Mapa autorstwa towarzysza Prezerwatywa Tradycji Radzieckiego, aktualizacja w stosunku do wcześniejszych map administracyjnych jego autorstwa.
Podstawowe poprawki w stosunku do mapy sprzed 6 lat to dodanie Krakozji, nazw ułusów/okręgów autonomicznych, legendy oraz kilku wizualnych poprawek.
Libertów szkoda mu dla ludu
Kłamstwem wypełnia swoje usta
Łatwo do wniosku dojść takiego
Że u Kanclerza głowa pusta
Pracowników mu brakuje
Dookoła same chuje
„RCA – nie ta gra!”
W Sarmacji hasło takie słychać
A znaczy ono tylko tyle
Że stara kurwa nie chce zdychać
Został… Ciągnie dalej…
Świetlisty cel ma przed oczami
Mnie to już nawet śmiać się nie chce
Bo Kanclerz znowu został z nami
Choć tłum jak fala bił o mury
W życiu przecierpiał swym katusze
Słowy co nic nie był warte
Powiedział: „Nie chcem ale muszem”
Choć weń gromy biły ciągle
To dumnie prężył pierś markiza
Nawet gdy kutem go nazwali
Krzywym jak wieża w mieście Piza
Nic to, że lud go nienawidził
Nic to, że skandal gonił skandal
Gellonię zniszczyć ma zachciankę
Niczym z historii wzięty Wandal
Na wolność prasy dybie nawet
Na swoją własną ciągnąc stronę
Aż kłamstwa jego znieść nie mogło
Sumienie Prawdy nadwątlone
metadane
autor:Krzysztof Janusz Kowalczykowski (prawdopodobnie)
opublikowano: 29.10,2003r.,Krezusik nr 4
link: Krezusik
metadane
autor: Ola Chojnacka
opublikowano: marzec 2020 r.
link: nie dotyczy
metadane
autor: Andrzej Swarzewski et al.
opublikowano: 1 marca 2020 r.
link: https://megawrzuta.pl/download/121428a0c73d484255d74104a6d00c67.html
metadane
autor: Henryk Wespucci
opublikowano: 17 marca 2020 r.
link: https://cdn.discordapp.com/attachments/344203277904117762/689564243439124585/no-nie4.pdf
metadane
autor: Henryk Wespucci
opublikowano: 29 lutego 2020 r.
link: https://cdn.discordapp.com/attachments/402865320328429590/683411404228919362/no-nie3.pdf
metadane
autor: Mat Max von Salvepol
opublikowano: 23 stycznia 2010 r.
link: http://podle-zgloski.mikronacje.info/numery/nr2.pdf
metadane
autor: Mat Max von Salvepol
opublikowano: 20 lipca 2009 r.
link: http://podle-zgloski.mikronacje.info/numery/nr1.pdf
Nowa Biblioteka Narodowa, przy ulicy Dario Fo w Genosse-Wanda-Stadt, jest miejscem, gdzie zbieramy kwiat dorobku kultury sarmacko-wandejskiej.
Nowa, bo istniała i stara, założona w 2007 r. NBN w większości przejęła jej zbiory, tylko część starych zasobów pozostała w Precelourbańsku.
Zadaniem Biblioteki Narodowej jest zgromadzenie jak największej liczby ważnych dział z sarmackiego kręgu kulturowego, jak również z dzieł z zagranicy.
Chcemy zebrać wszystkie prace naukowe, wszystkie periodyki PDF, wszystkie kompleksy zbiorcze takie jak Pisma Świeckie, ≈wszystkie mapy oraz wybitne dzieła liryki, epiki, dziennikarstwa i sztuk oralno-wizualnych. Dokumenty źródłowe również mile widziane. Ale podkreślam - wybitne, rzeczy pośledniej wartości bym nie umieszczał. Ale decyzja należy do grona edytorów - przy umieszczaniu proszę kierować się własnym instynktem bibliotekarskim - sprawy sporne uprasza się wywlekać na forum.
Zasadniczo, tytuł strony powinien być taki sam jak tytuł dzieła, np. Dziewczyno z Awary.
W przypadku wydawnictw periodycznych, należy na końcu tytułu dodać oznaczenie numeru, np. Ferment 3. Preferowana numeracja ciągła, np. Rude Prawo 5, mimo że jest numerowane także jako 1/2015. Jeżeli czasopismo jej nie posiada, należy używać oznaczenia takiego, jakie podane jest wewnątrz numeru, np. Trybuna Wandyjska 2/06.
Jeżeli numer nie posiada oznaczenia numerycznego bądź jakiegokolwiek innego, można używać do jego oznaczenia daty wydania (Trybuna Wandejska 1.01.2007), jeżeli jest nieznana – to podtytułu (Ferment specjalny - Jestem biedaartystą).
Jeżeli dzieło lub dokument nie posiada tytułu (bądź podtytułu w przypadku opisanym w poprzednim akapicie), należy wymyślić coś własnego, ale czytelnego i nie wyglądającego jak kryptonim. W naprawdę wyjątkowych przypadkach, tytuły mogą być skracane bądź przeredagowywane.
W przypadku map, należy wzorować się prowizorycznie na obecnie istniejących tytułach stron.
Tworzenie katalogu jest aktualnym etapem tworzenia NBN. Na razie utworzono kilka podstawowych kategorii (Periodiken, Kartałken, Naukenpracen und -referaten, Poesyen und Lyrike, Powyeschcze, Wizzualen i Dokumenten) i jest to obecnie zbiór zamknięty.
Wszystkie artykuły powinny być opatrzone metadanymi:
> **metadane**
> autor: (kto)
> opublikowano: (gdzie, kiedy)
> link: <http://link.do/strony>No i przypominamy o dbałości o formatowanie. Strony niesformatowane/niezmetadanione oznaczamy symbolem Ȣ.
Zasady systemu markdown "SSW": Pomoc.
TO JEST PROSTE
Reformę BN wspiera Rada Komisarzy Ludowych, praca jest w postępie, a komisarze ludowi o pomoc proszą nieustannie.
[pisownia oryginalna, kapitalizacja oryginalna tam gdzie nie zapisano wszystkiego wersalikami, podpisy oznaczone kursywą – przyp. bibl.]
14.07.2009
Akt Powołujący Mikronacyjną Unię Walutową
Powołujemy do życia Mikronacyjną Unię Walutową zgodnie z ustaleniami jegoj statutu, w celu zapewnienia rozkwitu naszych gospodarek oraz otwarcia nasych rynków fiskalnych na swobodny obrót.
Albo nie.
I chuj.
Wolna Republika Morvan
Michał O’Rhada
Lord Protektor
Saorse Poblachta Morbhan
Monarchia Austro-Węgier
Österreichisch-Ungarische Monarchie
Osztrák-Magyar Monarchia
FJ II, I. R., m. p.
Królestwo Surmeńskie
Συρμενησκε Βασηλειο
Παυλος Πετροσηγος Β. Σ. Χ. Β.
Maksymilian I von Gryf
& in nomine Regis
Alexander Volrad bnt Bleeser-Littendorf
ABleeser
Kanclerz Federalny
Zjednoczonego Królestwa Brugii
Wicekról Mersji, etc.
