Historia Marchii Trzyczaszkowskiej

Rozdział IV

Nowi władcy przyczynili się do upadku Grodziska. Za wsparcie, jakiego udzieliło wojskom Brzetysława, miasto pozbawione zostało samorządu oraz wielu dotychczasowych przywilejów, a na jego czele postawiony został wojskowy zarządca. Miasto straciło do roku 1799 ponad 70% swojej populacji, wiele domów zostało opuszczonych, wielu także nie odbudowano po zniszczeniach, jakich dokonała artyleria.

Nowy władca całej wyspy - Lazarus - urodził się w roku 1642 w licznej rodzinie kasztelana zamku w Gniewie, Marcusa, jako jego najstarszy syn. Po śmierci ojca w roku 1667 objął kasztelanię jako najmłodszy w historii państwa, miał bowiem zaledwie 25 lat. Od samego początku Lazarus był żądny władzy. Korzystając ze swoich wpływów i majątku wpędził w długi wojewodę gniewskiego, Zbigniewa z Gniewu, wykorzystując go do swoich celów.

W zamian za obietnicę umorzenia części długów zobowiązał Zbigniewa do wpłynięcia na ówczesnego księcia, Leszka Czerwonego, aby ten powołał Lazarusa na najwyższy urząd w państwie. Zbigniew z Gniewu dotrzymał obietnicy. Po wielu staraniach i wspólnych polowaniach, Leszek Czerwony obiecał Zbigniewowi, iż Lazarus otrzyma wielką pieczęć księstwa. Nastąpiło to w roku 1684.

Rok później, korzystając z upojenia alkoholowego Leszka Czerwonego, Lazarus podsunął mu do podpisu wyrok, skazujący Zbigniewa z Gniewu na ścięcie za zdradę państwa. Wyrok został wykonany natychmiast. W ten sposób Lazarus pozbył się jedynej osoby, która mogła mu zaszkodzić. Przez najbliższe lata, dzięki zorganizowanej przez siebie siatce szpiegów oraz majątkowi podporządkował sobie możnych. Część z nich popierała Lazarusa ze względu na pieniądze, jakie byli mu winni, część w obawie o to, aby ich tajemnice nie ujrzały światła dziennego. Książę Leszek Czerwony stał się marionetką w rękach kanclerza.

Podczas pierwszego roku swojej władzy Lazarus całkowicie zreorganizował armię, tworząc z niej nowoczesną maszynę do walki. Nałożył na ludność specjalne podatki, dzięki czemu był w stanie wystawić armię liczącą 50.000 żołnierzy, z którą liczyły się wszystkie okoliczne państwa, najbardziej zaś państwo Brzetysława, objemujące północną część Sarmacji. Ta siła rok później uderzyła na Brzetysława.

Brzetysław został pojmany przez wojska trzyczaszkowskie, udał się następnie na emigrację, zrzekając się tytułu i praw do niego dla siebie i swoich potomków na rzecz Lazarusa. Kanclerz, który rządził już całą Sarmacją, postanowił nazwać wyspę od swego imienia - Lazarią, oraz ogłosił się w asyście biskupa trzyczaszkowskiego "królem w Lazarii". Miał wtedy 62 lata.

Lazarus zmarł w wieku 73 lat, pozostawiając po sobie Sarmację zjednoczoną pod panowaniem jednego państwa. Nie miał potomków, więc po jego śmierci wojewodowie, chcący za wszelką cenę nie dopuścić do wojny domowej, postanowili podzielić się władzą. Każdy z nich pozostał przy swoich dotychczasowych dobrach, uzyskując także nowe, zdobyte na północy. Postanowili, iż odtąd monarchę będą wybierać jednomyślnie oni. Pierwszym monarchą elekcyjnym w państwie trzyczaskowskim został dowódca podczas oblężenia Grodziska, wojewoda troicki Zenon.