Wandea Ludu

Wyrok w sprawie figielnego dekretu

Marceli Baldachim Khand, 16 kwietnia 2007

Dzisiaj, Mandragor Khand, Prezes SN wydal wyrok w gorącej sprawie figlarnego dekretu.

Oryginal w aktach sprawy

khand
****

Genosse-Wanda-Stadt, 16 kwietnia 2007 r.

WYROK
w imieniu Księcia Sarmacji

Sąd Najwyższy Księstwa Sarmacji
w składzie Mandragor Khand
po rozpoznaniu sprawy
na rozprawie w dniach 14-16 kwietnia 2007 r.
z wniosku diuka Lorda Dartha Wandera o
stwierdzenie niezgodności Dekretu Księcia z mocą ustawy z dnia 11 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o mandacie senatora /później jako Dekret/
z art. 1 ust 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz 29 w zw. z art. 3
Konstytucji Księstwa Sarmacji /dalej Konstytucja/
oraz z urzędu o zbadanie zgodności Dekretu
z art. 1 ust. 1 Konstytucji
orzeka:

I. Dekret jest ZGODNY z art. 1 ust. 2 Konstytucji,
II. Dekret jest ZGODNY z art. 2 ust. 1 Konstytucji,
III. Dekret jest ZGODNY z art. 1 ust. 1 Konstytucji,
IV. Dekret jest ZGODNY z art. 3 ust. 1 Konstytucji,
IV. Dekret jest ZGODNY z art. 29 w zw. z art 3 ust 1. Konstytucji,
V. Dekret jest ZGODNY z art. 29 w zw. z art 3 ust 2. Konstytucji,
VI. Dekret jest ZGODNY z art. 29 w zw. z art 3 ust 3. Konstytucji,
VII. Wyrok staje się z skuteczny z chwilą opublikowania.

UZASADNIENIE

I.
Dnia 14 kwietnia wnioskodawca wniósł o stwierdzenie niezgodności Dekretu z art. 1 ust 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz 29 w zw. z art. 3 Konstytucji.

Wnioskodawca zarzucał, że Dekret poprzez umożliwienie zasiadania w Izbie Senatorskiej niezwiązanych z Sarmacją węzłem lojalności obywatelskiej naraża wartości konstytucyjne, to jest: niepodległość, nienaruszalność i integralność terytorium, co stanowi naruszenie przepisu art. 1 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem wnioskodawcy, jedynie obywatelska przysięga na wierność Sarmacji może stanowić formalne zabezpieczenie wyżej wymienionych wartości konstytucyjnych

Wnioskodawca zarzucał ponadto, że Dekret nie spełnia wymogów właściwej legislacji poprzez fakt wprowadzenia unormowania prawnego z przeznaczeniem dla jednej osoby – mar. Przemysława Figiela, unormowania, które co więcej, nie jest konieczne aby mar. Przemysław Figiel mógł zrealizować swoje cele.

Po trzecie, wnioskodawca zarzucał, że Dekret przyznając prawo do zasiadania w Izbie Senatorskiej osobom nieposiadającym obywatelstwa narusza art. 3 ust. 1 Konstytucji, to jest narusza zasadę suwerenności Księcia i Narodu. Zdaniem wnioskodawcy przez "Naród" rozumieć należy ogół obywateli, co znajduje odzwierciedlenie w licznych, dalszych przepisach Konstytucji.

Po czwarte, zdaniem wnioskodawcy Dekret stanowi naruszenie art. 29 Konstytucji w zw. Z art. 3 stanowiącego, że ogół prawa polityczne zastrzeżone są dla obywateli, ponieważ do oni a nie mieszkańcy składają się na Naród.

Wnioskodawca wnosi także o zastosowania przez Sąd w razie wątpliwości art. 23 Konstytucji, to jest wydanie orzeczenia w oparciu o zasady słuszności i utrwalone zwyczaje.

II.
Książę Sarmacji zrezygnował z prawa do zajęcia stanowiska w sprawie.

III.
Przepis art. 2 ust. 2 ustawy Sejmu o mandacie Senatora z dnia 31 maja 2006 r. /dalej Ustawa/ kreował katalog przesłanek umożliwiających mieszkańcowi Księstwa Sarmacji objęcie godności senatora. Do katalogu przesłanek pozytywnych należały: posiadanie obywatelstwa sarmackiego;
posiadanie tytułu diuka, markiza, hrabiego; posiadanie pełni praw publicznych. Przesłankę negatywną stanowiło niesprawowanie funkcji publicznej w państwie obcym.

Ustawa uzależniała nadto skuteczność objęcie godności senatora od złożenia publicznego ślubowania.