Mandragorat Wandystanu
W imieniu Drogiego Lidera
Marek Lepki
metadane
autor: Michał O’Rhada?
opublikowano: Wandea Ludu, 14 lipca 2009 r.
link: https://wandea.wandystan.eu/2047
Powiedzmy to sobie uczciwie: Leblandia, „największe polskie państwo wirtualne”, w dalszym ciągu istnieje (link). A przynajmniej wegetuje gdzieś w głębinach internetu – w jego najstarszych warstwach geologicznych. Do dyspozycji obywateli pozostaje hermetyczne forum z siedemnastoma opublikowanymi postami oraz lista dyskusyjna, na której wszelka komunikacja zamarła w pierwszych tygodniach 2005 r. Ale prawdziwe serce Leblandii bije gdzie indziej. Głęboko pod zimną skorupą wre sekretne i pokraczne życie. Raz na kilka miesięcy ktoś życzliwy aktualizuje stronę główną, co jakiś czas publikowany jest oficjalny komunikat ze spotkania międzypaństwowego, wciąż wydawany jest legendarny „Kurier Cesarski”. W jubileuszowym – setnym! – numerze, datowanym na grudzień 2013 r., nad losem swojego podziemnego imperium pochylił się osobiście cesarz Marcus Lebenciusz Wspaniały. W krótkim wywiadzie podzielił się z nielicznymi czytelnikami następującą refleksją: „Coraz częściej natrafiam na informacje w Internecie, iż Cesarstwo Leblandii jest wymarłym państwem!”. „Co jest oczywiście totalną bzdurą!” – spuentowała rozmówczyni Imperatora, nieśmiertelna Senator Anike.
Imperator nie rzuca słów na wiatr. Swoje prawdy komunikuje niezachwianym głosem i z kamienną twarzą – nie przejmuje się tym, co mikronacyjni zawistnicy opowiadają po kątach. Liczą się fakty. A te są miażdżące. „Cesarstwo Leblandii, istniejące ponad 12 lat, z populacją przekraczającą już 1200 osób, jest bez wątpienia jedną z największych mikronacji, prawdopodobnie nie tylko w skali polskojęzycznych państw wirtualnych, ale i w skali międzynarodowej” – czytamy we wspomnianym wywiadzie i po chwili dowiadujemy się, że „średnia wielkość populacji wirtualnego państwa to 100-300 osób” (link). Na tym nie koniec. Sędziwa Leblandia to ponad „900 podstron HTML”, kilkadziesiąt ratyfikowanych umów międzynarodowych – w większości z państwami z angielskiego obszaru językowego – i cała litania wzmianek prasowych w prasie ogólnopolskiej. Express Bydgoski, toruńskie Nowiny, Kurier Lubelski, elitarny periodyk monarchistów Pro Fide, Rege et Lege. Doświadczony redaktor Piotr Kościński – późniejszy Sekretarz Generalny OPM – po prostu nie mógł nie wspomnieć o Leblandii na łamach Lwowskiej Gazety. (link)
Jak czytamy w dziale propagandowym Cesarstwa, „o Leblandii pisano już wielokrotnie i zawsze dobrze”. Prawdziwą perłą w koronie jest jednak wyeksponowany na stronie głównej odnośnik do artykułu z tygodnika Wprost (pamiętne wydanie z 16 czerwca 2002 r.), w którym dziennikarz uznał Leblandię za „największy kraj w polskiej sieci” (link). Nie ma znaczenia, że po lekturze tamtego artykułu polscy mikronauci pukali się w czoło, co bardziej sfrustrowani chcieli pisać gniewne sprostowania do redakcji. Reguła jest prosta. O cudakach pisze się raz i do tematu nie wraca przed kolejnym zaćmieniem. Tydzień później zapracowany redaktor prawdopodobnie pisał reportaż o geoglifach na peruwiańskim płaskowyżu Nazca.
Cesarz nie zapomina o swoich obowiązkach i regularnie objeżdżą swoje rozległe imperium – dwa miesiące temu odwiedził pustynną prowincję Arasya i spotkał się na czacie z obywatelami. Nie zapomina również o państwach-satelitach swojego imperium. Wbrew nieżyczliwym plotkom, legendarny Pakt Leblandzki, mimo przejściowych trudności, wciąż stoi na straży ładu międzynarodowego i daje odpór siłom nieczystym (link). W samym tylko 2013 r. Marcus Lebenciusz wspólnie z majorem Rommlem dwukrotnie odwiedził Sułtanat Al-Farun (link). Owszem – chodzi o ten sam Sułtanat Al-Farun, który w pierwszej połowie 2007 r. został włączony – jako wezyrat – do Sułtatanu Al Rajn, czego Leblandia do chwili obecnej nie uznała, rozpętując przeciwko Rajńczykom rozpaczliwą kampanię dyplomatyczną (link). Dyplomatycznego wsparcia Leblandii udzieliły wówczas Sarmacja i OPM. Na próżno. Imperator w swej konsekwentnej łaskawości do dzisiaj podtrzymuje przy życiu poczciwą fikcję państwową suwerennego Sułtanatu Al-Farun i co roku organizuje tam kolejne Konferencje Paktu Leblandzkiego. W tym roku powinna odbyć się dwunasta edycja.
Leblandia w dalszym ciągu realizuje Program Pomocy Nowym Państwom Wirtualnym, którego założeniem jest udzielanie szeroko pojętej „pomocy nowopowstającym podmiotom w dojściu do pełnej państwowości” (link). W latach 2003-2013 z programu skorzystały m.in. Republika Toskanii, Wirtualne Królestwo Brytyjskie, Federacja Delfina Zjednoczonego, Labacja, Królestwo Dutchlandu, Wielkie Księstwo Awii, Królestwo Dolnej Apllifierii, Wielkie Państwo Polnau oraz – stosunkowo niedawno, bo w 2011 r. – Wielka Kustodia Zakonu Zibu. W obecnej edycji, która zakończy się we wrześniu 2014 r., z doświadczenia Leblandczyków korzysta Księstwo Vagianu i Paonii.
Nie trudno o wrażenie, że Cesarstwo funkcjonuje na zupełnie odrębnej planecie.
W ciągu minionych dwunastu miesięcy Marcus Lebenciusz wygospodarował również czas na gospodarskie wizyty w pozostałych państwach Paktu Leblandzkiego, odwiedzając kolejno Niepodległe Królestwo Podlasia, Xięstwo Andreterry i Baronię Zarakata. Choć trudno w to uwierzyć, wszystkie wymienione państwa – ich nazwy obiły nam się o uszy dokładnie dekadę temu – w dalszym ciągu formalnie istnieją. A przynajmniej ich smutne witryny-atrapy (link). Z jednym intrygującym wyjątkiem – Baronia Zarakata, katolickie państwo zakonne, w maju ubiegłego roku zorganizowało konferencję pod hasłem: Zmiany w podejściu do wirtualnej państwowości a zmiany w podejściu do roli religii w wirtualnych państwach. Czyli jednak coś się dzieje za kurtyną. (link)
Z Zarakatą związany jest ciekawy, choć całkowicie już zapomniany epizod w dziejach polskiego mikronacjonalizmu. W drugiej połowie 2002 r. Wielki Mistrz Zarakaty zwrócił się do mikronautów z propozycją tekstu deklaracji ideowej, w której władze państw wirtualnych zobowiązałyby się do „dołożenia wszelkich starań, aby nie prowadzić działań, które uderzają w zasady religii katolickiej, Kościół Katolicki i uczucia katolików”. Pod tekstem porozumienia w ciągu dwóch kolejnych lat podpisali się, poza cesarzem Leblandii, władcy Andreterry, Teutonii, Rzeczpospolitej Trojga Narodów, Federacji Delfina Zjednoczonego, Wolnego Klubu RP oraz – co ciekawe – Sarmacji. W imieniu Księstwa podpis złożył Helwetyk Romański:
Księstwo Sarmacji pragnie niniejszym przystąpić do Porozumienia Zarakackiego. Księstwo realizuje swą politykę w zgodzie z założeniami Katolickiej Nauki Społecznej, co znajduje swoje odzwierciedlenie w Konstytucji (Sarmacja jest jedynym polskim państwem świeckim, którego konstytucja zawiera invocatio Dei) oraz praktyce działania władz sarmackich. Jutro dokument zostanie oficjalnie ratyfikowany oraz opublikowany na stronach internetowych Księstwa Sarmacji. (link)
Ciekawe są również losy Niepodległego Królestwa Podlasia, formalnie istniejącego w latach 2004-2011 (link). Twórcy Podlasia oparli swój projekt na fabularyzacji historii równoległej, tworząc coś państwa z pogranicza politologicznego political fiction na terenie Województwa Podlaskiego. Część linków odsyła nas bezpośrednio do instytucji związanych z Białymstokiem i okolicami. Jak czytamy na stronie głównej państwa, „po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej – pomimo wcześniejszych zapewnień rządu że tak nie będzie – pogorszyła się sytuacja średniej i najbiedniejszej warstwy społeczeństwa. Podrożało praktycznie wszystko – od żywności po materiały budowlane”. W wyniku późniejszych perturbacji doszło do wojny domowej, w której zaangażowały się siły NATO. Po wielu latach niepokojów, 3 maja 2022 r. apolityczna Partia złożona z podlaskich patriotów proklamowała w Białymstoku niepodległość Królestwa Podlasia. Historia państwa urywa się w 2069 r., gdy obywatele północnej Polski zgłaszają akces do NKP, tym samym zapowiadając utworzenie Zjednoczonego Królestwa Podlasia, Warmii i Mazur. Twórcy Podlasia opisują swoje państwo w kategoriach idylli:
Nie ma tu bezdomnych ani bezrobocia, każdy ma dom, pracę i kogoś na kogo zawsze może liczyć. Nikt nie boi się wyjść po zmrokuna ulicę bo nie ma tu chuliganów i bandytów. Nie ma też złodziei. Po co mają kraść, skoro każdy ma wszystko czego mu potrzeba? Wszystkie sprawy załatwiane są uczciwie, korupcja jest przecież zabroniona! Podobnie jak aborcja, pedofilia i działalność różnego rodzaju sekt. Nasz kraj nie jest przecież azylem dla wszystkich tego typu ludzi którzy chcieliby tu prać swoje brudy.
