Wasze pismo

[Kristian Arped]

Postujcie wasze pisma. Oto moje:

[Hewret Faradobus]

Powodzenia. 

 [ Załącznik nie istnieje ]

[Ronon Dex]

Mojego byście się nie doczytali...  W wieku 10 lat nauczyłem się pisać na maszynie* (matka przynosiła robotę do domu, a nie lubiła korzystać z usług maszynistek*) i w zasadzie jak coś musiałem napisać "na zewnątrz" to używałem tego urządzenia... nawet potem w pracy nie potrzebowałem maszynistki, bo zasadniczo moja prędkość pisania była w granicach 180 znaków/minutę...  po latach przyszły komputery, których funkcja możliwości pisania i drukowania w latach 90-tych gdy to się zaczęło budziła mój nieukrywany zachwyt. Bo charakter pisma mam koszmarny - zwany potocznie "lekarskim", choć z medycyną wspólnego nic nie mam.

_______________
*) Dla młodszego pokolenia:

- "maszyna do pisania" to takie mechaniczne urządzenie piszące, które po uderzeniu w klawisz wybijało za pomocą metalowego "ramienia" z odpowiednią literą znak na papierze uderzając poprzez przesuwającą się taśmę nasączoną tuszem (podobna do późniejszych w drukarkach igłowych - jak je jeszcze pamiętacie). Dla ciekawostki powiem, że maszyny do pisania używane w Polsce miały układ klawiatury zaczerpnięty z niemieckiego (najlepsze na PRL-owskim rynku był NRD-owskie walizkowe maszyny do pisania - do dzisiaj mam w piwnicy, jeden egzemplarz), a dzisiaj to jest "Windzie" jako "Polski (214)" - czyli to charakterystyczne zamienianie Y i Z. Zresztą pierwsze komputery (dostosowane do sensownego edytora tekstu) rozpowszechnione w Polsce czyli Amiga (z zawrotną pamięcią 0,5 lub 1 MB) tez miały klawiatury "niemieckie", angielskie weszły razem z pierwszymi PC-etami.

- "maszynistka" - zawód i stanowisko polegające na umiejętności pisania na maszynie, zasadniczo "zawodowa maszynistka" pracowała w tempie 220-250- znaków na minutę, poniżej dwóch błędów na stronie A4. praktycznie w każdym przedsiębiorstwie lub instytucji były maszynistki, tam gdzie wytwarzano dużo pism istniały działy czy komórki nazywane "halą maszyn" czasem zatrudniające kilkanaście osób, a w skrajnych przypadkach kilkadziesiąt. A dobra maszynistka w zakładzie to był "skarb" (zresztą podobnie jak dobra sprzątaczka - która wtedy to była "Pani sprzątaczka").

[Kristian Arped]

Co do maszyn do pisania, to mam z nimi wiele wspólnego, pomimo bycia z pokolenia lat 90. Rodzina prowadziła kiedyś lombard, więc było tam parę "rupieci" jeszcze z komuny. Była tam też maszyna do pisania. Zawsze mnie zastanawiało, jak ona działa. Kochałem na niej pisać. Uwielbiałem ten stukot podczas pisania. Niestety, moja młodzieńcza ciekawość była tak wielka, iż zdecydowałem się ją rozkręcić i sprawdzić, jak działa... i nigdy nie udało mi się jej złożyć z powrotem.

[Hewret Faradobus]

Mojego byście się nie doczytali...

Moje również trudno rozczytać.
Czasami to są ładne, okrągłe litery, a czasami szlaczki przypominające arabskie litery.
Dzisiaj nazwałoby się to "dysleksją" albo "dysortografią". Jako że moja rodzina to tradycjonaliści, zawdzięczam moim rodzicom że chociaż nie popełniam byków ortograficznych. Bo z tą dzisiejszą dysleksją jest tak, że w szkole wychowuje się idiotów intelektualnych - dowód: Jestem w II klasie liceum. Razem ze mną chodzi (nazwijmy go Ernest) kolega, który "życie" albo "Żeromski" potrafi napisać przez "rz".

[Feliks Spirkin]

[Alberto de Medici]

Dzisiaj nazwałoby się to "dysleksją" albo "dysortografią". Jako że moja rodzina to tradycjonaliści, zawdzięczam moim rodzicom że chociaż nie popełniam byków ortograficznych. Bo z tą dzisiejszą dysleksją jest tak, że w szkole wychowuje się idiotów intelektualnych - dowód: Jestem w II klasie liceum. Razem ze mną chodzi (nazwijmy go Ernest) kolega, który "życie" albo "Żeromski" potrafi napisać przez "rz".

Kiedyś nie było "dyslektyków", a ludzi z takim zaburzeniem dało się wyleczyć.

[Kristian Arped]

Kiedyś nie było "dyslektyków", a ludzi z takim zaburzeniem dało się wyleczyć.