Dnia 11 kwietnia 2007 r. Książę Sarmacji przepisem art. 1 Dekretu skreślił w przedmiotowej ustawie wymóg posiadania obywatelstwa. Przepis art. 1 Dekretu jest z pozostałą dekretu w związku z tego rodzaju, że uzasadniona jest łączna analiza zgodności z Konstytucją całości unormowań Dekretu a nie tylko cytowanego przepisu, bowiem poza przepisem art. 1 (nowelizacja) dekret zawiera jedynie przepis końcowy, stanowiący, że nowelizacja wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

IV.
Sąd Najwyższy dokonał oceny zgodności Dekretu z pierwszym, podanym przez wnioskodawcę, wzorcem kontroli. Przepis art. 1 ust. 2 Konstytucji stanowi, że Księstwo Sarmacji strzeże niepodległości, nienaruszalności i integralności swojego terytorium. Zdaniem Sądu Najwyższego całkowicie nieuzasadnione jest twierdzenie wnioskodawcy, że jedynie związanie senatora rotą przysięgi obywatelskiej zapewnia ochronę wskazanych w przepisie art. 1 ust. 2 Konstytucji wartości konstytucyjnych. Przeciwnie, zdaniem Sądu Najwyższego, ustawodawca dysponuje szerokim wachlarzem instytucji prawnych umożliwiających ochronę niepodległości, nienaruszalności i integralności terytorium także na płaszczyźnie relacji deputowany Sejmu – Państwo. Tytułem przykładu wskazać można uzależnienie objęcia godności senatorskiej od złożenia ślubowania senatorskiego, czy uzależnienie stwierdzenia objęcia godności senatora od niepełnienia funkcji publicznych w państwie obcym.

Wobec powyższego przedmiotowy Dekret jest ZGODNY z art. 1 ust. 2 Konstytucji.

V.
Sąd Najwyższy dokonał ponadto analizy konstytucyjności Dekretu z treścią art. 2 ust. 1 Konstytucji. Art. 2 ust. 1 kreuje katalog źródeł prawa Księstwa Sarmacji. Wnioskodawca zarzuca, że poprzez wprowadzenia unormowania prawnego z przeznaczeniem dla jednej osoby, które to unormowanie nie jest konieczne i nie spełnia wymogów proporcjonalności działania władzy publicznej, Dekret narusza zasadę właściwej legislacji.

Zdaniem Sądu Najwyższego, przedmiotowy Dekret nie pozostaje w sprzeczności z art. 2 ust. 1.

Po pierwsze, dekret został wydany przez uprawniony podmiot. (przepis art. 7 pkt 11 wyraźnie stanowi, że Książę wydaje dekrety z mocą ustawy)

Po drugie, nietrafnym jest twierdzenie, że regulacja miała charakter konkretnej i indywidualnej. Przeciwnie, dekret stanowił prawo powszechnie obowiązujące mające charakter abstrakcyjny i generalny. W szczególności nietrafnym jest twierdzenie, że dekret zapewniał objęcie godności senatorskiej jedynie przez mar. Figiela. Ustawa zmieniona dekretem dotyczyła w takim samym stopniu mar. Figiela co każdego innego nieobywatela obejmującego godność senatorską.

Po trzecie, zasada właściwej legislacji wynika przede wszystkim z art. 1 ust. 1 Konstytucji (zasada wirtualnego państwa chroniącego wolność) a nie wyłącznie z art. 2 ust. 1 Konstytucji. Niemniej, nawet na gruncie art. 1 ust. 1. podane powyżej argumenty przemawiają za tym aby uznać, że Dekret nie stanowił naruszenia zasad właściwej legislacji.

Kompetencje sądu konstytucyjnego ograniczają się do zbadania zgodności praw z prawami wyższego rzędu. Poza kognicją sądu pozostaje badanie zgodności praw z prawami tego samego rzędu (dekret z mocą ustawy i ustawa) a także merytorycznej, czy wręcz politycznej oceny aktu normatywnego.

W związku z powyższym sąd orzekł, że Dekret jest ZGODNY z przepisem art. 2 ust. 1 Konstytucji oraz z urzędu orzekł, iż jest ZGODNY z przepisem art. 1 ust. 1 w zakresie właściwej legislacji.

VI.
Sąd dokonał analizy zgodności Dekretu z treścią art. 3 ust. 1 Konstytucji.

Przepis artykułu 3 ust. 1 Konstytucji stanowi, że władza w Księstwie Sarmacji należy do Księcia i Narodu. Przepis ten ma charakter unormowania ogólnego, określającego podmiot władzy suwerennej w Księstwie Sarmacji.

