej i wymagałoby umowy międzynarodowej.

W pozostałym zakresie Sąd Najwyższy uznał przedmiotowy dekret z mocą ustawy za zgody z konstytucją. Wyjaśnić jednak należy, że nabierze on mocy obowiązującej na terytorium Baridasu dopiero z chwilą ratyfikowania przewidującej to umowy międzynarodowej.

DEKRET AKT UNII Z BARIDASEM

W przedmiocie Aktu Unii z Baridasem Sąd Najwyższy zauważył, że przepisy:
1) ustępu Secundo (nadanie tytułów szlacheckich)
2) ustępu Tertio (nadanie obywatelstwa)
3) ustępu Septimo (ustanowienie dnia Baridasu)
4) ustępu Octavo (zadania dla urzędników książęcych) są zgodne z Konstytucją. Dekret Księcia może samoistnie regulować przedmiotowe kwestie.

Nadanie tytułów szlacheckich oraz obywatelstwa a także kierowanie poleceń dla urzędników książęcych wykonujących konstytucyjne uprawnienia monarchy leży w wyłącznej kompetencji Księcia. Dlatego regulacja dekretowa jest w pełni wystarczająca.

Nadanie tytułów szlacheckich wymaga uprzedniej wiążącej opinii konstytucyjnego organu Mandragoratu Wandystanu. Sąd ustalił, że przesłanka ta zachodzi.

Dla ustanowienia święta Baridasu, jeżeli rozumieć je jako święto monarsze obchodzone na terenie wszystkich Jego domen, właściwym aktem jest dekret Księcia.

Sąd Najwyższy ustalił, że akt Unii z Baridasem w zakresie:
1) proklamacji Mikołaja Aleksanda Piotra,
2) proklamacji Piotra Mikołaja
3) ustępu Primo (przyjęcie korony Baridasu)
4) ustępu Quatro (gwarancje wolności Baridasu)
5) ustępu Quinto (obowiązujące prawa)
6) ustępu Sexto (wypłata równoważności pieniądza); należy utożsamiać z umową międzynarodową. Sąd ustalił nadto, że do obowiązywania umowy w zakresie pt. 1-5 wymagana jest ratyfikacja dokonana po uprzedniej zgodzie uzyskanej w ustawie, ponieważ regulacja Aktu Unii dotyczy spraw o których mowa w art. 4 ustawy konstytucyjnej o Mandragoracie Wandystanu.

Sąd Najwyższy orzekł iż, zawarcie przedmiotowej umowy przez Księcia jest zgodne z konstytucją i mieści się w konstytucyjnych uprawnieniach monarchy.

Umowa ta jednak nie została ratyfikowana i nie uzyskała uprzedniej zgody na ratyfikację wyrażoną w ustawie. Nie stanowi zatem w świetle art. 2. Konstytucji w zw. z art. 4. ustawy konstytucyjnej o Mandragoracie Wandystanu powszechnie obowiązującego źródła prawa.

Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, iż należycie reprezentowana była wola Królestwa Baridas, w ten sposób, że podczas przekazywania korony baridajskiej wyrazicielem woli Królestwa Baridasu był Mikołaj Aleksander Piotr, następnie Królestwo Baridasu reprezentował jego nowy suweren Piotr Mikołaj.

Jednocześnie Sąd Najwyższy zauważa, że używa konstrukcji dalece złożonych, które starają się w najwyższym stopniu oddać wolę organów władzy państwowej w świetle zasady domniemania konstytucyjności działań prawodawcy, która nakazuje taką wykładnie obowiązującego prawa aby było ono zgodne z literą Konstytucji bez potrzeby uchylania przedmiotowych regulacji prawnych. Sąd Najwyższy podkreśla jednak, że potrzeba tak daleko złożonej interpretacji nie istniałaby gdyby organy władzy używały konstrukcji prawnych przewidzianych wprost przez Konstytucję w katalogu powszechnie obowiązujących źródeł prawa.

DEKRET O SWOBODACH BARIDASU

Sąd Najwyższy orzekł, iż dekret o swobodach Baridasu jest niezgodny z art. 2. Konstytucji ponieważ został wydany bez upoważnienia zawartego w akcie normatywnym o randze ustawowej. Baridas do chwili zawarcia umowy międzynarodowej o rozciągnięciu mocy obowiązywania prawa sarmackiego na jego terytorium nie może być traktowany jako kraj Korony, a zatem Książę nie jest uprawniony do określania swobód Baridasu w granicach dekretu z mocą ustawy o krajach koronny dopóki Baridas takim krajem nie zostanie.

