Informacje o mieście
Spis treści
Położenie i geografia
Nowy Kotwicz położony jest w Rzeczpospolitej Sclavińskiej, konkretnie - na terenie dawnego Hrabstwa Mirii, u ujścia rzeki Mirii do morza. Miasto leży u wrót zatoki, po jej przeciwnej stronie względem Grodziska. Z tego powodu stanowi ważny port morski i od wieków jest idealnym miejscem do rozwoju rybołóstwa i żeglugi. Teren miejscowości jest w całości nizinny, a czyste, pokryte piaskiem plaże zachecają do wypoczynku. Zrozumiałe jest, że Nowy Kotwicz to największy kurort turystyczny w całym kraju. Pewien odcinek wybrzeża ma też charakter zbliżony do klifowego. Od strony lądu miasto otoczone jest przez pola uprawne i lasy.
Dawne dzieje
Dzieje Kotwicza są ściśle związane z całością historii Księstwa Sarmacji. Miria została powołana do życia przez potomków Sarmów przybyłych na wyspę z zachodniej Europy. W IX wieku późniejsza sarmacka prowincja była całkowicie suwerenna: posiadała własną strukturę feudalną i osobnego księcia. Już w tych czasach na terenie Kotwicza istniał obronny gród, którego pozostałości otwarte są dziś do zwiedzania. Miria od zawsze stanowiła sporne terytorium w walkach między przodkami dzisiejszych Sarmatów - dlatego wielokrotnie te ziemie przechodziły z rąk do rąk.
W XI wieku miasto wraz z całą Mirią znalazło się w strefie wpływów władców Trzyczaszkowa. Niewiele wiadomo o tym okresie historycznym - zachowały się jednak wzmianki o XII-wiecznej wyprawie okolicznych panów feudalnych na Precelkhandę, w której siły miryjskiego rycerstwa odniosły znaczne sukcesy. Kotwicz znajdował się pod kontrolą książąt trzyczaszkowskich aż do XV wieku. W tym okresie wybudowano w pobliżu miasta zamek - jedną z siedzib Czarnych Książąt.
Gdy w 1432 roku wybuchła wielka wojna między Marchią Trzyczaszkowską a władcą Grodziska - księciem Unisławem, Miria miała świetną okazję do odzyskania niepodległości. W 1443 r. Trzyczaszkowo został pokonane, a Kotwicz ponownie - na krótko - stał się stolicą niezawisłego Księstwa Mirii. Już kilkanaście lat później dwie główne potęgi na wyspie dokonały rozbioru tego państwa, a Kotwicz włączono do Sarmacji (wówczas już ze stolicą w Grodzisku). Był to początek tzw. "Złotego pokoju" i szczytowego okresu rozwoju kultury sarmackiej. Wówczas Kotwicz był bogatym miastem portowym, kwitł handel i rzemiosło.
Kolejna wielka wojna to "potop" rozpoczęty w roku 1619, kiedy to armie Delty, Teutonii i Precelkhandy dokonały podziału całej wyspy. Po odparciu najeźdźców, Trzyczaszkowo ponownie zyskało władzę w regionie. W wojnie domowej 1636 - 1666r., całą Mirię wraz z Kotwiczem siłą podporządkowano księciu trzyczaszkowskiemu, przez co później ziemie te znalazły się pod kontrolą nowego państwa, obejmującego całą wyspę Sarmację - Lazarii. Kotwicz nie ucierpiał bardzo w wojnie, a działania władz miasta pozwoliły m.in. na budowę Ratusza (dziś zwanego Starym w celu odróżnienia od obecnej siedziby magistratu). Niestety, wiele dzielnic Kotwicza zostało doszczętnie zruinowanych w czasie zrywów niepodległościowych w XVII - XIX wieku.
Terror wprowadzony po fali wystąpień i zamachów w latach 80. XIX wieku spowodował, że Kotwicz stał się jednym z ośrodków działalności opozycyjnej. Władze lazarskie stworzyły tu ciężkie więzienie polityczne, co wcale nie zahamowało rozwoju partii politycznych i grup konspiracyjnych działających przeciwko reżimowi. Opozycjoniści nienawidzili szczególnie stacjonujących tu wojsk państw obcych - wśród stronnictw radykalnych częste były zamachy na oficerów i akcje dywersyjne. Z powodu tych działań mieszkańcom groziło ciągłe niebezpieczeństwo, a miasto pod koniec XIX w. szybko się wyludniło. W 1917 roku internowano tu działaczy morwańskiego powstania narodowego i członków MPA.
Tego samego roku w Mirii trwały walki Sarmackiej Armii Ludowej przeciwko królom Lazarii. Już w 1918 roku prawie cała Miria, wraz z Kotwiczem, dostała się w ręce rewolucjonistów. Również następna, rozpoczęta w latach 40. XX wieku wojna, mocno odbiła się na stanie miasta, które popadło już wówczas niemalże w ruinę. Kotwicz stał się częścią Księstwa Sarmacji i stolicą nowo utworzonego Hrabstwa Mirii.