Od zasady suwerenności Księcia i Narodu istnieją wyjątki o charakterze unormowań szczególnych. Tytułem przykładu należy wymienić uprawnienie konstytucyjnego organu Mandragoratu Wandystanu w zakresie sarmackich ustaw konstytucyjnych.

Uprawnienia Narodu do sprawowania władzy publicznej ograniczone są także przez zakres uprawień wspólnych Księcia i Narodu (np. zmiana konstytucji) oraz uprawnień wyłącznych monarchy.

Po wtóre, uprawnienia Narodu do sprawowania władzy publicznej wynikać muszą z przepisów prawa. Ustrojodawca nie czyni bowiem domniemania kompetencji Narodu do sprawowania władzy publicznej. Przeciwnie, to Książę wymieniony jest przez przepis art. 3 ust. 1 Konstytucji jako suweren w pierwszej kolejności oraz posiada szereg uprawnień uzasadniających domniemanie sprawowania władztwa państwowego przez monarchę (np. wydawanie postanowień w kwestiach nieunormowanych prawem, uprawnienia w zakresie stanu wyjątkowego)

Podsumowując, Naród sprawuje władzę publiczną w zakresie w jakim łącznie:
1. władza publiczna nie należy, mocą przepisu szczególnego, do podmiotu innego niż Książę i Naród,
2. władza publiczna nie należy do wspólnych kompetencji Księcia i Narodu,
3. władza publiczna nie należy do wyłącznych kompetencji Księcia,
4. władza publiczna przyznana jest wyłącznej kompetencji Narodu przepisem prawa.

W przedmiotowej sprawie, w ogóle, wysoce dyskusyjne jest czy zasiadanie z Izbie Senatorskiej jest wykonywaniem władzy publicznej przez Naród. Przy założeniu, że członkowie Izby Senatorskiej są powoływani i odwoływani (pośrednio poprzez nadawanie i odbieranie tytułów) przez Księcia należałoby uznać już na tym etapie rozważań, że Dekret pozostaje w zgodzie z art. 3 ust. 1 Konstytucji. Nie mniej, Sąd nie dokonuje oceny powyższej kwestii zakładając, że procedowanie Izby Senatorskiej mieści się w ramach wykonywania władztwa publicznego przez Naród (punkt VII uzasadnienia).

VII.
Zdaniem Sądu Najwyższego kluczowym jest określenie zakresu podmiotowego Narodu.

Nie sposób zgodzić się z uproszczeniem dokonanym przez wnioskodawcę, że Naród stanowi na gruncie konstytucji jedynie wspólnotę obywateli.

Zdaniem Sądu Najwyższego skutkowałoby to stwierdzeniem, że ogół praw publicznych należy tylko i wyłącznie do obywateli co pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 29 Konstytucji w związku z art. 27 ust. 3 Konstytucji a także z przyjętych unormowań prawnych niższego rzędu.

Przepis art. 29 Konstytucji stanowi, że każdy obywatel ma prawo do uczestnictwa w kierowaniu sprawami publicznymi bezpośrednio lub za pośrednictwem swobodnie wybranych przedstawicieli. Katalog podmiotowy osób uprawnionych do kierowania sprawami publicznymi rozszerza jednak przepis o charakterze szczególnym - art. 27 ust. 3 stanowiąc, że osoby nieposiadające obywatelstwa sarmackiego przebywające na terytorium Księstwa Sarmacji posiadają wszystkie prawa i wolności gwarantowane przez Konstytucję, o ile prawo nie stanowi inaczej.

Przykładem wyłączenia uprawnień do sprawowania władzy publicznej przez nieobywateli jest podmiotowe ograniczenie biernego i czynnego prawa wyborczego do Izby Poselskiej jedynie do obywateli sarmackich.

Na marginesie tych rozważań, należy stwierdzić, że argumenty poprzedniego składu Sądu Najwyższego, o tym nie można ograniczyć prawa do zasiadania w izbie senatorskiej przez nieobywateli są absurdalne. Będąc konsekwentnym, idąc tym tropem myślenia, z przepisu o powszechności wyborów należałoby wyciągnąć wniosek, że nie można ograniczyć uczestnictwa w wyborach do Izby Poselskiej osobom nieposiadającym obywatelstwa sarmackiego.

Należy także, podać wskazać, że sprawowanie władzy publicznej jedynie przez obywateli nie jest na gruncie prawa sarmackiego regułą. Na przykład: unormowania prawa miejscowego umożliwiają sprawowanie funkcji w samorządach osobom nieposiadającym obywatelstwa.

