Rozprawa TK/PK-01/2025 Burek von Hohenburg

[Artur Kardacz]

Trybunał Królewski

Skład orzekający w składzie: JKW Alfred, JE Bolesław oraz JKM Dagobert III rozpatruje dziś sprawę o sygnaturze TK/PK-01/2025. Strony postępowania zostały należycie powiadomione o terminie rozprawy zarówno za pośrednictwem poczty forumowej, jak i komunikatora Discord. Rozprawa potrwa do końca dnia.

Otwieram posiedzenie Trybunału i wzywam oskarżyciela do przedstawienia aktu oskarżenia. Przypominam, że jego niestawiennictwo skutkować będzie umorzeniem postępowania. Do głosu dopuszcza się również JE Henryka Wespucciego jako oskarżyciela posiłkowego.

[Mateusz Żmigrodzki]

Wysoki Trybunale,
zgodnie z przedłożonym w dniu 25 stycznia 2025 roku pisemnym aktem oskarżenia, niniejszym oskarżam Burka von Hohenburga von Trinitz o popełnienie przestępstwa określonego w art. 2. dekretu królewskiego z dnia 1 sierpnia 2021 roku – Mały kodeks karny, tj. wykorzystanie swoich uprawnień wynikających z funkcji publicznych lub z nadania przez służby informatyczne Związku Winkulijskiego do osiągnięcia korzyści majątkowej bądź politycznej, poprzez nielegalne wyprowadzenie z konta Rządu Królewskiego kwoty pieniężnej wynoszącej 13 881,08 REN.

W związku z powyższym Królewska Prokuratura Generalna wnosi o wymierzenie oskarżonemu za zarzucany mu czyn kary czterech miesięcy pozbawienia wolności, na skutek zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 28 m.k.k.). Ponadto Królewska Prokuratura Generalna wnosi o wymierzenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu pełnienia funkcji państwowych związanych z dostępem do finansów publicznych (art. 25 lit c m.k.k.) na okres ośmiu miesięcy.

Uzasadnienie petitum aktu oskarżenia, wraz z materiałem dowodowym, zostało przedstawione w pisemnym akcie oskarżenia, który zostaje zamieszczony pod niniejszym postem, w celu przypomnienia jego treści Wysokiemu Trybunałowi.

Wysoki Trybunał pozwoli, że odniosę się do kilku szczegółów aktu oskarżenia w celu naświetlenia toku rozumowania oskarżenia. Zdaniem Królewskiej Prokuratury Generalnej nie ulega wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił w pełni znamiona czynu zabronionego określonego w art. 2 m.k.k. Przestępstwo tam określone - tj. wykorzystanie swoich uprawnień wynikających z funkcji publicznych lub z nadania przez służby informatyczne Związku Winkulijskiego do osiągnięcia korzyści majątkowej bądź politycznej - jest typowym przykładem tzw. przestępstwa wieloczynowego. W nauce prawa karnego określa się w ten sposób przestępstwa, które będą "polegać na pewnej działalności, tzn. pojedyncze zachowanie się sprawcy nie wyczerpuje znamion przestępstwa" (L. Gardocki, Prawo karne, s. 73, Warszawa 2023). W tym przypadku zachodzi właśnie taka okoliczność. Niewystarczająca bowiem była sama okoliczność zaboru środków pieniężnych przez oskarżonego. Znamiona zostały przez niego wypełnione z chwilą powzięcia zamiaru wykorzystania tej kradzieży do celów politycznych, jako że chęć wykorzystania swojego występku do wyrażenia protestu wobec wyroków wydanych wobec członków rodziny E. oraz U. v. D vel A. K. należy zdaniem oskarżenia rozpatrywać w takich kategoriach. Pomimo więc oceny wyrażonej przez przesłuchanego świadka, że początkowo oskarżony nie miał celów politycznych, to swoim późniejszym zachowaniem niewątpliwie wypełnił znamiona typu, określonego w art. 2 m.k.k. Należy nadmienić w tym miejscu, że założywszy nawet brak motywacji politycznej oskarżonego, to wciąż niejasnym pozostaje rozumowanie stojące za wypłatą środków na prywatne, niepubliczne konto w Kotlinie Edelweiss - tym bardziej, że nie komunikował tegoż wcześniej i czynił to w sposób potajemny. Jednak oskarżenie ten wątek pominie w swoim wywodzie.

