Pierwszy kościół w Margon, założony przez benedyktynów, którzy w XVI wieku wędrowali z Zielnyboru. W ramach wdzięczności za okazaną przez mieszkańców Margon (jeszcze jako niewielkiej, drewnianej osady) gościnność, mnisi pomogli wybudować niewielki kościółek, który stał się wspaniałą świątynią dla już istniejących oraz przyszłych chrześcijan w wiosce. Budynek ten był jednym z zaledwie siedmiu, które ocalały z wielkiego pożaru w 1756 roku. W czasie odbudowy osady spełniał on rolę nie tylko świątyni, ale również domu dla wielu mieszkańców.
Kościół zadbany i odrestaurowany przetrwał do dziś, a mieści się w nim Muzeum Ziemi Margońskiej, w którym można podziwiać wystrój z XVIII wieku, ale również kilka przedmiotów mszalnych, które zachowały się z początków istnienia kościoła.

Rolę świątyni przejął kościół Św. Jana Nepomucena, który został wybudowany ok. roku 1820 kiedy to Margon przeżywała swój największy rozkwit. Dzięki ogromnym, zyskom jakie przynosił handel rybami, mieszkańcy wybudowali piękny, bogato zdobiony kościół. Był on wówczas jedną z najokazalszych świątyń na terytorium baronii Enderasja. Mieszkańcy byli z tego bardzo dumni, a jeszcze więcej powodów ku temu przyniosła im decyzja arcybiskupa Teutonii, który wybrał ten piękny obiekt jako miejsce wizytacji ważnych osobistości Kościoła w ramach Wielkiego Zjazdu w 1828 roku.
Po 1900 roku, kiedy skończyła się dobra passa Maron, również i kościół tracił na wartości i wkrótce stał się dosyć zaniedbanym budynkiem, który do dziś czeka na renowację.

Jednym z pierwszych budynków jaki powstał po wielkim pożarze była dzwonnica. Poprzednia spłonęła doszczętnie. Była ona nieduża i drewniana. Gdy wybuchł pożar dzwony biły przez krótki czas, gdyż ogień szybko zajął wątłą strukturę budowli. Dlatego mieszkańcy stwierdzili, że kolejna dzwonnica musi być Potężna i murowana, aby w razie kolejnego niebezpieczeństwa ostrzegła wszystkich całą osadę.
W drugiej połowie XIX w. powstała pokaźna wieża z cegły z solidnym i głośnym dzwonem z brązu. Mieszkańcy obdarzyli go swoistym zaufaniem, wierząc, że wręcz ochroni ich przed kolejnym spustoszeniem płomienia. Dzwonnica stoi do dziś, jej dzwon był jednak wymieniany i pełni funkcję dzwonu kościelnego

Kolejnym zabytkiem z lat świetności Margon jest stara latarnia morska. Została ona wybudowana w 1845 r. i pierwsze 55 najważniejszych lat jej istnienia, obsługiwał ją jeden człowiek. Był nim niejaki Walerian Marowy, który jako 20-latek podjął się pracy w nowo wybudowanej latarni. Legenda głosi, że Walerian tak bardzo poświęcił się swoim obowiązkom, że postanowił nigdy nie opuszczać miejsca pracy. I tak przez 55 lat uważnie obserwował morze i oświetlał drogę pojawiającym się statkom. W 1900 roku o wybrzeże Margon rozbił się niewielki okręt, gdyż światło latarni nie zaświeciło się. Gdy mieszkańcy weszli do budynku, starego Waleriana nie było w nim i nikt nigdy go już nie zobaczył. Pojawiły się różne wersje tajemniczego zniknięcia latarnika. Jedni mówili, że Walerian po 55 latach pustelniczego życia zwariował i rzucił się w otchłań morza, a jego ciało zjadły ryby. Inni uważali, że wypatrywanie statków po prostu mu się znudziło i odszedł bez słowa z wioski. Wreszcie najbardziej tajemnicza z wersji opowiada, że starego Waleriana opętał i porwał zły duch, a postać latarnika można do dziś ujrzeć w oknach latarni w rocznice rozbicia się owego okrętu.
Dziś latarnia, oprócz pełnienia swojej pierwotnej funkcji, jest również w weekendy, udostępniona dla turystów. Zwiedzający mogą poznać, nowoczesny już, mechanizm działania obiektu oraz przenieść się w koniec XIX wieku, słuchając legendy o Walerianie opowiadanej przez obecnego latarnika.