Głos Weblandu

Logiczną (i prawnie usankcjonowaną) konsekwencją rozwiązania Parlamentu (de facto dotyczy to tylko Sejmu, bo dreamlandzkiego Senatu nie sposób rozwiązać) jest rozpisanie nowych wyborów. Otóż król niedawno skorzystał z resztek swoich uprawnień i podziękował naszym posłom za pracę. Tak się więc składa, że teoretycznie mamy niecodzienną okazję "pasjonować się" dwiema kampaniami wyborczymi. Teoretycznie, bo ta w wydaniu rzeczywistym jest zawsze (przynajmniej nad Wisłą) okresem burzliwych- i stojących zazwyczaj na niskim poziomie - debat i dyskusji na tematy mniej lub bardziej oscylujące wokół dylematu - jest źle czy bardzo źle? I jak odbudować nasz biedny kraj po rządach poprzedniej ekipy? W Dreamlandzie takich pytań nikt nie stawia, bo i przesłanek ku temu nie widać. Gospodarka rozwija się, mamy wolny rynek, nie trzeba nikogo lustrować, niczego dekomunizować, prywatyzować, reprywatyzować i deratyzować. Arkadia. Może właśnie z braku takich problemów dreamlandzkie partyjki, niepewne zapotrzebowania na świadczone prze nie usługi, programowo parają się wymyślaniem fikcyjnych problemów w postaci bezrobocia (tak jakby istniał przymus pracy), niedostatków kodeksu karnego, cywilnego czy budowlanego. Ale nawet tym zajmują się tylko sporadycznie, zadowalając się figurowaniem na liście parlamentarnych ugrupowań. Ten bezruch i totalny zastój w interesie dziwi zwłaszcza teraz, na kilka tygodni czy nawet dni przez nowymi wyborami. Czy więc polityka nikogo w Dreamlandzie nie interesuje? Nie sądzę...
Nasi obywatele nie są aż tak apolityczni i ambiwalentni w stosunku do władz jak można by przypuszczać. Na kilkuset mieszkańców naszego cyber-państwa aż 80 to członkowie sześciu ugrupowań politycznych, nie mówiąc już o tych nie zrzeszonych, a sprawujących rozmaite urzędy w państwowej administracji. Czy mając tak rozpolitykowanych współziomków można w ogóle mówić, że nikogo nie interesuje kto będzie otrzymywał poselską jałmużnę, pardon - dietę?
Przeglądając się liście partii z przyzwyczajenia doszukujemy się podziałów na lewicę i prawicę. Próżny wysiłek, bo nazwy ugrupowań nic nam nie powiedzą. Mamy partie sukcesu, optymizmu, jedną monarchistyczną, nawet jakaś demokratyczna się trafi. Jednakże wystarczy zajrzeć do programu któregokolwiek z ugrupowań by stwierdzić, że w przeważającej mierze mamy do czynienia z osobami o przekonaniach prawicowych, spod znaku Unii Wolności, PiS-u, czy Platformy Obywatelskiej. Przypuszczam, że znalazłoby się miejsce dla sympatyków Unii Polityki Realnej. A jak wyglądają te programy? Pomijam fakt, że partyjne strony aktualizowane są z częstotliwością występowania zaćmienia słońca. Programy naszpikowane, niczym arbuz pestkami, karygodnymi błędami ortograficznymi rażą idiotycznymi sformułowaniami i brakiem znajomości podejmowanego tematu. Przypominają one raczej tworzenie sztuki dla sztuki. Obok niewiele znaczących i bezsensownych deklaracji o staniu na straży wolności słowa, sumienia, itp. (tak jakby ktoś próbował ją nam odebrać), mamy zapowiedzi wprowadzenia podatku liniowego, zniesienia podatków (nieaktualne), liberalizacji gospodarki (co tu liberalizować?) i rozbudowy armii ;-). Wchodząc na strony poszczególnych ugrupowań można odnieść wrażenie, że życie polityczne w państwie o nazwie Dreamland kwitnie w najlepsze. Niektóre partie wchodzą w sojusz z innymi, tu i ówdzie spotykamy się z zapowiedziami wydawania partyjnego biuletynu. Niemalże jak w rzeczywistości. Równie dobrze można jednak zachwycać się kolorystyką stolca. Dreamlandzkie partie istnieją tylko na papierze, a w chwili obecnej znajdują się w fazie głębokiego snu zimowego, czy nawet anabiozy. Analizując treść niektórych programów można odnieść wrażenie, że osoba która wypociła podobne rewelacje miała tymczasową przerwę w dostawie tlenu do mózgu.