W miejscu tym chciałbym się również odnieść do zarzutów, które padały w przestrzeni publicznej, w tym - z trudem mi to przyznać - z ust jednego z członków składu Wysokiego Trybunału, to to, że w związku z brakiem uregulowania prawnego legalnego środka płatniczego w Związku Winkulijskim. Chciałbym tutaj powiedzieć, że przepis art. 2 m.k.k. na warstwie prawnej w żadnym miejscu nie ogranicza do korzyści wyrażonej w legalnym, prawnie uznanym środku płatniczym. Wyraźnie jest mowa o "korzyści majątkowej", zaś na majątek mogą się składać różne prawa. Zazwyczaj przeważają te prawa właśnie nieziszczone w formie środka płatniczego - tj. nieruchomości, papiery wartościowe, praw autorskie i pokrewne etc. Trzeba brać pod uwagę również sytuację współczesną, gdzie to za pieniądz przez organy ścigania w świecie realnym uznawane są już nawet kryptowaluty (dla zainteresowanych proszę spojrzeć na sprawę chociażby ostatniego poręczenie majątkowego w formie 2,5 BTC). W kontekście funkcjonalnym należy stwierdzić również, że dla obywateli Związku Winkulijskiego środki płatnicze zgromadzone na rachunkach w Międzynarodowym Banku Pollinu stanowią majątek w realiach mikronacyjnych. Zresztą zdaniem samego oskarżonego takowy stanowiły, skoro sam zawiadomił o własnym czynie zabronionym. Ponadto uwzględniając ewentualne inne zastosowania powyższego przepisu, np. zwalczanie korupcji, trzeba zważyć, że łapówka może być wręczona w formach innych niż pieniężnej. Uwzględniając zatem, co powyżej, oskarżenie twierdzi, że przyjęta interpretacja - szczególnie przy uwzględnieniu, że Konstytucja ZW (art. 11) nie określa kwestii związanej z renami jako materii czysto ustawowej, a zatem pozostawiony zostaje tutaj pewien zakres dyskrecjonalności pozaustawowej dla organów publicznych, w szczególności dla służb informatycznych naszego kraju - będzie wykraczać przeciwko znanej rzymskiej topice scire leges non hoc est earum verba tenere, sed vim ac potestatem. Znać ustawy to nie trzymać się ich słów, ale rozumieć sens i znaczenie.

Wysoki Trybunale! Pomimo szkodliwości czynu oskarżonego trzeba brać pod uwagę, że wcześniej nie był karany. Ponadto posiada on nieocenione zasługi dla winkulijskiej kultury, szczególnie na polu kartografii, falerystyki czy biblioznawstwa. Ponadto sam zdawał sobie sprawę z nielegalności swojego czynu. Dlatego oskarżenie wnosi o zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie mu najniższego możliwego wymiaru. Prokuratura będzie po zakończonym postępowaniu wnosić o zaliczenie przez Jego Królewską Mość - w drodze częściowego ułaskawienia - czasu, który spędził w areszcie tymczasowym. Jednak sama kara nie jest tutaj na tyle istotna, co zastosowanie środka karnego, który skutecznie uniemożliwi oskarżonemu powrót do przestępstwa w przyszłości. Zakaz pełnienia funkcji państwowych związanych z dostępem do finansów publicznych skutecznie odizoluje go od takowych sytuacji i - w ocenie oskarżenia - wpłynie choć trochę na resocjalizację oskarżonego.

Oskarżenie mowę wstępną na tym kończy. Dziękuję.

ZAŁĄCZNIK - PISEMNY AKT OSKARŻENIA 

[Artur Kardacz]

Dziękuję Waszej Ekscelencji Prokuratorowi.

Teraz Trybunał Królewski prosi o zabranie głosu oskarżonego i od razu kieruje do niego pytanie. Czy oskarżony przyznaje się do winy?

[Burek]

Tak.

[Artur Kardacz]

Co skłoniło Waszą Ekscelencję do popełnienia tego czynu? Jakim sposobem Wasza Ekscelencja wyprowadził taką kwotę z rządowego konta i skąd Ekscelencja miał do niego dostęp?


Decyzją Przewodniczącego Składu Orzekającego termin zakończenia zostaje przesunięty na 26 lutego. Pozwoli to na złożenie dodatkowych wyjaśnień przez oskarżonego.

[Burek]

Na początku moim jedynym celem było użycie tych środków do inwestycji, spekulacji na kursach walut. Miałem zamiar ostatecznie zwrócić te pieniądze na konto rządowe z nawiązką. Tworząc w celu inwestycji konto w Edelweiss poniosłem stratę w wysokości 10 klubeków. Szóstego stycznia postanowiłem jednak spontanicznie użyć tych pieniędzy do finansowego terroryzmu w celu wymuszenia na władzach oswobodzenia niesprawiedliwie skazanych niegdyś obywateli.

 

Pieniądze wyprowadziłem normalnie - przelewem - a właściwie przelewami, po w systemach MBP istnieje limit przelów powyżej pewnej kwoty. Musiałem więc dokonać tego na przestrzeni kiku dni.

 

Dostęp do konta został mi nadany w 2023 roku, w związku z pełnieniem w tym czasie funkcji Ministra Spraw Wewnętrznych. Od tego okresu (ponad roku) nikt nie odebrał mi go. Dodam również, że od tego czasu nikt (poza mną) nie używał w żadnym celu środków zgromadzonych na tym koncie.

[Artur Kardacz]

Bardzo dziękuję. Trybunał Królewski zwraca się teraz do prokuratury. Pytania przedstawi ławnik Bolesław.