Odnosząc się do argumentów wnioskodawcy, Sąd Najwyższy stwierdza, że Naród – na gruncie prawa sarmackiego stanowi zawsze ogół obywateli oraz, w zakresie w którym prawo nie stanowi inaczej mieszkańcy nieposiadający obywatelstwa, co wynika zarówno z przepisu art. 27 ust. 3 jak i wskazanej we wniosku preambuły do Konstytucji w zakresie w jakim ustrojodawca ustanawia Konstytucję jako kartę praw i swobód Narodu. Fakt, że ustawodawca w ustawie o cudzoziemcach kwalifikuje wszystkich nie-obywateli jako cudzoziemców nie ma wpływu na normy konstytucyjne. Ustawodawca dysponuje bowiem szeroką swobodą w określaniu, które z praw i wolności konstytucyjnych przynależą mieszkańcom nieposiadającym obywatelstwa. To, że czyni cudzoziemcami wszystkich nie-obywateli nie oznacza, że musi tak czynić. Z teoretycznego punktu widzenia, możliwe jest przyjęcie na gruncie dzisiejszej Konstytucji prawa, które zapewniałoby mieszkańcom status niemalże identyczny do statusu obywatela. Poza zakresem rozpoznania sądu pozostawałaby wówczas celowość takiego rozwiązania.

W związku z powyższym Sąd Najwyższy orzekł, że Dekret jest ZGODNY z art. 3 ust. 1 Konstytucji.

VIII.
W przedmiocie zgodności Dekretu z przepisem art. 29 Konstytucji Sąd Najwyższy, stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie, należy zbadać czy istnieje prawo, które ograniczałoby prawo nieobywateli do zasiadania w Izbie Senatorskiej. Przepis, cytowanego już, art. 27 ust. 3 stanowi, że osobom nieposiadającym obywatelstwa sarmackiego przebywającym na terytorium Księstwa Sarmacji przysługują wszystkie prawa i wolności gwarantowane przez Konstytucję, o ile PRAWO nie stanowi inaczej.

Przez prawo, zgodnie z art. 2 ust. 1 należy rozumieć w hierarchii ważności: przepisy Konstytucji, umów międzynarodowych, ustaw i dekretów z mocą ustawy, dekretów wykonawczych oraz prawa miejscowego a także normy prawa zwyczajowego.

W przedmiotowej sprawie ustawodawca zrezygnował z wymogu posiadania obywatelstwa przez osoby obejmujące godność senatorską. W związku z powyższym wola ustawodawcy nie może być derogowana przez dekrety wykonawcze, normy prawa miejscowego oraz przyjęty zwyczaj. Wobec tego, argument o trwającym 5 lat utrwalonym zwyczaju, jest całkowicie chybiony na gruncie analizy prawnej. Jego wartość ogranicza się jedynie do argumentu w dyskursie politycznym i nie podlega w tym zakresie ocenie sądu konstytucyjnego. Wola ustawodawcy, zgodnie z hierarchią praw, ustawionej w art. 2 ust. 1 Konstytucji deroguje przyjęty zwyczaj jako normę hierarchicznie niższą.

Wnioskodawca zarzucał przedmiotowej regulacji niezgodność z art. 29 w związku z art. 3 Konstytucji.

W zakresie zbadania zgodności Dekretu z art. 29 w zw. z art. 27 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 Sąd zauważył że to art. 29 w związku z art. 27 ust. 3 stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 3 ust. 1. Na gruncie Konstytucji przepis art. 3 ust. 1 określa podmiotowy zakres władzy publicznej. Natomiast art. 29 i art. 27 ust. 3 wypełnia zakres znaczeniowy terminu „Naród – wspólnota posiadająca władzę Księstwa Sarmacji”. Na podstawie art. 29 prawa polityczne przysługują obywatelom a na podstawie art. 27 ust. 3 prawa polityczne, o ile prawo nie stanowi inaczej, przysługują także mieszkańcom. Nie jest dopuszczalne, by traktować jako przepis szczególnym („o ile prawo stanowi inaczej”) przepisu o charakterze generalnym (art. 3 ust. 1).

W zakresie zbadania zgodności Dekretu z art. 29 w zw. z art. 27 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 2 Sąd stoi na stanowisku, że przyznanie prawa do zasiadania w Izbie Senatorskiej nie-obywatelom nie jest sprzeczne z zasadą trójpodziału władzy.

Sąd orzekł także, że dekret nie pozostaje w sprzeczności z art. 29 w zw. z art. 27 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 3 ponieważ brak jest podstaw do stwierdzenia, że przyznanie osobom nieposiadającym obywatelstwa stoi w sprzeczności z unormowaniem, iż ustawa określa zasady niepołączalności funkcji publicznych.

IX.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji.
_________________
diuk mandragor KHAND