Kolejne państwo wolne od zgnilizny świata rzeczywistego. Jak widać – Marcus Lebenciusz starannie dobierał sobie partnerów na arenie międzynarodowej. Sam również postarał się, by jego państwo pozostało „czyste”.
Język partnerów Leblandii również miał pozostać „czysty”. Gwarantować to miała specjalnie w tym celu przygotowana Konwencja Valdeńska (2003 r.), która regulowała kwestie zwrotów grzecznościowych w korespondencji dyplomatycznej i obligowała władze państwowe sygnatariuszy umowy do unikania obelżywego i obraźliwego języka na na listach dyskusyjnych (link).
To wszystko jednak ledwie przedbiegi przed właściwym konkursem. Najważniejszym elementem filozofii Marcusa Lebenciusza do dziś pozostaje wzorowana na anglosaskich państwach wirtualnych doktryna czystości mikronacji.
Leblandia to żywa legenda polskiego mikroświata. Cesarstwo powstało w marcu 2001 r., gdy większość czytelników naszego pisma wciąż podmywana była przez troskliwe mamy, a bramki dla Polski zdobywał hebanowy Emmanuel Olisadebe. Mikroświat przypominał wówczas pierwotną zupę kwarków – o Scholandii i Sarmacji nikt jeszcze wówczas nie słyszał (oba państwa powstały dopiero w 2002 r.), Helwetyk Romański, Robert Czekański i Piotr Kościński działali w Wolnym Klubie RP, zaś mój poczciwy Dreamland wyglądał jako koszmar gimnazjalnego programisty (link). Leblandia wylądowała w samym środku tej smętnej surowizny – od razu z długoterminowym pomysłem na siebie i wykwalifikowaną kadrą przyjaciół ze studiów prawniczych. Założyciele Leblandii byli starsi o kilka lat od przeciętnego Dreamlandczyka czy mieszkańca Cesarstwa Aztec, lepiej przygotowani merytorycznie do organizacji struktur państwowych i budowy państwa prawa, a mimo to – a może właśnie dlatego – ich dziełem był absolutystyczny i statyczny potworek, który w 2004 r. ostatecznie odwrócił się plecami do sporej części mikroświata.
Leblandia może dziś uchodzić za symbol ślepej uliczki w dziejach polskiego mikroświata. Najbardziej kontrowersyjnym wkładem Leblandczyków do wspólnego dorobku pozostaje wspomniana doktryna czystości mikronacji, w swej dojrzałej postaci wyartykułowana w postaci osławionego Traktatu Brunlandzkiego (2004). W myśl twórców porozumienia, mikronacją nazwać można tylko takie państwo wirtualne, które opiera się praktycznie wyłącznie na statycznych stronach HTML i którego głównym celem jest stworzenie organizmu działającego jak rzeczywiste państwo, szczególnie poprzez budowę własnego systemu prawnego, własnej kultury, tożsamości narodowej i aktywności na arenie międzynarodowej, nie zaś budowie symulacji ekonomicznej, zbliżonej swą istotą bardziej do gry RPG i nie mającej nic wspólnego z wirtualną państwowością, kształtującą się od wielu lat ma świeci (link).
Podsumujmy założenia systemu brunlandzkiego: polityka i narracja kulturowa – tak, symulacja gospodarcza i obieg pieniądza – nie. Kto łamie te zasady, ten nie jest godzien miana mikronacji. Te nieszczęsne państwa, które zdecydowały się na wprowadzenie pewnych elementów narracji ekonomicznej i wprowadziły u siebie mechanizmy gospodarki pieniężno-towarowej, zostały zdegradowane do rangi „gry”. Żadnej litości dla wiarołomnych mikronautów. Na czele czystości doktryny do dziś stoi Rada Czystości Doktryny „Micronation” (RCDM) – w chwili obecnej tworzą ją, poza Leblandią, również Brunland, Zarakata i Al-Farun. Na celowniku purystów znalazły się przede wszystkim Scholandia i Sarmacja.
Efekt? Trwająca do dziś schizma w polskim mikroświecie, w którym dwa konkurencyjne modele mikronacjonalizmu wyznaczyły odrębne płaszczyzny egzystencji. Zasadne wydaje się pytanie, w jakim stopniu przyjęcie modelu leblandzkiego oznaczało wyrok śmierci dla mikronacji, które po prostu zastygły w infrastrukturalnym i technologicznym rozwoju. Przeglądanie zachowanych witryn państw Paktu Leblandzkiego to jak podróż wehikułem czasu – pod względem technikaliów przenosimy się nie tyle w środek minionej dekady, co do połowy lat dziewięćdziesiątych. Wyjąwszy Al-Farun, państw Traktatu Brunlandzkiego nie ma dziś na żadnej ze wspólnych map.
System brunlandzki to jednak coś więcej niż tylko awersja do ekonomizacji mikronacji. Nieformalnym wkładem do doktryny brunlandzkich purystów było cokolwiek osamotnione stanowisko samego cesarza Leblandii, który przez długi czas bezskutecznie zwracał uwagę na osobliwy brak realizmu społeczności mikronacyjnych. Jeśli – jak podkreślał – istotą mikronacji jest wierne odtworzenie struktur i zasad funkcjonowania państwa, należy przestrzegać „podstawowych zasad realizmu”.
W pewnym sensie Leblandia zawsze pozostawała „odklejona” od reszty polskiego mikroświata, w którym podstawowe reguły gry – obowiązujące zresztą do dziś – wykrystalizowały się w latach 2001-2002. Łącznie ze wspólną mapą, która od tamtego czasu bezustannie rozwija się w kierunku „wschodnim” od rdzenia najstarszych państw: Dreamlandu, Scholandii, Sarmacji i Federacji Al Rajn. Tymczasem państwo Marcusa Lebenciusza już na starcie zdecydowało się na lokalizację w świecie realnym: jako archipelag na Oceanie Spokojnym, gdzieś w połowie drogi między Australią a Ameryką Południową. Leblandia bodaj jako jedyna polska mikronacja ratyfikowała również m.in. konwencję wiedeńską o ochronie warstwy ozonowej, konwencję o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki i ramową konwencję ONZ w sprawie zmiany klimatu (oraz kilka innych). Sam Cesarz w swych wystąpieniach wielokrotnie komentował wydarzenia ze świata rzeczywistego – jak choćby rewolucje w muzułmańskich państwach Afryki Północnej, porównując je z sytuacją w mikroświecie.
