Zakon rycerzy św. Szymona

[Erik Otton von Hohenburg]

Zakon rycerzy św. Szymona, znany również pod nazwą Braci Lehnsberskich pozostaje do dziś najstarszym funkcjonującym po dziś dzień zakonem rycerskim w Winkulii. Założony pierwotnie przez króla Winkulii Albrechta Lehnsberskiego w 1179 roku w celu obrony wschodnich rubieży państwa przed najazdami Saaracennów oraz Nebtawczyków z czasem zyskał na znaczeniu dzięki hojnym darowiznom kolejnych królów Winkulii. W XVI zakon odrzucił zwierzchnictwo patriarchy Rotrii i odtąd podporządkowany był już tylko winkulijskiemu królowi. W czasie okupacji batawskiej wiele posiadłości zakonu zostało odebranych Braciom Lehnsberskim, jednak nadal mieli oni ogromny wpływ na politykę półwyspu i aktywnie przeciwdziałali batawskiej okupacji naszego kraju. Siedziba Wielkiego Mistrza Zakonu Lehnsberskiego znajduje się obecnie na zamku w Nowym Mieście nad Widłą, i to własnie tam mają miejsca owiane aurą tajemniczości spotkania rycerzy. Z uwagi na ścisłą dyskrecje działań prowadzonych przez BL wokół zakonu narosło wiele legend i teorii spiskowych według których min. wielkim mistrzem zakonu miał być sam Aleksander van der Egval, czy tez o licznych powiazaniach rycerzy św. Szymona z winkulijskimi elitami władzy, prowadzeniem działalności szpiegowskiej i militarne wspieranie wysiłków państwa winkulijskiego. W czasie inwazji brodryjskiej na Winkulie Zakon poparł powstanie Sewybrała następnie poparł powstanie Wielkiego Księstwa Winkulii. Zdaniem niektórych zakon miał związek z morderstwami politycznymi i przestępstwami gospodarczymi na terenie całej Nordaty.

Zakon posiada regułę zakonną wzorowaną na regule zakonu templariuszy i roztacza swoją działalność nad obszarem całego państwa. Dokładna liczba członków nie jest znana, ale według niektórych szacunków może ona wynosić od kilku do nawet kilkudziesięciu tysięcy. Od nazwy zakonu pochodzi też najwyższe winkulijskie odznaczenie państwowe - order św. Szymona.

[Erik Otton von Hohenburg]

Konspekt historyczny

Szymonici odegrali ogromną rolę w dziejach Winkulii, od czasu swego powstania w końcówce XII wieku zakon sukcesywnie nie tylko bronił terytorium królestwa, ale również skutecznie je poszerzał ekspandując na obszarze Saracenii i Neb Tawi zasiedlając regiony te przybyszami z innych części Winkulii. Skutkiem ekspansji zakonu lehnsberskiego na wschód od Anater było powstanie Królestwa Albionu oraz założenie Vihres (XVI w.) Późniejsze stulecia skutkowały jednak osłabieniem Królestwa Winkulii, a co za tym idzie i zakonu szymonitów. Zakon utracił panowanie nad obszarem albionskim i ponownie znalazl się pod zwierzchnictwem Króla Winkulii, jednak mimo to wciąż zachował swój majątek i znaczne wpływy polityczne w kraju, co pozwoliło mu przetrwać po dziś dzień.

Bracia Lehnsberscy przyczynili się także do podniesienia standardów cywilizacyjnych na ziemiach winkulijskich. Z ich inicjatywy powstały pierwsze szpitale i kliniki, aż do początku XIX wieku Bracia Lehnsberscy zapewniali opiekę medyczną większości Winkulijczykom. Nawet dzisiaj prowadzi 10 szpitali w całym kraju. Zakon wzniósł również na obszarze południowej i środkowej Winkulii wiele zamków i miast, a także przyczynił się do upowszechnienia w kraju trójpolówki.

Od połowy XX wieku zakon rozpoczął prowadzić politykę otwarcia się na świat i wyjścia ze swoją dzialnoscią poza obszar Związku Winkulijskiego. Bracia Lehnsberscy prowadzili działania humanitarne i chrytatywne na obszarze Sambanafryki, a także zakładać komunturie na całym mikroświecie. W XXI wieku rozpoczął starania o zerwanie zwierzchnictwa rządu winkulijskiego nad sobą i stania się suwerennym podmiotem na arenie międzynarodowej

[Burek]

Słyszałem, że kościół rotryjski utworzył Zakon Rycerzy Klemensa V ™ w celu ratowania swoich słabnących wpływów.Czy możemy się spodziewać walk ulicznych między zakonami?
 

[Erik Otton von Hohenburg]

Pałac Wielkiego Mistrza w Sobekemsaf - uchodzi za jeden z najważniejszych zabytków postawionych przez zakon braci Lehnsberskiej na terenie wschodniej Winkulii. W czasie podbojów zakonnych pałac był siedzibą władz państwa zakonnego, jednakże po przeniesieniu jego stolicy do Kanugardu, utracił on swoją dotychczasową funkcję i pełnił odtąd jedynie siedzibę lokalnej komunturii. Po sekularyzacji zakonu i likwidacji księstwa nebtawskiego, pałac znalazł się pod zarządem Króla Winkulii. Pałac uchodzi za jeden z najważniejszych zabytków renesansowych na terenie Winkulii.