Bibliografia
Historiae Sarmaticae czyli Opis Dziejów Wyspy Sarmacji
Historia najnowsza
Kotwicz przez długi czas pełnił funkcję stolicy Hrabstwa Mirii. 26 listopada 2005 r. Miria (a także Morvan, Tropicana i Marchia Trzyczaszkowska) utraciły status prowincji. Następnego dnia Kotwicz został na mocy Dekretu Księcia Sarmacji nr 257 o likwidacji miejscowości w zniesionych prowincjach formalnie zlikwidowany.
W 2007r. Rzeczpospolita Sclavińska stała się Krajem Korony Księstwa Sarmacji, a miejscowość znalazła się na terenie zarządzanym przez władze w Eldoracie. Debata nad jej reaktywacją toczyła się długo, aż w końcu 16 kwietnia 2007r. Prezydent Sclavinii Mateusz von Lichtenstein-Iontz wydał Akt Lokacyjny Nowego Kotwicza. Zasadźcą i pierwszym burmistrzem miejscowości został Daniel hrabia Chojnacki, dziś JKM Daniel Łukasz. W ciągu kilku pierwszych dni istnienia opublikowana została strona internetowa. Dokonano podziału na dzielnice, nazwano ulice, zaczęły powstawać pierwsze inicjatywy związane z rozwojem miasta.
Niestety, na początku czerwca pierwszy naczelnik zmuszony był zrezygnować ze stanowiska z powodu objęcia funkcji Wojewody Koronnego. Kolejnym Burmistrzem mianowany został sclaviński dziennikarz i polityk, Jan Dmowski y Potocki. Swoją funkcję sprawował jednak krótko, bo niewiele ponad miesiąc. Jako trzeci funkcję sprawował Aleksander kaw. Nowak. Przez ten okres w Kotwiczu działo się niewiele, nielicząc powstania Urzędu Miasta. Po upływie pełnej, trzymiesięcznej kadencji Nowaka, nie mianowano nikogo na jego następcę. Ze względu na zastój aktywności w Sclavinii, Nowy Kotwicz przeszedł kryzys. Miejscowość zaczęła zajmować ostatnie punkty w rankingu.
Na początku listopada w Sclavinii zmieniono Konstytucję, przywracając Prezydentowi szerokie kompetencje związane ze sprawowaniem władzy wykonawczej. Pierwszą po reformie głową państwa będącą zarazem szefem Rządu został von Lichtenstein-Iontz, który wcześniej sprawował tę funkcję dwukrotnie. Burmistrzem Kotwicza mianowano Guedesa de Limę - jednego z Ojców-Założycieli i kilkukrotnego Prezydenta Sclavinii.
Pierwsze kotwickie obiekty historyczne znalazły się w Sarmackiej Antologii Zabytków 15 listopada.
Sławni mieszkańcy
Guedes baronet de Lima
Jeden z czwórki współzałożycieli państwa sclavińskiego. Były prezydent Rzeczpospolitej Sclavińskiej. Członek Sclavińskiej Alei Zasłużonych. Właściciel Unicorn Media Corporation oraz wydawca Przeglądu Politycznego. Inicjator wielu projektów dotyczących rozwoju Rzeczpospolitej Sclavińskiej.
Mateusz baron von Lichtenstein-Iontz
Mieszkaniec Rzeczpospolitej Sclavińskiej od maja 2007 roku, a Księstwa Sarmacji od 18 czerwca. Obywatelstwo sarmackie otrzymał niedługo po zamieszkaniu na mocy traktatu o unii. Od początku zaangażowany w politykę sclavińską - początkowo poseł na Sejm, później długo Minister Oświaty w rządzie Guedesa de Limy i wiceprezydent. Związany początkowo z Radykalnym Ugrupowaniem Zmian w Państwie, a następnie współautor i przewodniczący Unii Centro-Demokratycznej - samorządowej partii ściśle współpracującej z SPD, a obecnie jej oddziału. W czasie październikowego stanu wyjątkowego w Rzeczpospolitej otrzymał upoważnienie do uregulowania porządku konstytucyjnego w porozumieniu z Księciem Sarmacji. Wkrótce potem wybrany prezydentem, później starał się o reelekcję, którą otrzymał. W listopadzie otrzymał tytuł kawalera. Odznaczony Medalem Odrodzenia Sarmacji. Krótko Podkanclerzy ds. Społecznych w rządzie Daniela Chojnackiego, a później Minister Spraw Wewnętrznych i Podkanclerzy w gabinecie Michaela von Lichtensteina, Minister Informacji i Spraw Obywatelskich w rządzie Michała Łaskiego.
Avril baron Levengothon
Obywatel Księstwa Sarmacji od maja 2006 roku. Przedsiębiorca. Były Przewodniczący Rady Hrabstwa Loardii. Starosta Auttery, Mentor Terytorium Koronnego. Trzykrotnie Minister Samorządu Terytorialnego - w Rządzie Kanclerza Daniela Chojnackiego, Czekańskiego i Lichtensteina. Sekretarz generalny Republikańskiej Partii Sarmacji. Kawaler Księstwa Sarmacji. Odznaczony orderem złotego roła loardii i orderem wolności.
Designed by 2noobs.net
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Ostatnia aktualizacja: 30 grudnia 2008 r.