Co ciekawe- spośród mnogości wygodnych przykładów na niedostatek szacunku dla zasady realizmu w mikroświecie, leblandzki Cesarz postawił na ten najbardziej banalny, a mimo to pośliznął się na skórce od banana. Na tapetę trafił bowiem problem sił zbrojnych państw wirtualnych, który został przez Leblandczyka bezlitośnie wydrwiony i rozłożony na czynniki pierwsze. Wyrozumiały Markus Lebenciusz nie miał nic przeciwko samej ich obecności w państwotwórczej narracji mikronautów – zwracał jednak uwagę na pewne kurioza związane z ich funkcjonowaniem. Zacytujmy obszerny fragment wywodu leblandzkiego Cesarza:
Tworząc takie siły wziąć należy pod uwagę kilka elementów. Pierwszym są możliwości finansowe nowopowstałego państwa. Drugim są możliwości „nabywcze”. Aby w ogóle próbować stworzyć własne wojsko, należy najpierw rozpatrzeć, jakie możliwości tworzenia sil zbrojnych ma nowopowstale państwo… Sa przecież Dzienniki Statystyczne GUS, coś, co się bodajże zowie CIA Fact Book, dane zamieszczane na stronach o wojskowości… Wystarczy sprawdzić, jakim sprzętem dysponują realne państwa, które powstały na przełomie ostatnich kilkunastu lat… Oszczędziłoby to wszystkim takich paradoksów (całkowicie ośmieszajacych twórcę danego państwa w.), jak np. posiadanie przez Scholandię lotniskowca czy przez Dreamland myśliwcow YF-22 (na dodatek w liczbie 18). Dlaczego paradoksów? Cóż… Jakie realne państwo istniejące powiedzmy 2 czy 3 lata (a nawet i 10 lat) jest w stanie kupić lotniskowiec czy YF-22? Pozostawiam bez komentarza fakt, iz Stany Zjednoczone Ameryki Północnej – producent ww sprzętu wojskowego – nie prowadzi jego sprzedaży (głównie ze względu na tajność technologii). Mógłbym zrozumieć, gdyby Scholandia kupiła kilka rosyjskich niszczycieli, a Dreamland 20 Migow-29. Tenże sprzęt znajduje sie w zasięgu cenowym nowopowstajacych państw realnych, Rosja zaś wyprzedaje takie uzbrojenie innym państwom. Ale YF-22 czy lotniskowiec (i to bodajże klasy Nimitz sądzac po zdjęciu)?! Panowie, myślcie czasem trochę…
Cały ten misterny wywód – skądinąd najzupełniej logiczny – przywodzi na myśl rzeczową krytykę obecności kosmity stojącego na bramce w meczu piłki nożnej, któremu jedyne, co mamy do zarzucenia, to fakt, że założył nieregulaminowe buty.
Z czasem Cesarz wyzbył się jednak swoich wątpliwości. Znakiem rozpoznawczym dojrzałej Leblandii i właściwie jedynym śladem jej obecności na arenie międzynaroowej stał się specyficzny militaryzm reprezentowany przez osławiony Pakt Leblandzki. Dzielni żołnierze Cesarza rozporządzali własnym arsenałem lotniskowców, korwet rakietowych, Grippenów oraz „atomowym okretem podwodnym przenoszącym pociski jądrowej Pustoszyciel”. Brzmi groźnie?
Chyba najbardziej kłopotliwym elementem doktryny leblandzkich purystów jest wtórność i niesuwerenność własnego stanowiska. Jak bowiem bez cienia zażenowania podkreśla Marcus Lebenciusz, tym, co stanowi o blasku tej koncepcji, jest fakt, że legitymizują ją „najstarsze anglojęzyczne państwa wirtualne”. Molossia (zał. 1977), Talossa (zał. 1979) czy Empire of Tebeakesse (zał. 1981) – to żelazne punkty odniesienia dla brunlandystów (czy raczej ich niedobitków) i jako takie trafiły do tekstu Traktatu, którym polscy puryści oddali osobliwy hołd.
„Najstarsze państwa wirtualne nie wprowadziły i nie wprowadzają systemów symulujących gospodarkę, uważajac, iż jest to odejście od zasad przewidzianych w doktrynie micronation” – zauważa Cesarz i po chwili czyni zastrzeżenie godne kopisty z peryferyjnego klasztoru: Cesarstwo Leblandii optować będzie za wprowadzeniem w wirtualnych państwach systemów gospodarczych, jeśli zauważy, iż wymienione wyżej „klasyczne” micronations wprowadzają takie systemy u siebie, co wiązać się niewątpliwie będzie ze zmianami w doktrynie micronation. Zmian takich jednakowoż na razie nie ma i do tej pory nie było” – tłumaczył w 2004 r.
Truizmem będzie stwierdzenie, że Talossa, Molossia i Corvinia miały zupełnie inną genezę od późniejszych o dwie dekady państw internetowych. Te drugie, w odróżnieniu od „klasycznych mikronacji” ze świata anglofońskiego, z kilkoma wyjątkami rodem z poprzedniej dekady, nie zgłaszają pretensji do fizycznej reprezentacji w świecie rzeczywistym, nie mówiąc już o ambicjach separatystycznych czy szukaniu uznania w gronie państw ONZ. Pod wspólnym mianownikiem pojęcia micronation kryje się dziś zarówno internetowa społeczność sympatyków dawnej Monarchii Austro-Węgierskiej czy kilka polskich mikronacji odwołujących się do tradycji I Rzeczypospolitej (w swym duchu są to przedsięwzięcia bliższe poczciwym ideałom rekonstrukcjonistów niż kontrkulturowym anarchistom), jak i autarkiczne „państwo” założone u progu epoki Ronalda Reagana przez 15-letniego chłopaka w szopie na pustyni w stanie Nevada, który z sobie tylko znanych powodów kontynuował swój projekt do później dorosłości. Nadbudowana na podstawie niechęć nadwiślańskich purystów wobec PHP, skryptów SQL i symulacji gospodarczej od samego początku miała mocno ograniczony sens. Molossiańsko-talossiańska geneza polskich mikronacji jest pięknym mitem i niewiele ponadto – prawdziwym początkiem państw wirtualnych był zmiana technologiczna lat 90. minionego stulecia i pojawienie się środowiska Internetu. Globalna sieć nie tyle zmieniła warunki starej gry, co napisała je od nowa. Na szczęście mamy już za sobą epokę, w której każda próba teoretycznego ujęcia fenomenu mikronacji (jako państwa wirtualnego) sprowadzała się do rytualnego przywołania przykładów australijskiej Hutt River czy Sealandu – „państwa” położonego na betonowej platformie wiertniczej 11 kilometrów od wybrzeży angielskiego hrabstwa Suffolk.
W cokolwiek schizofrenicznym świecie Marcusa Lebenciusza system brunlandzki, choć surowy i niewygodny dla własnych obywateli, w ostatecznym bilansie dowiódł swej szlachetnej wyższości nad „schizmatykami”. A przynajmniej takie można odnieść wrażenie, gdy wczytamy się w treść publicznych wystąpień Imperatora z drugiej połowy minionej dekady. W swym bezkrytycznym optymizmie przypominają one nieco deklaracji liderów państw realnego socjalizmu, którzy mimo nawarstwiających się symptomów nadchodzącej katastrofy jedynie usztywniali dotychczasowy kurs. Przy okazji jednego z rocznicowych przemówień, Cesarz, ubolewając nad kolejnym rokiem niepokojącej ciszy na liście dyskusyjnej, zapewnił swoich rodaków o wierności pierwotnym zasadom:
Cesarstwo Leblandii opowiada się jednak za dalszym trwaniem w Doktrynie Micronation. Powodów jest wiele, jednak najważniejszym wydaje się ten, iż większość polskojęzycznych państw wirtualnych, które ową Doktrynę odrzuciła, przestała już istnieć, zaś te, które ściśle przestrzegają przyjętych u swojego powstania zasad, trwają niezmiennie. Tak jak trwa Cesarstwo Leblandii, trwają też Sułtanat Al-Farun (od 21 września 2001 roku), Baronia Zarakata (od 24.12.2001 roku), Republika Brunlandu (od 31 lipca 2002 roku)!