Obecnie istniejące ugrupowania są z politycznego punktu widzenia bezsensownymi... tworami politycznymi. Tym bardziej dziwi fakt, że partie skupiają całą "śmietankę" kulturalną i społeczną Dreamlandu. Mam tu na myśli na przykład Dreamlandzką Partię Monarchistyczną, zrzeszającą praktycznie cały rząd i arcyksięcia - regenta dla okrasy. W czasie dwudziestolecia międzywojennego mieliśmy BBWR, teraz mamy Blok Wspierania Króla. A przynajmniej takie można odnieść wrażenie czytając program DPM, która za cel stawia sobie m.in. "wzmocnienie roli szlachty w życiu Dreamlandu". W ten sposób można się dowiedzieć, że -tak jak w życiu- obywatele są równi i równiejsi. Konstytucyjne "wszyscy są równi wobec prawa" jest tu jawnie łamane i należałoby postarać się by stosownie ukarać naszych monarchistów. Proponuję chłostę i łamanie kołem:) A dla ociemniałego monarchy patrzącego przez palce na wybryki swych podopiecznych przymusowy urlop w zamorskim kurorcie (w rześkim syberyjskim klimacie).
Osobiście śmieszy mnie fakt, że Dreamlandzka Partia Monarchistyczna, swoisty dziwoląg, realizuje swój kuriozalny program w sojuszu z Demokratyczną Partią Dreamlandu, będącą raczej lokalnym solardzkim ugrupowaniem i z rojalizmem mającą tyle wspólnego, ile czerwone szelki ze spawarką.
Na dreamlandzkiej scenie politycznej ranking partii zestawionych według liczby członków przedstawia się następująco:
1. DPS (Dreamlandzka Partia Sukcesu) - 19 członków
2. Dreamlandzka Partia Uzasadnionego Optymizmu i DPM - po 17 człoków
3. DPD - 15 członków
Na szarym końcu znajduje się nowa Unia Reform i Zieloni. Powyższe zestawienie sporządziłem na podstawie witryn internetowych ww. partii. Jak już powiedziałem- aktualizowanie nie jest mocną stroną tychże witryn, tak więc jeśli zdarzy się, że dana partia zamiast 17 liczy 117 członków, lub że już w kwietniu rozpadła się - proszę nie mnie o to nie winić.
Należy dodać, że wszystkie partyjne programy wprost emanują życiowym optymizmem, entuzjazmem, wiarą w przyszłość i pomysłami na lepsze jutro. Zupełnie jakbyśmy czytali sensacyjne rządowe raporty którejś z republik środkowoamerykańskich o przewidywanym wzroście cen bananów na światowym rynku i wynikających z tego faktu dodatkowych wpływach do państwowego budżetu wynoszących aż 0,017% PKB.
Ponieważ o zmarłym źle się nie mówi, nie będę podawał dokładnej liczby ustaw przyjętych bądź chociaż zainicjowanych przez rozwiązany niedawno śp. Sejm.
Nie twierdzę, że partie nie są w Dreamlandzie potrzebne. Jednakże pomyślane jako urozmaicenie życia politycznego, dodatkowa atrakcja i może pole do popisu dla naszych Likurgów nie spełniają swego podstawowego zadania - dostrzegania i eliminowania rzeczywistych problemów. A największym problemem jest typowy dla XII wiecznych państw europejskich ustrój Dreamlandu. Taki stan rzeczy stanowi zapewne pokłosie młodzieńczych lektur naszego Demiurga, który naczytał się przed laty tak popularnych przecież utworów fantasy. Akcja tych utworów osadzona jest najczęściej w bajkowych królestwach, których mieszkańcy (tzw. poddani króla- stąd zapewne pochodzi oficjalne określenie obywateli Dreamlandu używane m.in. w Konstytucji naszego imperium) są nie dość, że pochłonięci wyrzynaniem leśnych zezowatych stworów czyhających na ich córki, to jeszcze na tyle ociemniali, że gotowi są za swego króla oddać życie w poszukiwaniu np. jakiegoś Graala. Ale o tym może innym razem.
( Jacques de Brolle )