Zamek myśliwski JKM w puszczy rostońskiej

[Erik Otton von Hohenburg]

Zamek myśliwski w puszczy rostońskiej, został wybudowany z polecenia władcy Rostonii w latach 1803-1813 przez winkulijskiego architekta Johanna E. Baua pochodzącego z Lehnsbergii. Obiekt służył władcom tej krainy jako główna kwatera w czasie corocznych polowań. w 1892 roku został przejęty przez rząd JKM Króla Winkulii i od tamtej pory aż do zniesienia monarchii w 1927 roku służył jako miejsce wypoczynku i rekreacji dla rodziny królewskiej. W chaosie lat 1988-2018 zamek wielokrotnie zmieniał właściciela, w miedzyczasie na krótko wracając pod jurysdykcje rostońskiej dysnastii panującej, poczym w 2016 r. został zajęty przez wojska ałstriackie, które dokonały znacznych zniszczeń. Odbudowe zamku zakończono w 2022 r. i obecnie znów znalazł się w posiadaniu korony Hohenburgów, jako rezydencja wypoczynkowa.

(wizualizacja)

---

Szanowni Państwo!

Po blisko roku od czasu organizacji ostatniego polowania z udziałem najznamienitszych gości w tym, samego ówczesnego monarchy, mamy państwa zaszczyt zaprosić na kolejne polowanie na jelenie w puszczy rostońskiej. zasady są takie same jak w roku ubegłym. Do udziału zaproszeni są zarówno goście krajowi jak i zagraniczni, a licencja myśliwska nie jest wymagana.

[Artur Kardacz]

Kardacz przybył do zamku jednak nie spotkał tam jeszcze nikogo, oprócz służby rzecz jasna. Nie tracąc czasu rozpoczął przygotowania do polowania. Sprawdził broń, przygotował ubranie, zapasy i rankiem następnego dnia wyruszył na polowanie. W lesie spędził cały dzień jednak nie udało się upolować żadnej zwierzyny. Mimo wszystko dobry duch nie opuścił Kardacza i był pewnym że jutro będzie miał więcej szczęścia. 

[Erik Otton von Hohenburg]

Erik zabrał broń i pięć nabojów ze sobą. Przez długi czas krzątał się po lesie szukając zwierzyny. Nagle w coś zaczęło się ruszać w krzakach i oddał dwa strzały — oba chybił. Zdecydował się wtedy udać w inną część lasu i tam natknął się odrazu na innego jelenia w którego kierunku lekkomyślnie oddał trzy strzały, również chybione. Jeleń uciekł, a Erik powrócił z pustymi rękoma.

[Alfred Fabian]

Alfred wyruszył do puszczy razem ze swoją dubeltówką. Nie lubił polować, bo też broń palna jakoś nie leżała w jego dłoni tak, jak on by tego chciał. Zresztą, hałas zawsze płoszył największą zwierzynę, którą można przecież złapać w trochę ciekawszy sposób. Dwa pierwsze strzały oddał w przelatujące bażanty, niestety ani jeden z nich nie spadł na ziemię, przez co musiał on wejść w las głębiej. Uważając na to, gdzie stąpa, podkradł się pod pijącego wodę nad strumieniem młodego jelenia. Oddał strzał i trafił prosto w głowę. Zwierzę rozpoczęło ucieczkę, ale niewiele później padło na ziemię martwe. Niewiele trzeba było czekać, aby pojawił się kolejny, tym razem bardziej okazały zwierz. Początkowo rozpoczął natarcie na Króla Związku Winkulijskiego, ale po pierwszym strzale w badyl, a potem prawie że w serce, potwór padł martwy. To polowanie było wybitnie udane i poroża trafiły do zamku. Co jednak się Alfred opocił przy strzelaniu w szarżującego w jego stronę zwierzęcia, to jego.

[Burek]

Burek przybył do puszczy razem ze swoją świtą. Natychmiast ruszyli na łowy. Po parunastu minutach wędrowania Burek dostrzegł coś. Wyjął flaszkę i napił się, po czym wymierzył strzelbę w kierunku poruszających się gąszczy i pociągnął za spust. Udało mu się zabić jelenia. Po tym polowanie jeszcze trwało, ale Burek i jego kompanii niczego więcej tego dnia nie ustrzelili. Pozostało wrócić do zamku i cieszyć się upolowanym jeleniem.
 

[Artur Kardacz]

Kardacz miał ponownie wyjść na polowanie 3 lutego jednak potężnie zachlał mordę i przez ostatni czas dochodził do siebie. Dopiero dziś udało się ponownie wyjść na łowy. W towarzystwie kilku przyjaciół, członków Ligi oraz psów wyruszył do lasu. 



Polowanie okazało się bardzo owocne. Kardaczowi udało się upolować dwa duże jelenie oraz jednego dzika. Wszystko trafiło do kucharza w zamku który przygotował z tego przepyszną kolację dla wszystkich gościu. Porożę z jeleni orwz skórę z dzika zachował jako trofeum.