Słowa te pochodzą z marca 2008 r., gdy wszystkie z wymienionych państw od wielu miesięcy leżały już w gruzach. Wrażenie jest piorunujące.
Widzimy zatem Leblandię jako internetowe Pompeje, których zarządca nie zauważył, że miasto zostało obrócone w perzynę przez gniew Wezuwiusza. Wymarłe cesarstwo nie tylko wciąż istnieje, ale zgodnie z zapewnieniami swojego władcy jest „największym wirtualnym państwem” w polskim internecie. Precyzyjnie rzecz ujmując – jest jedyną „prawdziwą” mikronacją. W tej wykładni sam Imperator to archetypiczny wartownik ze słynnej uwagi Oswalda Spenglera – to rzymski żołnierz, którego „szkielet znaleziono przed bramą w Pompei, a który zginął, ponieważ podczas wybuchu wulkanu zapomniano odwołać go z posterunku”. Autor Zmierzchu Zachodu tłumaczył to ponadczasowym obowiązkiem trwania na straconej pozycji bez nadziei i ratunku. „Oto wielkość, to się nazywa być rasowym” – podsumował.
Czy zasadne jest poczucie wyższości wobec osamotnionego Cesarza, który wizytuje martwe lądy, wygłasza przemówienia do pustych trybun i deklaruje współczucie dla upadłego mikroświata? Poczciwa Leblandia stanowi dziś element popkultury kreowanej przez mikronacyjnych ironistów starej daty, żartobliwy punkt odniesienia dla grupy sarmackich, wandejskich czy dreamlandzkich starszaków (w Leblandii swoją przygodę z mikroświatem zaczął m.in. Maar Ingawaar, znany dzisiaj jako Maks Zwell, do Leblandii w okresie jej szczytowego znaczenia kursowały zbiorowe wycieczki dreamlandzkich pułkowników i agentów wywiadu – a wszystko po to, by wyszaleć się w kraju postrzeganym jako jeden wielki obóz wojskowy). Wywiad, jaki w sierpniu 2001 r. przeprowadziłem z Marcusem Lebenciuszem dla Głosu Weblandu, był moim mikronacyjnym chrztem bojowym.
O Leblandii nie mówi się dziś źle – po prostu temat nie wywołuje już żadnych emocji. Jest jak zapomniany wujek, który w młodości może spadł z drabiny i jego myśli straciły na klarowności, ale to on nauczył nas wiązać buty i poczęstował pierwszym papierosem.
Wszyscy kochamy leblandzki skansen – czy raczej „jedno z czterech polskich państw, które spełniają doktrynę Micronation” – i gdybyśmy mieli narodzić się w mikroświecie po raz ósmy lub dziewiąty, na miejsce pobytu z pewnością wybralibyśmy imperium Marcusa Lebenciusza Wspaniałego, generała Krzysztofa Drucia i senator Anike.
metadane
autor: Jacques de Brolle
opublikowano: Kurier, 5 czerwca 2014 r.
link: http://kurier.ty-i.net/2014/06/05/czystosc-rasy-i-kod-niesmietelnosci-leblandia-i-mikroswiaty-rownolegle/
SKOK to system zarządzania treścią oraz gospodarką Mandragoratu opracowany pod światłym przewodnictwem inż. Maksymiliana Zwella i towarzyszy dla ludu, z ludem i przez lud. Projekt ten świeci jutrzenką postępu i jest znaczącym krokiem naprzód od zniszczeń, które pozostawiła po sobie radosna twórczość mandragora-renegata.
Przewodnik po SKOK-u został stworzony przez tow. Radzieckiego z okazji Jubla – obchodów 13-lecia Mandragoratu Wandystanu.
metadane
autor: Prezerwatyw Tradycja Radziecki
opublikowano: 12 grudnia 2015 r.
link: https://skok.wandystan.eu/index.php?s=poradnik
metadane
autor: Prezerwatyw Tradycja Radziecki
opublikowano: 12 grudnia 2015 r.
link: https://skok.wandystan.eu/index.php?s=poradnik
Mapa Ronona Dexa, opublikowna na forum bialeńskim w październiku 2019
Źródło: http://spolecznosc.bialenia.org.pl/showthread.php?tid=909&pid=7810#pid7810
Spis treści:
Był to ostatni numer wydany w starej, koszmarnej szacie graficznej, wstępniak numeru piątego, jest jedynym tekstem z tamtych czasów który nie dotrwał, na moim dysku, do powstania archiwum, tym samym, nie mogłem go tutaj umieścić :-), jeżeli Ty, drogi czytelniku, tym artykułem dysponujesz, bardzo proszę o kontakt pod adresem mirthandil@poczta.onet.pl, przewidywane atrakcyjne nagrody! ;-)
Mirthandil
motto: "Fama crescit eundo." - Wergiliusz
Cytat tygodnia - "Na oburzenie moralne składa się 2 procent moralności, 48 procent oburzenia i 50 procent zawiści." - Vittorio de Sica.
Nasz ulubiony poseł, zwany przez niektórych "buntownikiem bez powodu" a przez innych "buntownikiem z wyboru" Pan Michał Łaski, został redaktorem założonej przez siebie gazety, "Obiektyw Sarmacki" wydaje się być tubą propagandową SdKS, redakcja "AB Ovo" bardzo cieszy się z rozwoju sarmackiej prasy, życzymy naszemu ulubionemu posłowi powodzenia na nowej, już cywilnej, drodze życia.
Powstają, swoją drogą, te tytuły jak grzyby po deszczu, w ostatnim tygodniu został wskrzeszony Biuletyn Sarmacki, gazeta z dużą tradycją, a także dobrymi, niezależnymi od wszelkich wpływów tekstami, polecamy Biuletyn w ramach relaksu po lekturze żydomasońskiej propagandy rodem z "Ab Ovo".
Baron Czekański, znany jako ortodoksyjny fan netykiety, wysyłając na listę reklamę nowego telefonu firmy XXX, rozpoczął trwającą przez tydzień rozmowę o telefonach, dla jednych pasjonującą dla innych nudną jak flaki z olejem, jak się okazuje ten sprytny wynalazek budzi żywe emocje nie tylko u chłopców z ferajny.
Nie wyszedł numer "Ab Ovo" w poprzednim tygodniu, ale może to i dobrze, bo był to prawdziwy sezon ogórkowy, jeżeli chodzi o rozmowy na liście, ale z drugiej strony zawsze możemy plotkować o intymnym życiu Księcia i takie tam, ale w tym obecnym, zblazowanym v-świecie, nawet szczyty na szczytach nikogo nie wzruszają.
Już pewien Żyd powiedział pewnemu egipskiemu faraonowi, że po latach tłustych nadchodzą chude i vice versa, tym samym nikogo nie zdziwi, że ostatni tydzień poraża ilością wątków.
W Księstwie pojawiła się kolejna kobieta, zjawisko tak nie zwykłe, ze warte odnotowania, Magda Hasse wykazała się w związku z tym ogromna podejrzliwością, mówiąc wprost, oskarżyła Panią Pandorę ze z niejednego pieca chleb jadła i że wcale taka świeża w naszym światku nie jest. Stawiamy orzechy przeciwko dolarom, że podejrzenia Magdy są związane z typową kobieca cechą zazdrością. Nikt nie lubi tracić monopolu, ale powszechnie wiadomo, że świetnie wpływa on na konkurencyjność. Więcej Magdy w Magdzie?