Ano. Przykładem jestem ja: kiedyś nie potrafiłem się doczytać nawet własnego pisma, od pół roku konsekwentnie nad nim pracuje. Wiem, że nadal jest mało czytelne, ale ważne jest to, że czynię postępy.

[Alberto de Medici]

Bez przesady. Masz wyjątkowo czytelne pismo .

[Ronon Dex]

Jeśli chodzi o te tzw. dys...cośtam to wg dzisiejszych "norm" w podstawówce spełniałem wszelkie kryteria bycia dysortografem. Na szczęście dla mnje i kolegi z klasy o podobnym problemie wtedy tych pojęć nie było i nie zostaliśmy półanalfabetami. Za to w 7 klasie pewna polonistka tak nas wzięła w obroty, że prawie powieści musieliśmy dodatkowo pisać... ale mądra była bo tematyki nam nie narzucała byśmy się nie zniechęcili. Było to wtedy upierdliwe, klęliśmy babę jak szefcy... ale do końca 8 klasy problem zniknął. W liceum już nie miałem z tym najmniejszych.

Niestety dzisiaj przez te lenioświstki, wystawiane przez czarownice zwane psychologami produkuje się magistrów półanalfabetów. Swego czasu (na szczęście już nie) po odejściu ze służby przez jakiś czas w cywilnej robocie musiałem się z takimi produktami współczesnego systemu edukacji użerać. Tytuły mieli, ale parę zdań w sensownej polszczyźnie i bez błędów to ich już mocno przerastało. Wytwór masowych szkół dających tzw. wyższe wykształcenie... porażka współczesnego systemu edukacji.

[Maciej Kamiński]

Dysy nie istnieją. Pozdrawiam, dysgrafik.

Zdjęcie mojego zeszytu wstawię później.

[Kristian Arped]

Czekamy, Macieju.

[Maciej Kamiński]

Proszę bardzo. Zeszyt od matematyki. Od polskiego też chcecie?

[Mikołaj Patryk Dostojewski]

Ja mam dwa rodzaje pisma. Zwykłe i szybkonotatkowe. Pismo zwykłe jest ładne i czytelne natomiast pismo szybkonotatkowe jest takie że kolega przepisując lekcję co chwilę pyta: "A co tu pisze?".

[Kristian Arped]

Proszę bardzo. Zeszyt od matematyki. Od polskiego też chcecie?

Biurokratyczny nieład. Prosimy. :3

[Hewret Faradobus]

Proszę bardzo. Zeszyt od matematyki. Od polskiego też chcecie?

To Ty wszystko zapisujesz jedno na drugim?

[Maciej Kamiński]

Proszę bardzo. Zeszyt od matematyki. Od polskiego też chcecie?

To Ty wszystko zapisujesz jedno na drugim?

Bywa, że sześć lekcji mam na jednej kartce. A że wykresy czytelne muszą być tylko na sprawdzianie...
A, już drugi rok tego samego zeszytu używam.

[Alberto de Medici]

Pismo zwykłe jest ładne i czytelne natomiast pismo szybkonotatkowe jest takie że kolega przepisując lekcję co chwilę pyta: "A co tu pisze?".

Powinien pytać się: "A co tu jest napisane?". 

[Feliks Spirkin]

Chciałbym zobaczyć minę twej nauczycielki przy sprawdzaniu zeszytu.

[Kristian Arped]

To uczucie, Macieju, gdy delta jest ujemna. </3

[Hewret Faradobus]

gdy delta jest ujemna. </3

To wtedy nie ma rozwiązań albo pierwiastków nierówności.

[Kristian Arped]

To wtedy nie ma rozwiązań albo pierwiastków nierówności.

Pierwiastek nierówności? Tak się mówi?

[Hewret Faradobus]

Pierwiastkiem równania kwadratowego.

[Ernest von Adriss]

Pamiętam że pierwszy raz zacząłem pisać dawno temu na komputerze (o ile można nazwać to komputerem) Amiga 500. Ciężko było więc szybo się zniechęciłem Później nie miałem dostępu do komputera więc wygrzebałem starą zabytkową maszynę do pisania... do tego niemiecką bez polskich znaków. I przyznam że na tym nauczyłem się dopiero biegle pisać po klawiaturze. Później nastąpiła era PC a teraz tabletów, smartfonów itp. Sorki jeśli pisze trochę nie na temat, wkrótce dodam moje własne próbki pisma ręcznego

[Maciej Kamiński]

Chciałbym zobaczyć minę twej nauczycielki przy sprawdzaniu zeszytu.

Może by się przejmowała, gdyby jej metoda sprawdzania nie polegała na patrzeniu (przez kilka sekund), czy cokolwiek jest napisane.

To uczucie, Macieju, gdy delta jest ujemna. </3

Noooo... Mniej do liczenia.
PS. Nie "delta", tylko "wyróżnik równania kwadratowego".