Księgi liturgiczne

[Severino Castiglioni]

[official2]

Rytuał nominacji diakonatu

Do ołtarza zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi diakon-nominat N. w białej albie, a na końcu biskup N., ubrany w białą albę oraz narzucony na nią ornat. Na głowie biskupa świeci mitra, a w ręku trzyma pastorał. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie biskup siada na przygotowanym tronie, a diakon-nominat klęka przed nim. Biskup zadaje mu pytanie:

Biskup: Czy chcesz wiernie pełnić urząd diakona Kościoła Ekumenicznego, gorliwie głosić w mikroświecie naukę Chrystusa oraz pełnić funkcje służebne w Kościele, być członkiem wspólnoty lokalnej, uczestniczyć w sesjach Synodu Powszechnego oraz przygotowywać się godnie do przyjęcia nominacji prezbiteriatu?

Prezbiter: Chcę, z Bożą pomocą.

B: Czy przyrzekasz przestrzegać przepisów Aktu Węgielnego, wszelkich praw wydanych przez Synod Powszechny, Patriarchę Kościoła oraz Twoich bezpośrednich zwierzchników?

P: Przyrzekam. Tak mi dopomóż Bóg!

Biskup nakłada ręce na głowę diakona-nominata i mówi:

B: Ja, N. biskup N., na mocy nadanego mi przez Akt Węgielny prawa, w obliczu Boga oraz wszystkich tu obecnych, nominuję Cię diakonem Kościoła Ekumenicznego. Przyjmij dalmatykę oraz idź zdobywać wiedzę teologiczną, służyć prezbiterom i biskupom, głosić w mikroświecie naukę Pana Jezusa, a także rozpowszechniać płynące z niej wartości w imię Ojca + Syna + Ducha Świętego.

P: Amen.

Biskup nakłada diakonowi dalmatykę, a następnie podnosi go z kolan oraz wymienia z nim znak pokoju. Uroczystość dobiega końca.

[/official2]


[official2]

Rytuał nominacji prezbiteriatu

Do ołtarza zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi prezbiter-nominat N. w białej albie, a na końcu biskup N., ubrany w białą albę oraz narzucony na nią ornat. Na głowie biskupa świeci mitra, a w ręku trzyma pastorał. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie biskup siada na przygotowanym tronie, a prezbiter-nominat klęka przed nim. Biskup zadaje mu pytanie:

Biskup: Czy chcesz wiernie pełnić urząd prezbitera Kościoła Ekumenicznego, gorliwie głosić w mikroświecie naukę Chrystusa, być członkiem wspólnoty lokalnej oraz uczestniczyć w sesjach Synodu Powszechnego?

P(rezbiter): Chcę, z Bożą pomocą.

B: Czy ponownie przyrzekasz przestrzegać przepisów Aktu Węgielnego, wszelkich praw wydanych przez Synod Powszechny, Patriarchę Kościoła oraz Twoich bezpośrednich zwierzchników?

P: Przyrzekam. Tak mi dopomóż Bóg!

Biskup nakłada ręce na głowę prezbitera-nominata i mówi:

B: Ja, N. biskup N., na mocy nadanego mi przez Akt Węgielny prawa, w obliczu Boga oraz wszystkich tu obecnych, nominuję Cię prezbiterem Kościoła Ekumenicznego. Przyjmij ornat oraz idź głosić w mikroświecie naukę Pana Jezusa oraz rozpowszechniać płynące z niej wartości w imię Ojca + Syna + Ducha Świętego.

P: Amen.

Biskup nakłada prezbiterowi ornat, a następnie podnosi go z kolan oraz wymienia z nim znak pokoju. Uroczystość dobiega końca.

[/official2]


[official2]

Rytuał nominacji episkopatu

Do ołtarza zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi biskup-nominat N. w białej albie oraz ornacie, a na końcu biskup-szafarz N., ubrany w białą albę oraz narzucony na nią ornat. Na głowie biskupa-szafarza świeci mitra, a w ręku trzyma pastorał. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie biskup-szafarz siada na przygotowanym tronie, a biskup-nominat klęka przed nim. Biskup-szafarz zadaje mu pytanie:

Biskup-szafarz: Czy chcesz wiernie pełnić urząd biskupa Kościoła Ekumenicznego, gorliwie głosić w mikroświecie naukę Chrystusa, opiekować się powierzonymi wiernymi, stać na czele wspólnoty lokalnej oraz uczestniczyć w sesjach Synodu Powszechnego?

Biskup-nominat: Chcę. Tak mi dopomóż Bóg!

Bs: Czy jesteś gotowy do ewentualnego przyjęcia w przyszłości godności Patriarchy Kościoła?

Bn: Tak, z Bożą pomocą.

Biskup-szafarz nakłada ręce na głowę biskupa-nominata mówi:

Ja, N. biskup N., na mocy nadanego mi przez Akt Węgielny prawa, w obliczu Boga oraz wszystkich tu obecnych, nominuję Cię biskupem Kościoła Ekumenicznego. Przyjmij pierścień, mitrę oraz pastorał i czuwaj nad owczarnią, nad którą pasterzem zostałeś ustanowiony w imię Ojca + Syna + Ducha Świętego.

Bn: Amen.

Biskup-szafarz wkłada na palec biskupa-nominata pierścień, nakłada na głowę mitrę, a następnie podnosi go z kolan i wręcza pastorał. Biskupi wymieniają ze sobą znak pokoju. Uroczystość dobiega końca.

[/official2]

[official2]

Rytuał pogrzebu w rycie wolnogradzkim

Do ołtarza, przed którym na katafalku znajduje się trumna zmarłego N. zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi celebrans N. w białej albie oraz fioletowym ornacie. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie rozpoczynają sprawowanie Agapy za zmarłego. Po jej zakończeniu celebrans okadza trumnę oraz skrapia ją wodą święconą. Po chwili milczenia celebrans przebiera się w fioletową kapę oraz wraz z wiernymi udaje się w procesji za trumną na cmentarz przy dźwiękach Psalmu 129. Po przybyciu na miejsce celebrans przemawia:

Celebrans: Wypełniając chrześcijański obowiązek pożegnania v-zmarłego Brata/Siostry, który opuścił kreowaną przez siebie postać, oddajmy mu hołd oraz prośmy o wytchnienie dla niego w realnym świecie. Ciebie prosimy...

Wierni: ...wysłuchaj nas Panie!

Po tych słowach trumna zostaje złożona do grobu. Celebrans zaś chwyta grudkę ziemi i rzucając ją na trumnę mówi:

C: Ze świata realnego przybyłeś i do świata realnego powracasz. Żyj w pokoju!

W: Amen.

Następnie gest celebransa powtarza każdy uczestnik pogrzebu. Rozbrzmiewa pieśń "Witaj Królowo". Uroczystości pogrzebowe dobiegły końca.

[/official2]