Zazdrosna Magda, zapewne celowo, rozpętała dyskusje o seksie, myśląc w swej naiwności (kolejna kobieca cecha), że przyciągnie tym samym do siebie rzeszę zainteresowanych Sarmatów. Nic z tych rzeczy, Sarmacja to kraj kulturalny i my tutaj takie sprawy omawiamy w domowych pieleszach lub z kolegami przy piwie, ale żeby z kobietami??? W całym procesie pełnią funkcje utylitarną, robią to znakomicie, ale rozmawiać z nimi o tym? Jeszcze by sobie pomyślały, że są tak ważne jak piłka nożna, samochody, albo, co gorsza, Adam Małysz.
Dyskusja miała skutki znacznie większe niż zdrowy rozsądek podpowiada, w statystycznej polskiej podstawowej komórce społecznej, mężczyzna (Wieniek) powiedziałby kobiecie (Magda) "Do garów babo" i wszyscy żyliby długo i szczęśliwie, a tutaj musiał, co by się zamknęła, nałożyć moderacje, jako obrońca moralności i strażnik dziecięcej (sztuk 2) niewinności zrobił to bez wahania, wpisując się złotymi zgłoskami na listę sarmackich stróżów prawa. Książę udzielił mu 100% poparcia, stwierdził także, w odpowiedzi na protesty naiwnych zwolenników wolności słowa, że policjantów nikt nie lubi, ten argument ostatecznie przekonał redakcję. Proponujemy także rozważyć powołanie Sarmackiego GUKPiW pod komendą ministra informacji.
Równolegle toczyła się pasjonująca rozmowa o higienie odbytu ze szczególnym uwzględnieniem technik pielęgnacji tego użytecznego narządu, przodowali AGJ, Michaś, swoje trzy grosze dorzucił Wieniek, AGJ po zakończeniu rozmowy i otrzymaniu zwyczajowej w takich okolicznościach moderacji opuścił Sarmację, wrogi element KRP głosi, iż właśnie taki był cel wizyty Pana Artura w Księstwie, wszak wymiana doświadczeń związanych z tym istotnym zajęciem mogła go nurtować, zapewne chciałby wiedzieć czy ową czynność wykonuje prawidłowo, niestety z góry założyliśmy, że Pan AGJ nie powie nam czy wyniósł coś z ww. rozmowy.
Nasz ulubiony poseł, co jakiś czas mruczy coś pod nosem o niezgodności z konstytucją, co poniektórych ustaw sarmackiego prawa, twierdząc, że jest jeszcze hetmanem, bo sejm go nie odwołał, biedny, chyba zapomniał, że przestał nim być z chwila objęcia stanowiska posła.
Lud pracująco-kapitalistyczny rozprawiał także o filmie i literaturze, jednak owe rozmowy zostały tak przyćmione przez tematy, o których pisaliśmy wyżej, że nie warto o nich pisać, wystarczy odnotować sam fakt ich prowadzenia, co niniejszym czynię.
Wirtualne państwa starają się upodobnić do swoich odpowiedników z realnego świata. Nie będziemy tutaj rozważać czy to dobrze czy źle, zostawimy to filozofom i socjologom, zastanowimy się nad problemem wirtualnej turystyki, jeżeli chodzi o migracje, na tle politycznym czy gospodarczym to jest ona możliwa, ba, jest nawet powszechnie stosowana, przykłady wirtualnych emigrantów można mnożyć, czy istnieją jednak wirtualni turyści? Hm... To trudne pytanie, miast szukać na nie odpowiedzi, podpierać się przykładami, dowodzić słuszności postawionych tez, postanowiłem spakować manatki i niczym pierwszy turysta Świata Dysku - Dwukwiat, wyruszyć na wirtualne wojaże, zwykła wycieczka to jednak dla mnie za mało, korzystając z niespożytych zasobów energii wyruszyłem w podróż dokoła v-świata, na swojej trasie zaplanowałem wizytę w ośmiu państwach, jako redaktor Ab Ovo nie mogłem nie podzielić się z wami spostrzeżeniami, tym samym powstał cykl, w każdym z kolejnych ośmiu numerów przedstawię jedno państwo, mam nadzieję, że te artykuły będą dla was drogowskazem w wirtualnych wędrówkach
Pierwszym etapem podróży jest Scholandia, wybór jak najbardziej uzasadniony, większość polskich mikronacji jest do siebie bardzo podobna, Królestwo Armina jest na tym tle bardzo oryginalne, pierwszym krokiem w podróży do określonego wcześniej państwa, jest wklepanie do przeglądarki adresu jego strony internetowej, to podstawa, od tego się zaczyna, wiemy jednak, po czym się poznaje prawdziwego mężczyznę, tym samym stronę należałoby obejrzeć, jako wierny wyznawca empiryzmu dokładnie przewertowałem stronę Scholandii, w oczy rzuciły mi się dwie rzeczy, biurokracja oraz ogromna chęć odwzorowania realnego państwa, wiąże się to na przykład z dość skomplikowanym i złożonym systemem podatkowym, co więcej Scholandczycy są z niego dumni, słusznie twierdząc, że mają najbardziej rozbudowany system podatkowy w v-świecie. Zgadzam się z tą tezą. Biurokracja występuje na każdym kroku, przy zapisie, rejestracji firmy etc. Słowem, realne państwo opiekuńcze w wirtualnym wydaniu, gospodarka mi się nie spodobała, jako że państwa opiekuńczego się boje prawie tak bardzo jak święconej wody. Nic to, pomyślałem, wszak ja tutaj na wakacje, a nie do pracy przybyłem, dokonałem prostego procesu zapisania się na listę dyskusyjną, nie dzieje się to, bowiem automatycznie, dokonałem i czekałem. Czekałem na listy, w międzyczasie dostałem wiadomość od prefekta prowincji, do której zostałem losowo przydzielony, z listu wynikało, że prowincja podobnie jak państwo jest bardzo młoda, wiadomość ta bardzo mi się spodobała, choć była zapewne szablonowa, to jednak dzięki niej poczułem się zauważony, co cieszy. Lista dyskusyjna wciąż milczała, nie zrażony tym faktem (sezon ogórkowy?) napisałem krótki list o sobie i moich celach, zadałem także kilka pytań, na które uzyskałem precyzyjne odpowiedzi, ale to wszystko, żadnych dyskusji, żadnych prywatnych wojenek, cisza, spokój, dobre miejsce na łowienie ryb, jednak do zabawy w v-państwo, dla tak ortodoksyjnego zwolennika v-państwowej polemiki jak ja, nie najlepsze. Nie spotkałem też żadnych ciekawych osobowości, które moim zdaniem o sile mikronacji świadczą, ot standardowa Magda Hasse, jedyną osobą, którą oprócz niej zapamiętałem, był wkładający wiele serca w swoją prace i rozwój Scholandii redaktor naczelny Spectatora, gazety prawdopodobnie bardzo ciekawej, prawdopodobnie, ponieważ dla takiego laika w sprawach Scholandzkich jak ja, artykuły w niej zamieszczone są nudne. Turystom z Sarmacji nie radzimy na wstępie starać się prowadzić dyskusji, Scholandczycy są bowiem, bardzo do swojego modelu państwa przywiązani, po kilku dniach pobytu w Scholandii byłem wyraźnie znudzony, w Królestwie nie wydarzyło się nic, co moją uwagę przyciągnąć by mogło, dlatego też nie mogę z czystym sumieniem polecić Scholandii wszystkim spragnionym wrażeń Sarmackim obieżyświatom, wydaje się jednak ona być dobrym miejscem do prowadzenia interesów, wprawdzie biurokracja i kilka głupich zasad mogą przyjemność z prowadzenia biznesu zepsuć, ale za to w przeciwieństwie do naszej ojczyzny, coś się na tym polu dzieje. Scholandia to państwo młode, z pewnością będzie się rozwijać, obawiam się jednak ze idea v-państwa, która stoi u podstaw tego rozwoju nie zgadza się z moją wizją v-państwowości.
