Historia Osterii od czasów najdawniejszych do wieku XV pióra Tomasza Antera
Czasy predynastyczne
W IX i X wieku Osteria podzielona jest na szereg państewek z których najsilniejszymi są dwa grody: Divograd i Siane. Stepy Osterii zamieszkują koczownicze ludy, zaś wybrzeża zamieszkuje ludność nieznanego (prawdopodobnie nie-osteryjskiego) pochodzenia.
Dynastia Nikitydów
Około roku 1000 niejaki Nikit obala lokalną dynastię w Divogradzie i zostaje Królem Divogradu. Państwo divogradzkie obejmowało wtedy nie tylko samo miasto Divograd, ale i okoliczne tereny. Powstaje dynastia Nikitydów.
Około 1020-1030 Nikit prowadzi udaną kampanię militarną, w wyniku której podbija większość dzisiejszej Osterii, w tym Siane i ogłasza się królem całej Osterii. Nowy władca usuwa starą arystokrację na jej miejsce osadzając swoich stronników. Większość historyków uważa (za późniejszą Kroniką Divogradzką) że zamiana elit była szybka i odbyła się w ciągu kilku lat. Inni uważają że był to proces długi, zakończony dopiero podczas panowania Nikita II, następcy Nikita I.
Około roku 1030 duża fala osadnictwa osteryjskiego na wybrzeżu. Być może związana z wypędzeniami starej arystokracji. Powstaje miasto Novia.
Około 1150 datuje się początki pisma w Osterii i pojawienie się chrześcijańskich misjonarzy. Jednym z niezwykle istotnych zabytków literatury osteryjskiej z tego okresu jest Kronika Divogradzka (z roku 1173), będąca właściwie jedynym znanym źródłem opisującym już wówczas legendarne dzieje Divogradu i historię jego walk z Siane, a także późniejszą historię Królestwa Osteryjskiego, zwanego też Królestwem Divogradu i Siane. Kronika kończy się na roku 1173.
Rok 1205: pierwsza wzmianka o Novii w źródłach pisanych. Wynika z niej, że Novia należała wtedy do państwa Divogradzkiego, a lokalni władcy uznawali zwierzchność Nikitydów.
Około 1350 powstaje Kodeks Novijski. Kodeks zawiera między innymi legendę o założeniu miasta Novia, dzieje miasta do roku 1348, a także listę władców Novii.
W 1368 roku władcy Osterii przenoszą swoją siedzibę z Divogradu do Siane. Divograd jednak pozostaje ciągle formalną stolicą Osterii, a tamtejsza katedra – miejscem koronacji królów osteryjskich.
Około 1400 Novia staje się największym i najpotężniejszym miastem Osterii, jednak ciągle uznaje formalnie zwierzchność królów Osteryjskich z Siane i ciągle płaci daninę.
1413 rok: Król Osterii, Dmitr III z dynastii Nikitydów żąda od Novii prawa do spławu rzeką Narvą bez uiszczania cła. Novia odmawia. Początek wieloletniego konfliktu.
W roku 1420 kupcy sianejscy próbują dokonać spławu transportu zboża bez opłacenia cła Novijczykom powołując się na list wystawiony przez Króla Osteryjskiego. Zostają zawróceni. W ciągu kilku miesięcy udaje się dojść do porozumienia: Novia przepuszcza kupców sianejskich bez pobierania cła, w zamian czego jest zwolniona z danin.
W 1422 roku Novia dokonuje reinterpretacji zawartej dwa lata temu umowy mówiąc że skoro nie musi płacić daniny władcą osteryjskim to znaczy że jest niezależnym państwem – Księstwem Novii. Dwór w Siane nie posiada siły militarnej aby zainterweniować, dlatego zmuszony jest uznać niezależność Novii. Novia widząc słabość Dmitra III zaczyna nakładać na kupców Sianejskich cła.
W 1425 roku na tron sianejski wstępuje nowy, dynamiczny władca, Mirogod II. Za cel bierze sobie odzyskać zwierzchność nad Novią.
W roku 1426 nowy władca nawiązuje sojusz z plemionami zamieszkującymi zachodnią Osterię, które dotychczas zmuszane były przez Novijczyków do płacenia trybutu. Novia w odpowiedzi zabrania całkowicie spławu rzeką kupcom sianejskim. Zdesperowany Mirogod wypowiada wojnę Novii.
25 Sierpnia 1426 – bitwa pod Novią. Wielkie zwycięstwo Księstwa Novii, zakończone odwrotem wojsk Królestwa Osterii. Novijczycy następnie przez kilka miesięcy oblegają Siane, jednak nie są w stanie go zdobyć.
25 grudnia 1426 zawarty zostaje tzw. pokój bożonarodzeniowy. W wyniku umowy pokojowej królowie Osteryjscy muszą płacić Novii nie tylko opłaty za korzystanie z rzeki Narvy ale i dodatkowo gigantyczne kontrybucje wojenne. Ciekawostka jest, że w traktacie pokojowym Mirogod podpisał się nie jako król Osterii, ale jako Król Siane i Divogradu, co świadczy o rezygnacji z rozszczeń do panowania nad całą Osterią.
1427-1431: Mirogod aby opłacić kontrybucje zmuszony jest nałożyć wysokie podatki, przez co staje się bardzo niepopularny wśród poddanych. Dodatkowo na skutek ceł następuje upadek gospodarczy państwa i klęska głodu.
Zima 1431-1432 szereg buntów szlachty i powstań chłopskich w Królestwie. Mirogod kontroluje teraz tylko Siane i Divograd. Prosi Novię o zawieszenie spłat kontrybucji ze względu na trudną sytuację.
W 1432 Książę Novijski, Vasil wypowiada wojnę Królestwu Siane i Divogradu. Wiosną 1432 wojska novijskie wkraczają na tereny królestwa. Ogłaszają zwolnienie z kontrybucji tych poddanych królewskich którzy przejdą na ich stronę. Do armii książęcej dołącza znaczna część zbuntowanych mieszkańców Królestwa Siane i Divogradu.
Maj 1432: na wieść o zbliżającej się armii novijskiej w Siane wybucha powstanie mieszczańskie. Jakakolwiek obrona nie jest możliwa. Mirogod zmuszony jest uciec z miasta. Sianejczycy ogłaszają Vasila swoim władcą. Wojska novijskie wchodzą do miasta jako wyzwoliciele.
W czerwcu 1432 wojska Królestwa Siane i Divogradu kontrolują już tylko miasto Divograd i jego okolice. W Divogradzie Mirogod przygotowuje się do obrony. 5 Czerwca 1432 armia Novii przystępuje do szturmu. Mirogodowi udalo się bronić przez 10 dni. W końcu jednak wojska książęce wkraczają do miasta. Mirogod ginie w czasie walk. Następuje koniec dynastii Nikitydów i masakra mieszkańców Divogradu uważanych za zwolenników starej dynastii. Po tym wydarzeniu Divograd już nigdy nie odzyskał dawnego znaczenia.
Dynastia Borysydów
30 czerwca 1432 Vasil przyjmuje tytuł Księcia Osterii. Nie zdecydował się na przyjęcie tytułu królewskiego z dwóch powodów: po pierwsze, katedra Divogradzka,; tradycyjne miejsce koronacji królów osteryjskich uległa poważnemu uszkodzeniu w czasie oblężenia miasta. Po drugie, nie chciał być kojarzony ze znienawidzonymi Nikitydami.