Niezawisłe Państwo Surmijskie

Niezawisłe Państwo Surmijskie Ανεξαρτηιτνα Συρμηισκα Δργζαβα
←	(1918 – 1923)	→
Dewiza: Wolność i naród
Hymn: Piechota z bagien
Język(i) urzędowe	surmijski
Stolica	Ettenpolis
Ustrój polityczny	republika
Ostatnia głowa państwa	Prezydent Stelios Kolazis
Ostatni szef rządu	Premier Timios Braganazis
Religia państwowa	brak
Utworzenie	deklaracja z 12 listopada 1918 r.
Rozwiązanie	styczeń 1923 r.
Waluta	różne, brak własnej
Kod samochodowy	SU

Niezawisłe Państwo Surmijskie (surmij. Ανεξαρτηιτνα Συρμηισκα Δργζαβα - Anexartijtna Surmijska Drżava) – efemerydalny organizm państwowy, nieuznawany na arenie międzynarodowej, funkcjonujący w latach 1918-1923 na terytorium Surmy.

Historia

Powstanie i początki

Surma, mimo etnicznie surmeńskiego charakteru, po upadku Ciżby Surmeńskiej została przekazana Socjalistycznej Republice Tapa Kukri w 1911, jako rekompensata za zniszczenia wojenne. W efekcie w regionie narastało niezadowolenie, które wykorzystał Związek Czarnogwiaździstów, przemianowany następnie na Front Wyzwolenia Surmijskiego. Na czele organizacji stał Demetriusz Polidorosigos.

Dzięki dostawom broni z toczącą wojnę z Tapa Kukri Morwańskiej Republiki Alby, która w tym czasie zajmowała teren archipelagu Wysp Kukryliskich, w listopadzie 1918 roku zbrojne milicje FWS opanowały Ettenpolis, gdzie ogłoszono deklarację niepodległości. Ze względu jednak na stosunkowo słabą pozycję w tym mieście (sercem ruchu była uprzemysłowiona północ, szczególnie Atremis), wkrótce potem powstańcy opuścili je, cofając się na bardziej przyjazne rejony.

Dzięki wewnętrznym, jak i zewnętrznym problemom w samym Tapa Kukri, ofensywa która miała zmiażdżyć powstańców w maju następnego roku została całkowicie rozbita przez Surmijczyków, którzy otoczyli i zmusili do poddania aż dwie z trzech atakujących dywizji. W efekcie rząd kukryjski, mimo że nie wstrzymał działań przeciwko Surmie, musiał - pod presją ludności - wynegocjować wymianę jeńców, w związku z czym do Surmy trafiło wielu nowych bojowników - zarówno pojmanych w trakcie ostatnich walk, jak i odsiadujących wyroki za działalność niepodległościową jeszcze sprzed powstania.

Korzystając z sukcesu, który znacznie osłabił Kukriów, a wzmocnił powstańców, a także z nieoficjalnej współpracy z Albą, do końca lipca tego roku udało się zająć cały teren Surmy, umacniając linię frontu na sprzyjającym obronie terenie. Zyskano także czas na zorganizowanie aparatu administracyjnego i reorganizację wojsk.

Okrzepnięcie Niezawisłego Państwa

Niezawisłe Państwo Surmijskie około 1920 roku.

Władze Surmy starały się jak najlepiej wykorzystać "moment oddechu", aby przygotować się na nieunikniony powrót do otwartej walki. Pierwszym działaniem była znacząca reorganizacja sił zbrojnych. Przede wszystkim rozpuszczono większość nieregularnych milicji powstańczych - najlepszych żołnierzy i weteranów połączono w trzy dywizje, do nich również przekazano większość uzbrojenia i sprzętu. Dzięki temu powstańcy nie tylko uzyskali regularne siły wysokiej jakości, które wydawały się optymalną siłą do utrzymania łatwej w obronie granicy na linii bagien i lasów, ale i uwolnili sporą część siły roboczej - która miała utrzymywać wyniszczony kraj.

W tym samym celu władze Surmy dążyły do otwarcia jak największej liczby "dojść" handlowych. Na granicy z Demokratyczną Surmenią rozwinął się przemyt, na który służby graniczne przymykały oko. Jednocześnie rozwinięto szlak wiodący przez Skawlandię - podówczas Austro-Węgierskie lenno. Rozwinięto również handel morski - głównie z Albą, a także - na mniejszą skalę - z Wirtuazją.

