Wniosek o przywrócenie statusu kapłana

[Tadeusz Krasnodębski]

Rotria, dnia 11 miesiąca sierpnia Roku Pańskiego 2018

Wasza Świątobliwość
Czcigodny Sylwestrze,

Opuszczając stan kapłański kilka miesięcy temu, zdecydowałem się wszystkie swoje siły poświęcić na służbę Państwu i Narodowi Bialeńskiemu. Od początku swojego pobytu na Pollinie wyznaję bowiem zasadę, że nie należy działać jednocześnie w zbyt dużej liczbie krajów. Uniemożliwia to poprawne wykonywanie obowiązków w każdym z nich; zawsze jakieś państwo pozostaje zaniedbane, co jest absolutnie nieodpowiedzialnym zachowaniem. Mimo wszystko nie poprzestałem na biernym przyglądaniu się Rotrii. Państwo Kościelne, jego klimat, atmosfera i perspektywy urzekły mnie tak mocno, że zostałem świeckim obserwatorem i komentatorem, a decyzją poprzednika Waszej Świątobliwości powołany zostałem do Szanownej Signorii.

Moja sytuacja uległa jednak zmianie. Po opuszczeniu Bialenii długo poszukiwałem swojego miejsca w świecie. Postanowiłem zostać w Rotrii dosłownie na chwilę, ale z dnia na dzień coraz bardziej czułem się związany z Państwem Kościelnym. Państwem rozwijającym się obecnie niezwykle prężnie.

Nawiązałem kontakt z Jego Magnificencją Kardynałem Karolem Medyceuszem, który wyraził chęć dalszego zatrudniania mnie na Uniwersytecie Rotryjskim. Ekscelencja Aureliusz Medyceusz zaprosił mnie natomiast do Towarzystwa Jezusowego, którego niegdyś byłem członkiem.

Wobec tego, widząc, że moja aktywność i zaangażowanie w Rotrii raczej zwiększa się, niż zmniejsza, chciałbym prosić Waszą Świątobliwość o przywrócenie mnie do stanu kapłańskiego. Chcąc również być w porządku wobec Waszej Świątobliwości i kościelnych hierarchów, deklaruję swoje posłuszeństwo i oddanie, z zastrzeżeniem, że nie wyzbędę się swojego zdania w ważnych dla Państwa i Kościoła sprawach. Posłuszeństwo wszak nie polega, wedle mojej wiedzy, na bezwarunkowym chwaleniu każdej decyzji przełożonych. Jako kapłan dalej pozostanę odważnym komentatorem, zatem jeśli jest to dla Waszej Świątobliwości nie do zaakceptowania, zrozumiem, jeśli mój wniosek zostanie odrzucony, a ja sam nadal będę świeckim mieszkańcem Rotrii.

Z wyrazami szacunku,
/-/ Tadeusz Krasnodębski

[Michelangelo Piccolomini]

Ten piękny list powinien zostać nazwany encykliką o wirtualnym kapłaństwie "Raduje się serce nasze" i zarchiwizowany.

[Marcin Zagłoba]

W przyszłości każdy kandydat do prezbiteriatu powinien ją przeczytać

[Hieronim Sieniawski]

Zdecydowanie popieram Czcigodnych Przedmówców

[Aurelio de Medici y Zep]

Również i ja! Będę gorącym zwolennikiem włączenia tegoż listu jako materiału do formacji jezuickiej.

[Michelangelo Piccolomini]

Również i ja! Będę gorącym zwolennikiem włączenia tegoż listu jako materiału do formacji jezuickiej.

Bez dwóch zdań tak powinniśmy uczynić.

[Silvestro Silwanelli]

Może Ojcze Generale można by to dodać na naszej stronie Dla Nowicjuszy.

[Tadeusz Krasnodębski]

Wasza Świątobliwość,

Na wstępie pragnę podpisać się pod słowami Braci przedmówców. Gorąco gratuluję pięknego listu, który rzeczywiście stanowić powinien lekturę obowiązkową wszystkich przyszłych kapłanów.

Gdy podpisywałem się na wniosku byłem przekonany, że jestem gotów służyć Rotrii jako prezbiter. Właśnie w ten sposób wyobrażałem sobie posłuszeństwo i oddanie - realizowanie poleceń przełożonych przy jednoczesnym posiadaniu własnego zdania w ważnych dla Kościoła sprawach. Muszę jednak przyznać, że słowa Waszej Świątobliwości z niewiadomych przyczyn zasiały we mnie ziarno niepewności. A kapłan nie powinien być niepewny swojego powołania.

W związku z tym podjąłem decyzję o odroczeniu mojego ponownego wstąpienia w duchowieństwo. Poświęcę najbliższy czas na modlitwie i kontemplowaniu, a jeśli poczuję, że Chrystus przygotował dla mnie sutannę, zwrócę się do Waszej Świątobliwości ponownie. Nie chcę jednak czynić tego pochopnie, odczuwając nawet najmniejsze zwątpienie.

Chciałbym także zwrócić się z pytaniem do Waszej Świątobliwości, czy na ten czas odkrywania swego powołania mogę w inny sposób, jako świecki, zaangażować się w Eucharystię i nabożeństwa. Jestem przekonany, że przy ołtarzu najlepiej uda mi się rozeznać Boże powołanie, dlatego byłbym niezmiernie rad, jeśli Wasza Świątobliwość zechciałby uczynić mnie lektorem bądź też diakonem stałym. Chociaż w ten sposób pragnę uczestniczyć w nabożeństwach w Rotrii, mogąc głosić Słowo Boże, błogosławić i udzielać Komunii Świętej, pozostając przy tym osobą świecką.

Z wyrazami szacunku,
/-/ T. Krasnodębski

[Michelangelo Piccolomini]

Diakon w Rotrii w zasadzie pozostaje świeckim, jeśli się nie mylę.

[Hieronim Sieniawski]

Według pkt. 1 art. 1 bulli Sacerdotes Domini diakon jest pierwszym spośród trzech stopni duchowieństwa, zatem można zaklasyfikować go jako duchownego ze wszystkimi obowiązkami oraz prawami. Natomiast pkt. 3 tegoż artykułu pozwala diakonom na zawarcie małżeństwa po uzyskaniu zgody Patriarchy, czyli mówimy tutaj o diakonacie permanentnym.