Słowo SAMURAJ znaczy "pełniący służbę", słowo BUSHI - "wojownik". Do XIX wieku żołnierzy określano w Japonii tym drugim słowem. Samurajowie mieli własną ziemię i mieszkali na niej, kiedy nie wojowali. Byli oni japońskimi odpowiednikami średniowiecznych europejskich rycerzy. Mieszkali w zamkach-miastach i byli specjalnie opłacani. Swój kodeks honorowy nazywali bushido, co oznacza "droga wojownika". Samuraje uważali, że są winni swym panom bezwzględne posłuszeństwo - stawiali je wyżej niż przyjaźń, a nawet więzy rodzinne. Samuraj musiał być zawsze czujny; w każdej chwili mógł ruszyć do walki na rozkaz swego pana, za którego gotów był oddać życie. Rzucał się w najgorętszy wir walki, pragnąc w ten sposób zdobyć sławę. Nie wycofywał się, dopóki nie dostał takiego polecenia i nigdy nie mógł dopuścić do tego, by wzięto go niewoli. Od prawdziwego samuraja wymagano doskonałości w sprawach honoru, zarówno na polu walki, jak i w życiu codziennym. Samuraj musiał umieć pisać, rozumieć poezję i znać tradycyjne tańce. Wszystkich samurajów uczono łucznictwa oraz walki na miecze. Byli oni doskonałymi jeźdźcami i bardzo dbali o swe konie. Posiadali też umiejętność prowadzenia walki wręcz. Honor cenili ponad wszystko, gotowi byli raczej oddać życie niż poddać się na polu walki. Samuraj, który utracił w ten sposób honor rycerski, kiedy samuraj czuł, że zachował się niegodnie popełniał rytualne samobójstwo (seppuku), rozcinając sobie brzuch. Po przebiciu sobie brzucha przez samuraja, jego przyjaciel (lub rodzaj sekundanta zwanego kaishaku) błyskawicznym ruchem specjalnie zaostrzonego miecza (najczęściej była to katana) ścinał mu głowę. Samuraj popełniał też samobójstwo, gdy istniała obawa, że dostanie się do niewoli lub gdy polecenie wydane mu przez pana kłóciło się z jego sumieniem. Miecze do seppuku nazywane były wakizashi - "obronca honoru", były to miecze pięknie zdobione, wysadzane kamieniami i innymi wartościowymi ozdobami.