Historia Osaczesko

[Erik Otton von Hohenburg]

Niecodziennego odkrycia dokonali niedawno archeolodzy z Wydziału Historii Uniwersytetu Winkulijskiego im. Konstandinosa Karadzeferisa w Kanugardzie — nieopodal kurortu wypoczynkowego Qeldlie Vale, odkryli poszukiwane przez wiele lat ruiny średniowiecznego miasta Sakidżija, znanego chociażby ze starowinkulijskich eposów, takich Pieśń o upadku Sakidżiji (znane również jako lament nad upadkiem Sakidżiji) i Epos o Herakinie z Sakidżistanu. Sakidżija jeśli wierzyć relacjom zawartym w źródłach z epoki była u szczytu swej świetności zamieszkiwana przez 8000 osób i była największym w swoim czasie miastem w północno-wschodniej części półwyspu, oraz stolicą istejącego mniej więcej w latach 676-943 Królestwa Sakidżistanu, będącego później jedą z prowincji stworzonego przez Hõlmënda Grossa Państwa Anaterskiego, o którym mowa jest nawet w konstytucji Związku Winkulijskiego, jako o pierwszym państwie Winkulijskim.

Miasto zostało założone przez legendarnego władcę plemion Osackich — Herakina, który w bardzo szybkim czasie zdołał podporządkować sobie cały region, łącznie z terenami późniejszej Demokratycznej Republiki Wolnego Miasta Osaczesko. Kres świetności monarchii Herakininów położyły najazdy plemion koribijsko-muratyckich (930 r., 941 r.) oraz próby podbicia regionu przez Królestwo Goruzji (943 r.), w wyniku najazdów i tarć wewnętrznych, państwo upadło, część wschodnia Królestwa stała się częścią Winkulii, zaś zachód zachował względną niezależność jeszcze w 2018 r. jako Republika Osaczesko, która wówczas zakończyła swą działalność, zaś większość Osaków wyemigrowała do NUPIA i do Winkulii na tereny swoich przodków.