EDIT: termin zakończenia rozprawy zostaje przesunięty na 4 marca.

[JKM Mikołaj III]

Obywatel Burek został oskarżony o "wykorzystanie swoich uprawnień wynikających z funkcji publicznych lub z nadania przez służby informatyczne Związku Winkulijskiego do osiągnięcia korzyści majątkowej bądź politycznej, poprzez nielegalne wyprowadzenie z konta Rządu Królewskiego kwoty pieniężnej wynoszącej 13 881,08 REN". W związku z tym jako ławnik mam parę pytań do Prokuratury:

1) Czym jest nadanie uprawnień przez służby informatyczne Związku Winkulijskiego? Czy jeśli osoba należąca do Reżimu Administracyjnego nada komuś gdzieś uprawnienia, czy zawsze będą to uprawnienia nadane przez służby informatyczne Związku Winkulijskiego? Jeśli nie, gdzie jest granica? Jakie osoby wchodzą w skład służb informatycznych ZW, czy jest to grupa tożsama z członkami RA?

2) Co to znaczy, że wyprowadził nielegalnie? Czy mamy przepisy mówiące o tym jakie operacje bankowe są legalne, a jakie nie, czy może każda operacja bez autoryzacji jest nielegalna? Jeśli tak, czy i jaka forma autoryzacji może zostać uznana za legalną?

3) Jaka jest definicja konta Rządu Królewskiego? Czy każdy rachunek w jakimkolwiek banku zawierający w nazwie "Rząd Królewski ZW" podpada pod definicję? Jeśli nie, czy mamy przepisy regulujące co, gdzie i pod czyją kontrolą można uznać za legalny rachunek Rządu Królewskiego?

4) Czy winkulijskie prawo określa co oznaczają "korzyści majątkowe bądź polityczne"? Czy mamy przesłanki żeby twierdzić, że właśnie takie korzyści miały nastąpić, skoro pieniądze nie zostały przelane na główne konto Burka?

[Mateusz Żmigrodzki]

Wysoki Trybunale!

W zakresie pytania pierwszego - na kwestię nadania uprawnień przez służby informatyczne Związku Winkulijskiego należy tutaj patrzeć z perspektywy funkcjonalnej oraz poprzez pryzmat charakterystyki państwa wirtualnego jakim jest Winkulia. Dlatego należy stwierdzić, że Reżim Administracyjny faktycznie sprawuje funkcję służb informatycznych Związku Winkulijskiego, tj. wykonują administrację nad forum państwowym i innymi usługami informatycznymi. Za nadanie uprawnień przez służby informatyczne należy uznać zatem nadanie wszelkich uprawnień chociażby przez jednego członka Reżimu Administracyjnego.

W zakresie pytania drugiego - nielegalność wyprowadzenia tutaj środków polegała na tym, że oskarżony dokonał tego bez odpowiedniego upoważnienia lub zezwolenia. Jak bowiem głosi art. 59 Konstytucji Związku Winkulijskiego, to Minister Stanu odpowiada za politykę fiskalną państwa, ponadto zaś wszelkie działania związane z prowadzeniem tej polityki wymagają akceptacji Króla. Oskarżony nie otrzymał żadnego upoważnienia od Ministra Stanu ani nie otrzymał akceptacji Króla, zatem na tym właśnie polega nielegalność tejże operacji, tj. na działaniu bez umocowania.

W zakresie pytania trzeciego - na to również należy spojrzeć funkcjonalnie. Mianowicie konto "Rząd Królewski" zostało utworzone właśnie dla ówczesnego Rządu Królewskiego - i dlatego też należy przyjąć, że to właśnie Rząd winien być dysponentem tego konta. Jednak jak już wspomniałem wcześniej, art. 59 Konstytucji ZW mówi jasno, że to Minister Stanu prowadzi za akceptacją Króla politykę fiskalną państwa. Zatem należy uznać, że wszelkie wydatki państwowe znajdują się pod kontrolą Rządu, którego naczelnym organem jest Minister Stanu.

W zakresie pytania czwartego - korzyściami majątkowymi określać należy wszelkie przysporzenia powiększające majątek, zaś politycznymi - wszelkie pożytki polityczne. W tym zakresie za niezasadne uznaję pytanie dotyczące nieprzelania pieniędzy na konto oskarżonego, bowiem jak wspomniałem dokładnie w akcie oskarżenia, oskarżony dążył tutaj do osiągnięcia korzyści politycznych, tj. wymuszenia na władzach wznowienia spraw rodziny E. oraz U. v. D. vel A. K. Bowiem w sformułowaniu "korzyści majątkowe bądź polityczne" jest spójnik "bądź" - zatem musi zostać spełniona co najmniej jedna z tych dwóch sytuacji, aby czyn wypełnił znamiona określone w art. 2 m.k.k.

[JKM Mikołaj III]

Wasza Ekscelencjo,
nie mam więcej pytań.