PYTANIA WNIOSKODAWCY

Odnosząc się do pytań wnioskodawcy Karola Marcjana sąd stwierdził co następuje:

W przedmiocie naruszenia art. 3. ust. 1. Sąd stwierdza, iż samo podejmowanie decyzji władczych przez Księcia w granicach konstytucyjnego umocowania, bez udziału czynnika reprezentacji Narodu nie jest sprzeczne z zasadą suwerenności Narodu i Księcia. Jednakże przedmiotowa sprawa leży w kompetencjach organu właściwego do kreowania prawa międzynarodowego, który poddany jest kontroli przedstawicieli Narodu. Ratyfikacja umowy międzynarodowej, która uczyni zadość realnej unii Baridasu z Sarmacją wymagać będzie albo ustawy a zatem decyzji organu przedstawicielskiego Narodu albo dekretu z mocą ustawy, który to dekret poddawany jest dokonywanej ex post kontroli Sejmu a co za tym idzie poddany jest pośredniej kontroli Narodu, co w pełni koresponduje z konstytucyjną zasadą suwerenności Księcia i Narodu.

W przedmiocie naruszenia art. 20 ust. 1. Konstytucji należy stwierdzić, że postanowienie to nie zostało naruszone ponieważ ustrojodawca formułując brzmienie przepisu: „w sprawach o szczególnym znaczeniu dla państwa może być przeprowadzone referendum”, tworzy przepis o charakterze fakultatywnym W związku z powyższym nieprzeprowadzenie referendum mieści się w granicach prawa.

W przedmiocie art. 7. ust. 10. Konstytucji („Ksiażę wydaje postanowienia w sytuacjach nieuregulowanych ustawami, jeżeli jest to niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania państwa”) Sąd stwierdza, iż nie zachodzi okoliczność uzasadniająca uregulowanie postanowieniem kwestii unii Baridasu z Sarmacją. Sąd jednocześnie zauważa, że w ogóle postanowienie o którym mowa w art. 7. ust. 10. nie zostało wydane a zatem zarzut złamania wskazanego przepisu jest całkowicie bezpodstawny.

VACATIO LEGIS

Sąd Najwyższy ustalił, że wejście w życie niniejszego wyroku z dniem ogłoszenia naruszałoby inne konstytucyjnie chronione prawa i wartości. W związku z powyższym wyznaczył termin czternastodniowy na uczynienie zadość wymogom Konstytucji, po którego upływie wyrok niniejszy wejdzie w życie.

Istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż organy władzy wykonawczej i ustawodawczej poprzez ratyfikację po uprzedniej zgodzie wyrażonej w ustawie wskazanych niniejszym wyrokiem przepisów Aktu Unii doprowadzą do pomyślnego przypieczętowania unii personalnej.

Istnieje także uzasadnione przypuszczenie, iż zostanie zawarta umowa międzynarodowa włączająca Baridas do obszaru prawnego Księstwa Sarmacji, a więc realizująca unię realną. Wydany wówczas jednobrzmiący z obecnym dekret o swobodach Baridasu będzie stanowił powszechnie obowiązujące źródło prawa.

Vacatio legis, zagwarantuje także udział czynnika Narodu w podejmowaniu przedmiotowych decyzji a zatem w pełni zrealizuje zasadę suwerenności Księcia i Narodu.

Sąd Najwyższy ustalił, iż wejście w życie niniejszego wyroku z dniem ogłoszenia rażąco naruszałoby inne konstytucyjne prawa i wartości.

Przede wszystkim wskazać należy postulat „pomyślnego rozwoju Korony Sarmackiej”. Unieważnienie unii naruszyłoby pozycję Księstwa Sarmacji na arenie międzynarodowej i byłoby oczywiście sprzeczne z racją stanu. Po drugie, należy wskazać prawa obywateli baridajskich, którzy korzystają obecnie z dobrodziejstw sarmackiej Konstytucji a których pozycja w świetle przepisów ustawy o utracie obywatelstwa mogłaby być zostać rażąca zachwiana.

Rozstrzygnięcie dotyczące terminu czternastodniowego ma charakter tymczasowego a zatem nie narusza istoty art. 2. Konstytucji. Sąd mając biorąc pod rozwagę kolizję kilku konstytucyjnych wartości uznał, iż wskazane będzie wyznaczenie organom Księstwa Sarmacji terminu na usunięcie naruszeń sarmackiego prawa. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wejścia w życie niniejszego wyroku Sąd oparł na postanowieniu art. 23. ust. 3. Konstytucji

(—) Piotr diuk Krupiński,
Prezes Sądu Najwyższego