Rozrywka: 30%
Biznes: 65%
Kultura: 50%
Legenda:
Skala: 0 - 100%
Rozrywka - jak dobrze się bawiłem :-).
Biznes - warunki do prowadzenia interesów.
Kultura - poziom inicjatyw kulturalnych (także prasa).
Naturalnie ocena jest całkowicie subiektywna.
motto: "Non in solo pane vivit homo."
Czy na poniższych zdjęciach znajduje się na sama osoba?
:-)
Z publikacji zdjęć zrezygnowaliśmy, nie ma takiej potrzeby, biorąc pod uwagę liczbę osób, które będą przeglądały archiwum, było by to marnotrawstwo miejsca na serwerze, naturalnie jest to wyjątek, związany z kłopotliwym aspektem przenoszenia materiałów na nowy serwer. Przypominamy, że pięć pierwszych numerów "Ab Ovo" było publikowane w innej, koszmarnej szacie graficznej, na innym serwerze.
9 lutego 2003 roku oficjalnie zostały ogłoszone wyniki wyborów do Sejmu Sarmacji. Jak by nie patrzeć święto to było wielkie. Wszak sam wybór został poprzedzony licznymi problemami zarówno natury technicznej, jak i proceduralnej. Na szczęście same wybory przebiegły spokojnie... Martwi tylko niska frekwencja.
Jednakże tuż po samych wyborach szlag trafił komputer Posła Wojciecha wicehrabiego Zielińskiego, co skutecznie zablokowało obrady Sejmu na kolejne ponad 3 tygodnie. Nie byłoby w tym fakcie nic bulwersującego, gdyby nie fakt że Książę czekał ze zwołaniem Pierwszego posiedzenia Sejmu na powrót Posła Zielińskiego. Jednocześnie wydłużyła się w czasie procedura wyłonienia nowego Marszałka Sejmu. I tu niespodzianka... Marszałkiem zostaje nie kto inny tylko świeżo Sarmacji zwrócony Wojtek Zieliński. Pominę fakt, że nieobecność Pana Posła kosztowała Sejm ponad 3 tygodnie (nie)życia. Pominę też fakt, że jeden z posłów wyłonionych w tych wyborach kadencję ma skróconą. Otóż Poseł Michał Łaski startujący w wyborach z listy SDKS zastąpił Posła Czekańskiego, który z bliżej nie znanych powodów mandat swój porzucił. Pan Łaski zasiadywać w Sejmie będzie do 25 marca 2003 roku. Zatem przez zaledwie trzy tygodnie. Możemy śmiało powiedzieć, że nieobecność Posła Zielińskiego zabrała trzy tygodnie z aktywności Posła Łaskiego. Cała sytuacja jest co najmniej dziwna. Przypomnijmy również fakt, że Poseł Łaski oficjalnie 15 lutego zgłosił swą kandydaturę na Marszałka Sejmu. Zadziwiające jest to, że kandydatura ta pozostała bez echa. Sejm nadal nie obradował. Marszałek pozostał nie wybrany... aż do... Aż do dnia 28 lutego kiedy cudownie powrócił do nas Poseł Zieliński. Następnego dnia ponaglany przez Księcia ogłosił swą kandydaturę na Marszałka.
Pozwólcie że zacytuję:
01 Mar 2003 00:11:12 +0100 Piotr Kozanecki napisał:
A więc, zgłaszasz oficjalnie swoją kandydaturę na Marszałka Sejmu?
Tak. ;)
--
Wojtek Zieliński - PO burmistrza Internetii
Cytat ten pochodzi z listu wysłanego na listę Księstwa Sarmacji dnia 1 marca 2003 roku o godzinie 00:23, a zatem kilka godzin po cudownym powrocie. Żeby nie było wątpliwości autorem listu jest nie kto inny jak właśnie Poseł Zieliński. Zastanawiający jest ten tik nerwowy Posła, który pojawił się przy jego wypowiedzi (otóż mam na myśli emotikon ;)). Znak ten jest jednak w rzeczywistości wirtualnej rozumiany wszelako.
Nic to... nikt nie zauważył. A protest SDKS utonął w ogólnej radości spowodowanej Dekretem nr 64 wydanym przez JKM Księcia Sarmacji. I znów cytat Na podstawie art. 8. Konstytucji Księstwa Sarmacji powołuję Wojciecha wicehrabiego Zielińskiego na urząd Marszałka Sejmu Księstwa Sarmacji. Prawda, że to słodkie...
Zastanawiam się tylko kiedy to zostało ustalone? Czy jeszcze zanim doszło do wyborów, czy może w trakcie wrednej awarii komputera posła... Odpowiedzi na to pytanie nie poznamy niestety nigdy...
Z Sejmu Sarmacji dla czytelników "Ab Ovo" - Katarzyna Kolenda-Zaleska
metadane
autor: Damian Konieczny
opublikowano: 10 marca 2003 r.
link: http://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/ao/archiv.php
Nowa Biblioteka Narodowa, przy ulicy Dario Fo w Genosse-Wanda-Stadt, jest miejscem, gdzie zbieramy kwiat dorobku kultury sarmacko-wandejskiej.
Nowa, bo istniała i stara, założona w 2007 r. NBN w większości przejęła jej zbiory, tylko część starych zasobów pozostała w Precelourbańsku.
Zadaniem Biblioteki Narodowej jest zgromadzenie jak największej liczby ważnych dział z sarmackiego kręgu kulturowego, jak również z dzieł z zagranicy.
Chcemy zebrać wszystkie prace naukowe, wszystkie periodyki PDF, wszystkie kompleksy zbiorcze takie jak Pisma Świeckie, ≈wszystkie mapy oraz wybitne dzieła liryki, epiki, dziennikarstwa i sztuk oralno-wizualnych. Dokumenty źródłowe również mile widziane. Ale podkreślam - wybitne, rzeczy pośledniej wartości bym nie umieszczał. Ale decyzja należy do grona edytorów - przy umieszczaniu proszę kierować się własnym instynktem bibliotekarskim - sprawy sporne uprasza się wywlekać na forum.
Zasadniczo, tytuł strony powinien być taki sam jak tytuł dzieła, np. Dziewczyno z Awary.
W przypadku wydawnictw periodycznych, należy na końcu tytułu dodać oznaczenie numeru, np. Ferment 3. Preferowana numeracja ciągła, np. Rude Prawo 5, mimo że jest numerowane także jako 1/2015. Jeżeli czasopismo jej nie posiada, należy używać oznaczenia takiego, jakie podane jest wewnątrz numeru, np. Trybuna Wandyjska 2/06.
Jeżeli numer nie posiada oznaczenia numerycznego bądź jakiegokolwiek innego, można używać do jego oznaczenia daty wydania (Trybuna Wandejska 1.01.2007), jeżeli jest nieznana – to podtytułu (Ferment specjalny - Jestem biedaartystą).
Jeżeli dzieło lub dokument nie posiada tytułu (bądź podtytułu w przypadku opisanym w poprzednim akapicie), należy wymyślić coś własnego, ale czytelnego i nie wyglądającego jak kryptonim. W naprawdę wyjątkowych przypadkach, tytuły mogą być skracane bądź przeredagowywane.
W przypadku map, należy wzorować się prowizorycznie na obecnie istniejących tytułach stron.
Tworzenie katalogu jest aktualnym etapem tworzenia NBN. Na razie utworzono kilka podstawowych kategorii (Periodiken, Kartałken, Naukenpracen und -referaten, Poesyen und Lyrike, Powyeschcze, Wizzualen i Dokumenten) i jest to obecnie zbiór zamknięty.
Wszystkie artykuły powinny być opatrzone metadanymi:
> **metadane**
> autor: (kto)
> opublikowano: (gdzie, kiedy)
> link: <http://link.do/strony>No i przypominamy o dbałości o formatowanie. Strony niesformatowane/niezmetadanione oznaczamy symbolem Ȣ.
