- Nie pamiętasz nic, ukochana? - odezwał się niezauważony Sawsi - Byliśmy u Ciebie w gabinecie, bawiliśmy się kolejką elektryczną, trochę rysowaliśmy... przypominasz sobie? Wybacz, że musiałem Cię uśpić, ale jesteś w moim tajemniczym domu, nie mogłem narażać się na żadne ryzyko, musiałem być pewien, że nie wiesz dokąd jedziesz. Spałaś tak słodko kochana...
- Ja... yy... noo.... - serce Maximy waliło jak oszalałe. Teraz oczyma wyobraźni widziała, jakby to było naprawdę - te serduszka skaczące w jego oczach! A w tych serduszkach pełno zabawek, misiów i kredek... i wszystkie różowego koloru!
-Chodź! Szybko!- pociągnął ją Saws - zaraz zacznie się poranny program z bajkami!
-Ale dlaczego ja tu jestem?!
-No jak to? Nie rozumiesz? Żal mi ciebie było! Same najlepsze bajki byś przegapiła! Ja ostatnio też za wiele czasu nie miałem na ich oglądanie.... ale chodźmy! Ministerstwo może poczekać!

    Premier Dudone wrócił do kraju, i pierwszym, co przeczytał, był list od Maximy, że "wyjehałam w sprawach

słórzbowych, by lepiej poznać kraj z perspektywy szaryh obywatelów". Nie wszystko z tego, co tam było napisane, zrozumiał (pewnie Maximie ktoś mądrzejszy list podyktował), ale fakt, że jej nie ma i jakiś czas nie będzie, był oczywisty. List dostarczył zaufany Staszek, więc wszystko na pewno było w jak najlepszym porządku. Oby tylko Maxima zdążyła wrócić do balu...
-Christoforo! Christoforo!
-Annodudo jak to dobrze być w domu! Co u Teletubisiów!? Nawet nie wiesz jak mi żal tych ostatnich odcinków, ale ten nadęty Regent nie pozwolił mi wyjść w trakcie spotkania, gdy mu powiedziałem, że muszę iść na bajkę. Poza tym co chwilę mnie uciszał, nic nie mogłem powiedzieć! A tak chciałem się pochwalić nowymi skarpetkami ze Smerfetką.... I na dodatek krawat mi dał inny - a mój ukochany z Myszką Miki schował i nie powiedział gdzie... - Christoforo mówiąc to miał łzy w oczach, co strasznie ujęło jego młodszą siostrę
-Braciszku, nie płacz, nie płacz! Może on się z Tobą chciał pobawić w ciepło/zimno?
- O tym nie pomyśla...
- Chodź, chodź, nie myśl o tym....(bo mama mówiła, że to dla nas za trudne - cokolwiek to znaczy). Wiesz co? Mam wspaniałą nowinę! Rozesłałam wszystkie