Wandea Ludu

Co po wyborach? Perspektywy sarmackiej lewicy.

Defloriusz Dyman Wander, 11 grudnia 2006

Znajdujemy się w fascynującym punkcie historii sarmackiej lewicy. Na samotnej wyspie otoczonej przez wzburzone morze pytajników. Nigdy dotąd lewica nie była jednocześnie tak silna i tak słaba. Nigdy dotąd perspektywy jej działania nie były tak optymistyczne i tak pesymistyczne zarazem.

Pierwszą oznaką siły jest wystawienie aż 6 kandydatów w wyborach do Izby Poselskiej. W poprzednich wyborach wystartowało ich zaledwie dwóch! PPS krzepnie, obrasta w nowych działaczy, odnajduje nowe pola działania- tym razem jest to Teutonia, a konkretnie działające tam środowiska tożsamościowe reprezentowane przez NOT. Dziś kadry Koalicji są w stanie objąć samodzielną władzę nad państwem, co jeszcze 2 miesiące temu wydawało się niemożliwe.

Druga oznaka siły to zmiana akcentów w dyskursie publicznym- dziś jest on bardziej lewicowy niż kiedykolwiek. Wydaje się, że spowodowały to dwa czynniki. Pierwszy- to prowadzone przez Księcia poszerzanie zakresu działania urzędników technokratycznych. Drugi- bezideowe rządy umiarkowanej sarmackiej lewicy, jaką niegdyś była SPD. SPD nie jest dziś ani lewicowa, ani prawicowa. Jest proksiążęca. Bez względu na to, czy na stanowisku mamy akurat Księcia, czy Regenta. SPD bez mrugnięcia okiem realizuje każdą książęcą zachciankę, a jej liderzy posuwają się do wypowiedzi tak absurdalnych, jak ta Jakuba Kaczyńskiego: "W Sarmacji zakres demokracji jest wystarczający". SPD to zbiorowisko urzędników realizujących bez refleksji każde polecenie szefa. Te dwa czynniki wywołały w sarmackim społeczeństwie ogromny głód idei. Głód całkiem zrozumiały- polityką można się brzydzić, ale w głębi serca pasjonuje się nią każdy. Ponieważ trudno wygenerować w sarmackich warunkach ideę prawicową, a jednocześnie opozycyjną wobec Księcia i jego prawych rąk, logiczne było nasilenie się postaw lewicowych.

Weźmy czołową partię sarmackiej reakcji- Narodowy Związek Monarchistyczny. Skrzydło monarchofaszystowskie, przewodzone przez postaci takie jak Czekański, Gawenda czy Szymański, całkowicie zanikło. Dziś karty rozdaje lewe skrzydło NZM- Timios Kiechajas czy Michał Czarnecki, którzy w czasie wczorajszej debaty politycznej podkreślali, że "monarchizm nie oznacza ślepego wykonywania poleceń Księcia", oraz "są i takie uprawnienia Księcia, które powinny przysługiwać organom demokratycznie wybranym". NZM po raz pierwszy w swej historii może być dla PPS partnerem do współpracy- pytanie tylko jak głębokiej.

Inne potencjalnie silne ugrupowanie to Mniejszość Żydowska. Wystawiła co prawda tylko dwóch kandydatów, ale ich wielka popularność może sprawić, że MŻ będzie istotnym graczem w przyszłej IP. W czasie debaty ani razu nie można było sprzeczać się z reprezentującym MŻ Michałem Radetzkym z pozycji lewicowych. Także Elijahu Rosenkrantz, mimo że bardziej prawicowy (zwolennik utrzymania Senatu), również skłania się ku niektórym ideom lewicy (chciałby tenże Senat wybierać w powszechnych wyborach).

SPD, LPS, UKL? Każda z tych partii, mimo reakcyjnego odchylenia w czasie pełnienia przez nie rządów, może być partnerem dla PPS. W czasie debaty Kanclerz Konias nie wykluczał znacznego poszerzenia zakresu sarmackiej demokracji, naciskając na konieczność wytworzenia się społeczeństwa obywatelskiego. To już głos w dobrym kierunku. UKL to wbrew pozorom najbliższa chyba PPS partia po prawej stronie sceny- jej lider, Andrzej Dzikowski, postulował kierowanie się zasadą równowagi władz, która Jego zdaniem jest w Sarmacji naruszona- właśnie przez nadmierne uprawnienia Księcia! LPS? Kryspin Bober otwarcie mówi o konieczności likwidacji Senatu, jest również obyczajowym progresistą.

Wydawałoby się więc, że PPS podąża szczęśliwą, różem brukowaną drogą do celu, którym jest zwycięstwo. Nic bardziej mylnego.

Po pierwsze- całkiem realne jest nie uzyskanie przez PPS-NOT ani jednego mandatu. W tych wyborach startuje wielu bardzo popularnych kandydatów- Kościński, Czarnecki, Kiechajas, Rosenkrantz, Radecki, Browarczyk, Konias... Sarmacka lewica ma spory elektorat negatywny, który może się w tej sytuacji okazać decydujący.

Po drugie- uderzenie reakcji jest więcej niż pewne. Pod jego wpływem ci uczestnicy gry politycznej, którzy zdecydowali się przesunać w lewą stronę- jak NZM- mogą powrócić na pozycje reakcyjne. Książę mówi "nie wolno"- postępowy polityk zmienia poglądy i wycofuje się z planów reformy. To realne zagrożenie.

Po trzecie wreszcie- nawet, jeśli PPS wygra, lub wejdzie do postępowej koalicji, w obecnej sytuacji ustrojowej rządzenie może zostać przez reakcję zablokowane. Każda ustawa przyjęta przez postępową Izbę Poselską może zostać zawetowana przez Księcia, lub unicestwiona w Senacie. Tego rodzaju działanie będzie oczywiście pyrrusowym zwycięstwem reakcji. Co prawda reformy zostaną powstrzymane, ale ci ludzie, którzy- jak ja- są zainteresowani uczestnictwem w symulacji procesów politycznych i prowadzenia rządów w państwie, po prostu odejdą. Nie ma bowiem sensu bawić się w grę, na którą nie ma się żadnego wpływu.

Dziś, przed tymi najbardziej pasjonującymi wyborami w historii Sarmacji, w obliczu licznych zagrożeń, lewica musi w sposób szczególny skupić się na walce politycznej. Tak wielka szansa, jaką mamy dziś, może nie nadejść już nigdy.