Zasady systemu markdown "SSW": Pomoc
TO JEST PROSTE
Reformę BN wspiera Rada Komisarzy Ludowych, praca jest w postępie, a komisarze ludowi o pomoc proszą nieustannie.
Nowa Biblioteka Narodowa, przy ulicy Dario Fo w Genosse-Wanda-Stadt, jest miejscem, gdzie zbieramy kwiat dorobku kultury sarmacko-wandejskiej.
Nowa, bo istniała i stara, założona w 2007 r. NBN w większości przejęła jej zbiory, tylko część starych zasobów pozostała w Precelourbańsku.
Zadaniem Biblioteki Narodowej jest zgromadzenie jak największej liczby ważnych dział z sarmackiego kręgu kulturowego, jak również z dzieł z zagranicy.
Chcemy zebrać wszystkie prace naukowe, wszystkie periodyki PDF, wszystkie kompleksy zbiorcze takie jak Pisma Świeckie, ≈wszystkie mapy oraz wybitne dzieła liryki, epiki, dziennikarstwa i sztuk oralno-wizualnych. Dokumenty źródłowe również mile widziane. Ale podkreślam - wybitne, rzeczy pośledniej wartości bym nie umieszczał. Ale decyzja należy do grona edytorów - przy umieszczaniu proszę kierować się własnym instynktem bibliotekarskim - sprawy sporne uprasza się wywlekać na forum.
Zasadniczo, tytuł strony powinien być taki sam jak tytuł dzieła, np. Dziewczyno z Awary.
W przypadku wydawnictw periodycznych, należy na końcu tytułu dodać oznaczenie numeru, np. Ferment 3. Preferowana numeracja ciągła, np. Rude Prawo 5, mimo że jest numerowane także jako 1/2015. Jeżeli czasopismo jej nie posiada, należy używać oznaczenia takiego, jakie podane jest wewnątrz numeru, np. Trybuna Wandyjska 2/06.
Jeżeli numer nie posiada oznaczenia numerycznego bądź jakiegokolwiek innego, można używać do jego oznaczenia daty wydania (Trybuna Wandejska 1.01.2007), jeżeli jest nieznana – to podtytułu (Ferment specjalny - Jestem biedaartystą).
Jeżeli dzieło lub dokument nie posiada tytułu (bądź podtytułu w przypadku opisanym w poprzednim akapicie), należy wymyślić coś własnego, ale czytelnego i nie wyglądającego jak kryptonim. W naprawdę wyjątkowych przypadkach, tytuły mogą być skracane bądź przeredagowywane.
W przypadku map, należy wzorować się prowizorycznie na obecnie istniejących tytułach stron.
Tworzenie katalogu będzie kolejnym jest aktualnym etapem tworzenia NBN. Na razie utworzono kilka podstawowych kategorii (Periodiken, Kartałken, Naukenpracen und - referaten, Poesyen und Lyrike, Powyeschcze, Wizzualen, Doku, Komplexen zbiorstschen) i jest to obecnie zbiór zamknięty.
Po rozpoczęciu etapu katalogowania zkolapsujemy menu zbiorcze i pomyślimy nad organizacją katalogu podstawowego jak i dodatkowych.
Jesteśmy już w trakcie katalogowania , ma on już całkiem znośną formę i się kolapsuje.
Komitet Wsparcia Renowacji BN im. Kanału Morwan-Acjo opracowała uproszczony system referencyjny dla Naukenpracen und - referaten pod postacią:
Numer najwyższej kategorii Dewey'a - trzyliterowa sygnatura autora - numer pracy.
Wszystkie artykuły powinny być opatrzone metadanymi:
> **metadane**
> autor: (kto)
> opublikowano: (gdzie, kiedy)
> link: <http://link.do/strony>No i przypominam o dbałości o formatowanie. Strony niesformatowane/niezmetadanione oznaczamy symbolem Ȣ.
Zasady systemu markdown "SSW": Pomoc
TO JEST PROSTE
Reformę BN wspiera Rada Komisarzy Ludowych, praca jest w postępie, a komisarze ludowi o pomoc proszą nieustannie.
Nowa Biblioteka Narodowa, przy ulicy Dario Fo w Genosse-Wanda-Stadt, jest miejscem, gdzie zbieramy kwiat dorobku kultury sarmacko-wandejskiej.
Nowa, bo istniała i stara, założona w 2007 r. NBN w większości przejęła jej zbiory, tylko część starych zasobów pozostała w Precelourbańsku.
Zadaniem Biblioteki Narodowej jest zgromadzenie jak największej liczby ważnych dział z sarmackiego kręgu kulturowego, jak również z dzieł z zagranicy.
Chcemy zebrać wszystkie prace naukowe, wszystkie periodyki PDF, wszystkie kompleksy zbiorcze takie jak Pisma Świeckie, ~wszystkie mapy oraz wybitne dzieła liryki, epiki, dziennikarstwa i sztuk oralno-wizualnych. Dokumenty źródłowe również mile widziane. Ale podkreślam - wybitne, rzeczy pośledniej wartości bym nie umieszczał. Ale decyzja należy do grona edytorów - przy umieszczaniu proszę kierować się własnym instynktem bibliotekarskim - sprawy sporne uprasza się wywlekać na forum.
Zasadniczo, tytuł strony powinien być taki sam jak tytuł dzieła, np. Dziewczyno z Awary.
W przypadku wydawnictw periodycznych, należy na końcu tytułu dodać oznaczenie numeru, np. Ferment 3. Preferowana numeracja ciągła, np. Rude Prawo 5, mimo że jest numerowane także jako 1/2015. Jeżeli czasopismo jej nie posiada, należy używać oznaczenia takiego, jakie podane jest wewnątrz numeru, np. Trybuna Wandyjska 2/06.
Jeżeli numer nie posiada oznaczenia numerycznego bądź jakiegokolwiek innego, można używać do jego oznaczenia daty wydania (Trybuna Wandejska 1.01.2007), jeżeli jest nieznana – to podtytułu (Ferment specjalny - Jestem biedaartystą).
Jeżeli dzieło bądź dokument nie posiada tytułu (bądź podtytułu w przypadku opisanym w poprzednim akapicie), należy wymyślić coś własnego, ale czytelnego i nie wyglądającego jak kryptonim. W naprawdę wyjątkowych przypadkach, tytuły mogą być skracane bądź przeredagowywane.
W przypadku map, należy wzorować się prowizorycznie na obecnie istniejących tytułach stron.
Tworzenie katalogu będzie kolejnym jest aktualnym etapem tworzenia NBN. Na razie utworzono kilka podstawowych kategorii (Periodiken, Kartałken, Naukenpracen und - referaten, Poesyen und Lyrike, Powyeschcze, Wizzualen, Doku, Komplexen zbiorstschen) i jest to obecnie zbiór zamknięty.
Po rozpoczęciu etapu katalogowania zkolapsujemy menu zbiorcze i pomyślimy nad organizacją katalogu podstawowego jak i dodatkowych.
Jesteśmy już w trakcie katalogowania , ma on już całkiem znośną formę i się kolapsuje.
Komitet Wsparcia Renowacji BN im. Kanału Morwan-Acjo opracowała uproszczony system referencyjny dla Naukenpracen und - referaten pod postacią:
Numer najwyższej kategorii Dewey'a - trzyliterowa sygnatura autora - numer pracy.
Wszystkie artykuły powinny być opatrzone metadanymi:
> **metadane**
> autor: (kto)
> opublikowano: (gdzie, kiedy)
> link: <http://link.do/strony>No i przypominam o dbałości o formatowanie. Strony niesformatowane/niezmetadanione oznaczamy symbolem Ȣ.
Zasady systemu markdown "SSW": Pomoc
TO JEST PROSTE
Reformę BN wspiera Rada Komisarzy Ludowych, praca jest w postępie, a komisarze ludowi o pomoc proszą nieustannie.