Surma okrzepła również politycznie. Zebrał się parlament, wybrano prezydenta oraz premiera - byli oni jednak marionetkami w rękach Polidorosigosa. Choć parlament był wielopartyjny, to Front Wyzwolenia Surmijskiego posiadał większość mandatów - a opozycja była przedmiotem manipulacji, przekupstw i gróźb.

Dwie ofensywy Kukriów

Późną wiosną 1920, Kukria, korzystając z pomyślnego przebiegu walk na froncie z Albą, przerzuciła na front surmijski dwie dywizje, których zadaniem było rozpoznawanie terenu. Latem, w obliczu dalszych sukcesów, Sztab Generalny przerzucił na ten front korpus złożony z 5 dywizji. Mimo przewagi przeciwnika, oddziały surmijskie stawiły zacięty opór, znacznie spowalniając postępy Kukriów. Wkrótce potem do walki skierowano sformowaną czwartą dywizję, a atakującym dały się we znaki braki zaopatrzeniowe.

W tym czasie władze Surmy zrezygnowały z próby odzyskania utraconych terenów i wdrożyły koncepcję milicji lokalnych - zamiast powoływania kolejnych oddziałów zdecydowano się na regularne szkolenia cywilów, obejmujące 5 godzin ćwiczeń tygodniowo.

Dopiero w 1921, w Sztabie Generalnym Kukrii zadecydowano o przyjęciu taktyki "Najpierw Surma" - zakładającej likwidację północnych rebeliantów przed uderzeniem na Albę. Na północny front skierowano niemal dwa razy większe siły, łącznie dziesięć dywizji. Zawarto również porozumienie z wojowniczymi Pahasztunami, przez ziemie których ruszyło główne uderzenie. Siły surmijskie, mimo prób manewrów (pozorowany kontratak na południu) zostały rozbite i zmuszone do cofania się. W wielu miejscach front został rozbity, jednakże zarówno oddziały regularne, jak i wyszkolona milicja rozpoczęły działania o charakterze partyzanckim.

Pierwszy upadek

Mimo zmiany charakteru działań, sytuacja Surmy była krytyczna. Gospodarka nie mogła utrzymać przerośniętych sił - nawet tych o charakterze partyzanckim. Brakowało zaopatrzenia i żywności. W tej sytuacji, w czerwcu 1921 r. Polidorosigos zadecydował o rozformowaniu i rozproszeniu otoczonych wokół Ettenpolis sił i przejściu do podziemia.

Ponieważ partyzantka nie była silna - większość rozformowanych żołnierzy wróciła raczej do domów niż podjęła dalszą walkę - represje Kukriów nie były znaczące, jako że władze miały nadzieję ująć mieszkańców regionu wyrozumiałością, zamiast zastraszania ich przemocą. Stopniowo zmniejszano garnizony.

W tym samym czasie Front działał w podziemiu, tworząc nowe struktury i ponownie gromadząc zapasy broni i zaopatrzenia. Przez cały 1922 rok prowadzono podziemną propagandę. Pod koniec roku poparcie było na tyle duże, że Front stworzył nawet własne organy władzy - sądy i administrację. Kukriowie chcieli jeszcze obłaskawić nacjonalistów i przekształcić te instytucje w samorząd, jednakże władze Frontu dążyły do konfrontacji.

Powtórne powstanie i koniec Niezawisłego państwa

W grudniu 1922 r. partyzanci zaatakowali obóz jeniecki, uwalniając kilka tysięcy jeńców albijskich. W odpowiedzi doszło do znacznych represji ze strony Kukriów, co 6 stycznia 1923 r. doprowadziło do rewolty w Ettenpolis, która szybko rozlała się na większość kraju. Partyzanci i milicje Frontu ponownie chwycili za broń. Odzyskano Atremis, a dwie dywizje okupantów odcięto w saku przy granicy ze Skawlandią.

Wkrótce okazało się jednak, że siły powstańców są zbyt słabe. Mimo otoczenia, siły Kukriów w saku zdołały utrzymać swoje pozycje, odcinając powstańców od zaopatrzenia, które czekało w Skawlandii na dostarczenie. Jednocześnie bardzo szybko załamało się wspierające tą kampanię lądowanie Albów w południowej Kukrii - co sprawiło, że nie było potrzeby osłabiania sił w Surmie. Po mniej niż miesiącu walk siły Surmy zostały odcięte i otoczone między Ettenpolis i Atremis. Próba ponownego rozproszenia sił nie powiodła się ze względu na ciasny kordon Kukriów. Uciekły pojedyncze osoby, w tym Polidorosigos. Inni przywódcy powstania - Deszel, Kolazis i Braganzis - zostali wzięci do niewoli i rozstrzelani.